Volledig scherm
Rob van der Waard met zoon Patrick bij zijn zelfgebouwde ijscokar © Frans Kanters

Werkloze Rob (49) vindt nieuwe roeping als ijscoman

Rob van der Waard uit Leusden is 46 jaar als hij plots werkloos raakt. Wat nu? Op de bank gaan zitten treuren? Hopen dat het UWV met een baan komt? Niets voor Rob. Hij start een nieuwe carrière als zelfstandig ijscoman.

Quote

Ik luid mijn bel, die ik via internet op de kop heb getikt, en uit ieder woonhuis stormen de kinderen op mij af

Rob van der Waard

Klingelingeling! Met vier smaken ijs in zijn laadbak en de voeten stevig op de pedalen, trekt hij deze zomer iedere mooie dag het dorp in. 'Het weer zit nu niet echt mee helaas,' zegt Van der Waard. 'Maar de eerste weken verkocht ik zo tien liter per dag. Het is echt geweldig werk. In de buitenlucht mensen gelukkig maken.' De blijdschap over zijn nieuwe roeping klinkt uit ieder woord dat hij spreekt.

Tweeënhalf jaar geleden zag de toekomst er nog een stuk minder florissant uit. Drie jaar lang werkte hij met veel plezier als vouwwagenreparateur bij Holtkamper in Bunnik. En toen werd zijn contract niet verlengd. 'Ik hoopte op een vaste aanstelling, had er graag blijven werken. Maar helaas hadden ze daar geen plek voor. De crisis hè...'

Zoals dat hoort voor iemand die aanspraak wil maken op een uitkering, schrijft hij zich in bij het UWV. Het lange wachten begint. 'Er kwam nauwelijks iets los. In deze tijd is het moeilijk een vaste baan te vinden, merkte ik. Al snel werd ik het wachten zat. De hele tijd maar op de bank zitten. De muren kwamen op me af. Ik móest iets anders gaan doen.'

Op de fiets tussen Leusden en Amersfoort, rijdt hij ter hoogte van woonzorgcentrum Nijenstede meerdere malen langs een man die in zijn garage ijscokarren maakt. 'Op een gegeven moment ben ik maar eens afgestapt en heb ik een praatje gemaakt. Ik had nu toch alle tijd. Het bouwen van karren deed hij al een jaar of tien, twintig, vertelde hij. Hij verkoopt en verhuurt ze. Ook maakte hij karren voor haringverkopers.'

Lampenkappen
Het kwartje valt. 'Zo'n kar bouwen... dat kan ik zelf ook. Maar dan doe ik het wel op míjn manier.' Buiten heeft hij nog een kar staan, van hout. Hij zaagt twee grote gaten in de top, waar de bakken ijs in passen. Maar waar haalt Van der Waard zo snel twee passende deksels vandaan? Internet? 'Die kosten een vermogen. Mijn zwager had in zijn bedrijf nog kappen van oude straatlantaars op voorraad. Die pasten precies, maar toen had ik nog twee knoppen nodig.' Hij vindt ze. In de eurobak bij de bouwmarkt.

De bak is klaar. Maar het gevaarte moet nog worden voortgestuwd. ,,Bij fietsenhandel Greefhorst mocht ik een fiets meenemen. Hij had alleen geen voorwiel. Maar ja: die heb je bij een ijscokar toch niet nodig.' Het doekje boven de kar, wordt met tentstokken in de lucht gehouden. 'Die had ik nog liggen.'

De maanden verstrijken. Van der Waard klust het karretje handig in elkaar. Juni dit jaar, ongeveer een jaar na het eureka-moment, maakt hij zijn eerste ritje door Leusden. 'Ik luid mijn bel, die ik via internet op de kop heb getikt, en uit ieder woonhuis stormen de kinderen op mij af. Toen wist ik het zeker: dit is wat ik wil doen.'

Prachtig, ijs verkopen in de zomer. Maar hoe kan de schoorsteen ook roken in de herfst en winter? 'Ik ben bezig met een ijscotafel, een kleinere variant van de bak, die ik ook kan dragen. Zo ben je makkelijker in te zetten op evenementen.'

Afgelopen vrijdag beleeft de Leusdenaar zijn voorlopige hoogtepunt als ijscoman. Bij het uitgiftepunt van de Voedselbank in Leusden, aan de Hamersveldseweg, deelt hij ijs uit aan de klanten en vrijwilligers. 'Ik heb mensen zelden zo blij gezien met iets kleins als een ijsje.'

In samenwerking met indebuurt Amersfoort