Volledig scherm
© AD

'Moeder gooit nooit zomaar baby in container'

Hoe kán een ouder dit over zijn hart verkrijgen? Dat is zo'n beetje de belangrijkste vraag die op social media rondzoemt na de toevallige vondst zondagnacht van een babymeisje in een ondergrondse vuilnisbak. Ook Stephanie van Koolwijk - zelf vondeling - begrijpt dat die vraag mensen pijnigt. Maar, vraagt ze zich af, 'staan mensen wel stil bij wat er allemaal moet gebeuren vóór een moeder tot zo'n daad overgaat?'

Quote

Geen verjaardag gaat voorbij zonder dat ik denk: denken ze vandaag aan mij?

Stephanie van Koolwijk, vondeling

Over het verhaal achter de toevallige vondst in de Amsterdamse Fritz Conijnstraat is nog niks bekend, maar Stephanie weet één ding zeker: er is een groot drama aan voorafgegaan. 'De ervaring leert dat er altijd sprake is van een noodkreet, een noodsituatie. En dat kan van alles zijn. Een vrouw die verkracht is. Of te maken heeft gehad met incest. Of misschien een cultureel probleem. Iemand die dit kind niet mócht of kon hebben.'

Publieke boosheid over het besluit een baby in een vuilniscontainer achter te laten, past volgens haar dan ook niet. 'Geen enkele moeder, tenzij ze geplaagd wordt door een ernstige, psychiatrische stoornis, zal haar kind na het 9 maanden gedragen te hebben 'zomaar' in een container achterlaten. 'Zomaar' bestaat in zo'n verhaal niet.'

Weeshuis
Stephanie zelf heeft begrip voor het besluit van haar eigen biologische ouders om haar - zo'n 33 jaar geleden - op de trappen van een weeshuis in de Indiase stad Jhansi achter te laten. 'Mijn situatie was natuurlijk anders dan dit kindje dat in een vuilcontainer is gelegd, dat besef ik. Want mijn gevoel is dat ik juist op die plek ben achtergelaten om er zeker van te zijn dat ik wel een toekomst zou hebben. Een toekomst die mijn biologische ouders me niet konden bieden.'

Ze weet uit ervaring dat 'vondeling zijn' niet gelijkstaat aan 'ongelukkig zijn', hoewel velen zich af zullen vragen of het met zo'n kindje uit een vuilcontainer nog goed kan komen. 'Ik ben gelukkig, ondanks mijn start en ondanks het feit dat ik niet bij mijn biologische ouders ben opgegroeid. Wat voor mij zeker geholpen heeft, is dat mijn adoptieouders altijd heel open en transparant over mijn verleden zijn geweest. Dat heeft mij veel vertrouwen gegeven.'

Geheugen
Dit meisje in Amsterdam, voor wie Jeugdbescherming nu op zoek is naar een pleeggezin, zal haar eigen levensverhaal ongetwijfeld ook leren kennen. Al was het alleen maar omdat de media er veel aandacht aan besteden. En misschien zal ze zich volgens Stephanie zelfs iets van haar prille levensfase herinneren. 'De heersende gedachte is dat kinderen pas vanaf 4 jaar 'een geheugen' hebben, maar ik heb twee keer in mijn leven dromen gehad die naar die eerste dagen van mijn leven verwezen. Dus, ja, ik geloof wel dat dingen die je als baby overkomen je bij kunnen blijven.'

Stephanie's start is uiteindelijk zelfs uitgemond in een soort levensdoel. Ze haalt sinds 2007 via de Didi Foundation geld op voor het weeshuis St Jude's Foundling Home waar ze zelf ooit te vondeling werd gelegd. Ze richtte de stichting op, nadat ze in India naar haar eigen roots op zoek was gegaan en geconfronteerd werd met het grote aantal vondelingen. 'In Nederland is een vondeling een zeldzaamheid maar in India, waar veel armoede is, niet.'

Stephanie hoopt dat het Amsterdamse babymeisje ooit iets over haar ouders te weten komt. Ook als haar moeder of vader geen directe rol kunnen of willen spelen. Zij zelf verlangt nog steeds naar contact. 'Er gaat nog steeds geen verjaardag voorbij zonder dat ik denk: denken ze vandaag ook aan mij? En dan zijn er nog die vragen die me altijd achterna zitten. Op wie lijk ik eigenlijk? Van wie heb ik die ene karaktereigenschap?'

Taboe
Zij zelf zoekt niet meer actief. Onder andere omdat ze zich, door haar verblijf in India, is gaan realiseren dat ze haar moeder in ernstige problemen zou kunnen brengen. 'In India is een onwettig kind nog altijd een groot taboe. Mijn moeder zou verstoten kunnen worden, of misschien zelfs gedood.' Toch hoopt ze dat het ooit nog tot een ontmoeting komt. 'Ik ben tegenwoordig twee keer per jaar in India, dus wie weet. Ik droom er nog steeds van.'