Volledig scherm
PREMIUM
© Saskia Berdenis van Berlekom

Dutje

ColumnIk lig languit in het gras. Om mij heen het groen van Landgoed Schaep en Burgh in 's-Graveland. Het is de locatie van Wonderfeel, festival voor liefhebbers van klassieke muziek.

Ik heb deze zaterdagochtend een artikel gelezen over festivals in Nederland. Het wordt allemaal wat veel voor ons kleine land. In de grote steden worden vergunningen geweigerd. Te veel herrie en overlast. Geen geld meer voor opnieuw een blik agenten die de boel in het gareel moet houden. Van die dingen

.Maar ik lig in het gras. In de nabije tent is het volle bak. Er speelt een pianist. Nou ja, af en toe beroert hij de toetsen. Hij is van de slow music. Achter mij zitten stelletjes op zelf meegebrachte stoeltjes. Hun aandacht verslapt. 'Gaan jullie nog naar Frankrijk deze zomer?' 'Nee, dit jaar niet. Het huis staat onder water.' 'Wat? Regent het daar zo erg!?'

Er gaan meer mensen in het gras liggen.Vorig jaar waren er 934 festivals in Nederland. Het zijn evenzovele smaken, thuishavens, miniwereldjes. Feestelijk verpakte zuiltjes in het Nederland van vandaag. Er is al een woord voor: festivalisering. Het betekent dat we er met zijn allen één groot feest van maken. Daar ben ik niet tegen.

Wonderfeel, een halfuurtje rijden vanaf Amersfoort, is een parel. Nergens is klassieke muziek zo leuk en toegankelijk. Al moet je er soms uit je muzikale comfortzone stappen.

Ik lig in het gras. De pianist speelt nog altijd maar heel af en toe een loopje van twee seconden. Zou de partituur steeds wegwaaien? Ik kan het niet zien vanaf het gras. De pauze na de laatste klanken duurt nu wel heel lang. Voorzichtig begint iemand te klappen. De rest volgt. Als ik opsta blijkt de helft van het zittende publiek verdwenen te zijn. 

Het grasveld daarentegen ligt bezaaid met festivalgangers. Het effect van een muziekstuk dat gedomineerd wordt door rusttekens. Dut in D klein.

In samenwerking met indebuurt Amersfoort