Focus versus Pathé

columnHet meest omstreden gebouw in Arnhem is geen moskee, maar het Filmtheater, symbool van gele hesjesachtige onvrede. De teneur is: elitepolitici drukten het dure prestigeproject erdoor, terwijl het volk overduidelijk tegen was.

De Gelderlander-website berichtte dat Focus een sterk 2018 had gedraaid. De reacties onder het positieve nieuws waren overwegend negatief. De klagers waren vast hardwerkende boze burgers die zich beroofd voelden omdat ze meebetaalden aan een voorziening waarin ze nog niet dood gevonden willen worden.

Zelf was ik ook tegen een nieuw gebouw geweest, zoals ik ook altijd tegen vernieuwingen in mijn eigen huis ben. Mijn vriendin heeft een VT Wonen-abonnement, voortdurend heeft ze plannen om onze woning op te leuken. Als een soort Gerrie Elfrink dient ze steeds nieuwe voorstellen in, die ik - de gele hesjesdrager thuis - afschiet omdat ik het ‘te duur’ en ‘te veel gedoe’ vind.

Later, als die ‘megalomane’ nieuwe designbank toch is doorgedrukt, hoor je me er nooit meer over. Sterker: in stilte geniet ik achteraf van vernieuwingen, zoals ik inmiddels ook blij ben met het overdadig luxe Focus Filmtheater. De Arnhemse acteur en ‘filmfreak’ Duncan Meijering vond de verhuizing een schot in de roos. ,,Op de Korenmarkt drongen de beats van de kroegen de filmzaal binnen.”

Volledig scherm
Remco Kock. © Marina Popova

Overbezorgd en politiek correct

De Focus-discussie gaat over meer dan alleen belastinggeld. Mijn broertje zal nooit een filmhuis betreden. Hij is een overtuigd Pathé-man, komt nooit in Focus, meent dat er ‘slaapverwekkende’ films draaien, films zonder superhelden en explosies. Focus-bezoekers schildert hij af als ‘Willy Wortels’.

Sterker: vermoedelijk vindt mijn broertje filmhuizen - net als moskeeën - gevaarlijke gebouwen, waar mensen worden volgestopt met gekke ideeën. Zo heeft hij mij, zijn grote broer die nu al ruim tien jaar het Focustheater bezoekt, zien radicaliseren in een linksig, nagenoeg vegetarisch figuur die zich zorgen maakt om global warming. Omgekeerd heb ik natuurlijk ook mijn bedenkingen.

Zo is er sprake van bioscoopverzuiling, een tweedeling. Gechargeerd: Pathé-mensen enerzijds, Focus-mensen anderzijds. Pathé-mensen vinden Focus-mensen overbezorgde, politiek correcte Sunny Bergmannen. Jeukerige, subsidietrekkende gutmenschen, wolven in schaapskleren die - als ze de macht krijgen - het volk beroven van benzine, alcohol, tabak, Zwarte Piet, vlees, vuurwerk, humor, feest, et cetera.

Slaven van de commercie

Omgekeerd vinden Focus-mensen Pathé-mensen gedachteloze, popcorn proppende zombies. Slaven van de commercie die met hun onverschillige struisvogelgedrag schuldig zijn aan de vermeende ondergang van de wereld. Uiteraard maak ik me hier schuldig aan polarisatie, maar dat is de kerntaak van de media. Het oppoken van het vuur.

Zelf kom ik veel in Focus. Ik ga hier geen pleidooi houden over die keren dat ik Focus verward verliet, nadat een eyeopener me weer eens aan het denken had gezet. Even zo vaak was een film inderdaad slaapverwekkend en vraten de medebezoekers dan wel geen p(r)opcorn, maar zat ik opgescheept met types die hardop de diepere laag van een scène uitlegden.

Het mooiste aan Focus: de vrijwilligers, die - omdat ze niet betaald worden - gewoon zichzelf zijn. Laatst hoorde ik een caissière tegen een markante man zeggen: ,,Bent u de broer van?” ,,De broer van wie?’’ vroeg de markante man. ,,Arjan Ederveen!” De markante man, die leek op Murdoch van The A-team: ,,Ederveen is kaal! Ik heb achterop nog haar!” Ter illustratie toonde hij een tikkeltje beledigd zijn achterkant. Typische Focus-scène.

Algemeen Dagblad gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

In samenwerking met indebuurt Arnhem