De ontspoorde hobby van verzamelaar Ferdinand

SPOORMUSEUMSigarenbandjes en suikerzakjes werden seinen. In tien jaar tijd groeide het huis en de tuin van verzamelaar Ferdinand Wildeman in de wijk Liendert uit tot een officieus spoorwegmuseum.

Elk ogenblik kan de trein aankomen in Liendert, halte Flamingostraat. De wissel is omgezet en het licht van het dwergsein staat op groen. Het blijft echter stil. Hoewel het er alle trekken van heeft, is dit geen spoorwegemplacement. Dit is de voortuin van de familie Wildeman, met de 53-jarige Ferdinand als perronchef.

Het woord 'hobby' is hier eigenlijk niet meer van toepassing, zó vol staat het in en om het huis met afgedankte spoorspullen. Dat de verzamelaar in hem wellicht wat ontspoord is, geeft Ferdinand, onderhoudsmedewerker bij drukkerij Wilco, grif toe. Maar een crimineel...? Zo voelde hij zich een aantal jaren geleden wel. Onder dreiging van een dwangsom van 10.000 euro per dag, moest hij op last van de gemeente een zeven meter hoog sein weghalen uit de tuin. ,,Iedereen vond dat ding mooi. Zelfs de wethouder.''

'Koeienkop'
Hij kan er nog steeds niet met zijn hoofd bij. Het sein, dat hij op rood en groen kon laten springen, kreeg een plek in de achtertuin. Dáár bevinden zich de topstukken van dit officieuze spoorwegmuseum, zoals een 'aki' (automatische knipperlichtinstallatie), die je vroeger aantrof bij onbewaakte overgangen, een stationsklok, een 'koeienkop' (een hartvormig sein, dat machinisten maande af te remmen of naar rechts te sturen), een helblauwe brievenbus met het opschrift 'gemeente giro' en enkele perronbanken. Dat er óók nog plek is voor planten én het hok van konijn Jackie, is een wonder.

In samenwerking met indebuurt Amersfoort

Amersfoort