Volledig scherm
Verona van de Leur. © Pim Ras

Verona van de Leur: Nú mogen mannen me best als lustobject zien

InterviewVerona, het bizarre leven van een voormalig sportvrouw van het jaar is de titel van de biografie van ex-topturnster Verona van de Leur, die vandaag officieel wordt gepresenteerd. En bizar is haar leven zeker. Mishandeld en aangerand in de sporthal, bestolen door haar ouders, veroordeeld voor afpersing en tegenwoordig succesvol onderneemster in de porno-industrie.

Waarom wilde je dat dit boek er kwam?
Verona van de Leur: 'Het was niet iets waarnaar ik op zoek was. Ik werd ervoor benaderd en zei direct 'ja'. Ik wist dat ik genoeg te vertellen had. Ik hoop dat ik met dit boek ouders kan wakker schudden. Ouders die hun kind tot het uiterste pushen, omdat ze menen dat het talent heeft. Denk na. Vindt je kind het echt leuk om waar te maken wat waarschijnlijk alleen jouw dromen zijn?'

'Het was niet gemakkelijk om mee te werken aan deze biografie, omdat ik diep in mijn eigen verleden moest duiken. Ik voelde weer de pijn die ik als kind voelde, de pijn van de verbale en soms ook fysieke mishandeling in de turnzaal. Ik moest weer nadenken over de breuk met mijn familie. Ik kan die zaken niet vergeten. Ik kan die tijd nooit helemaal afsluiten, maar ik probeer het wel.'

'Voor iedereen die wel naar mij wil luisteren' is de opdracht voor in het boek. Wat bedoel je daarmee?
'Het slaat op mijn verleden, maar ook op het heden. Ik had het gevoel dat ik met mijn verhalen over hoe het eraan toeging in de turnzaal niet terecht kon bij mijn ouders en ook niet bij de gymnastiekbond KNGU. Dit boek is niet voor hen, juist niet. Dit boek is voor de mensen die wel mijn verhaal willen horen, die wel geïnteresseerd zijn in mijn beleving van alles wat ik heb meegemaakt. Dit boek is voor mensen die geïnteresseerd zijn in mij, niet in de vooroordelen over mij.'

Je belooft geen blad voor de mond te nemen en niemand te sparen. Toch noem je niet de naam van de jeugdtrainer die jou en andere turnstertjes 'per ongeluk' onzedelijk zou hebben aangeraakt.
'Klopt, maar iedereen in de turnwereld weet gelijk om wie het gaat. De mensen die het moeten weten, weten het.'

Je verleden heeft ervoor gezorgd dat je het vertrouwen in de mensheid bent kwijtgeraakt.
'Ik ben opgegroeid met het idee dat mijn ouders er altijd voor me zouden zijn, me nooit zouden laten vallen. Maar dat is wel gebeurd. Ze hebben tienduizenden euro's van mijn sponsorgeld gestolen en toen ik ze nodig had, trapten ze me het huis uit. Door wat ik heb meegemaakt, weet ik ook dat ik nooit zelf een kind op deze aarde zet. Ik kan het geen familie meegeven, bovendien zou ik het nooit achter durven laten op een school of op een sportclub.'

'Er staat een enorm hoge muur om mij heen waarin ik slechts een enkeling toelaat. Als iemand naar me toekomt om me iets te vertellen, denk ik altijd: wat wil je van mij? Wat steekt hierachter? Alleen mijn vriend Robbie is erin geslaagd om daar volledig doorheen te breken. Dat heeft ook even geduurd, maar ik was wel direct geïnteresseerd toen hij mij een berichtje stuurde. Hij wilde niet iets van me, zoals zovelen, maar zei iets moois over wat ik had gedaan.'

'Hij is 17 jaar ouder dan ik, maar dat maakt mij niet uit. In het begin was zijn uitgebreide strafblad wel een punt. Ik gaf hem een kans en al snel was er voor mij geen twijfel meer over zijn persoon, maar dat lag anders bij mijn ouders en de rest van de buitenwereld. Zij keurden hem af zonder ook maar een woord met hem gesproken te hebben. De vooroordelen over hem, over onze relatie bestaan nog steeds. Jammer, maar ik weet hoe hij werkelijk is.'

Je kwam zelf met justitie in aanraking toen je foto's maakte van een stel dat vreemd ging en dreigde om ze openbaar te maken. Je bent veroordeeld en hebt 72 dagen in de gevangenis gezeten. In het boek noem je het een 'akkefietje', een 'uit de hand gelopen grap'. Het was toch wel serieuzer dan dat?
'Pas toen ik werd opgepakt, werd me de ernst van de situatie duidelijk. Ik vind ook dat ik straf verdiende. Wat me dwars zit, is dat de politie ook Robbie oppakte, vanwege zijn verleden, maar hij wist helemaal niet wat ik had gedaan. Of ik spijt heb? Ik zou de vrouw, als ik haar tegenkom, nog steeds vertellen dat het verkeerd is om vreemd te gaan, maar verder zou ik niet meer gaan.'

Als je je jeugd over mocht doen, zou je er niet meer voor kiezen om topturnster te worden. Je was misschien interieurontwerpster of fotograaf geworden. Waarom was je dan niet in de seksindustrie terechtgekomen?
'Omdat me dan die keuze waarschijnlijk niet was voorgelegd. Ik werd gevraagd als webcamgirl, omdat ik die bekende turnster was. Daarom verdient het ook zo goed. En ik heb ontdekt dat ik er ook plezier aan beleef. Als gewoon meisje is het veel minder lucratief. Ik denk niet dat ik er dan ook voor was gevallen.'

En dus geef je je onder anderen bloot aan mannen die, zoals je zelf zegt, vroeger al op de tribune zaten om 'vieze' foto's van turnstertjes te maken die acrobatische oefeningen deden.
'De viezeriken die vroeger op de tribune zaten, zie ik nu achter de webcam. Ik heb daar geen moeite mee. Nu ben ik oud genoeg en mogen mannen me best als lustobject zien.'

'Ik moet er wel even een knop voor omzetten om met die mannen via internet in gesprek te gaan, maar juist door die camera is er afstand. Zij kunnen hun hele levensverhaal aan mij vertellen. Dat mag. Hoe langer zij online blijven, hoe meer geld het mij oplevert. Maar ik hoef niet te vertellen wat er werkelijk in mij omgaat.'

Algemeen Dagblad gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement