Geloof, ‘zeker weten doe ik het niet’

,,Geloof je nu nog dat het een aanslag was?’’ vroeg de vriend die me een uur lang had overspoeld met YouTube-video’s die claimden dat 11 september een inside job was. Naar waarheid antwoordde ik, hangend op zijn bank, licht aangeschoten: ,,Geen idee. Ik houd alle opties open.’’

De waarheid draait om geloven. Geloven is kiezen, een kunst die ik niet beheers. Mijn soms tot irritatie lijdende lijfspreuk: Ik houd alle opties open. Omdat zijn eerste vrouw door kanker werd gemarteld en vermoord, gelooft Louis van Gaal niet meer in God. Vermoedelijk is God een Sinterklaas voor grote mensen, een manifestatie van menselijk verlangen naar meer tussen hemel en aarde. Zeker weten doe ik het niet.

Quote

Vermoede­lijk is God een Sinter­klaas voor grote mensen, een manifesta­tie van menselijk verlangen naar meer tussen hemel en aarde.

Wonderen

Recent woonde ik in de Pinksterkerk in Malburgen een healing van gebedsgenezer Jan Zijlstra bij. Overtuigde atheïsten riepen: ,,Oplichter, als die gozer echt kan genezen dan stuurde Vitesse zijn ziekenboeg wel langs!’’ Ik zweeg schouderophalend. Niet dat ik in wonderen geloof. Mijn opa en oma gingen ooit met mijn oom naar bedevaartsoort Lourdes. Oom Rob bleef blind en verlamd, al leefde hij veel langer dan artsen voor mogelijk hielden.

In de volle Pinksterkerk stond een tafel vol Jan Zijlstra-boeken, erboven hing een groot bord met de boodschap: ‘U KUNT HIER PINNEN’. Armand Lafeu, organisator van de healing, zag er piekfijn uit en verklaarde: ,,Ken je die reclame van Eurocard Mastercard? ‘Sommige dingen zijn onbetaalbaar.’ Dat gevoel krijg ik hier.’’ Lafeu wees naar Henk Nepveu, een zestiger met een Napoleon-postuur: ,,Is genezen van asbestkanker.’’

Bob de Rooij

Volledig scherm
Remco Kock © Marina Popova

Nepveu leek op Bob de Rooij, het typetje van Paul de Leeuw. Veel gel in de zijscheiding, een Haags accent. Opgegeven door ‘de professoren’ bezocht hij met een lijf vol uitgezaaide longkanker gebedsgenezer Zijlstra. ,,Een vrouw die leed aan drie soorten kanker, vertelde op het podium dat ze door God was genezen’’, glimlachte Nepveu: ,,Toen dacht ik: nou, dan moet mijn kanker voor Hem een makkie wezen! Terwijl Zijlstra voor mij bad, dacht ik: het zal toch niet? Ik voelde hoe ik ter plekke genas!’’

Nadat Zijlstra achter het spreekschavot verscheen, klonk er door de microfoon ruis, gevolgd door een als een blikseminslag klinkende knal. God? ,,Geluidsproblemen’’, constateerde Zijlstra, die vertelde dat een blessure hem noopte tot zitten. Zijlstra prees God en zijn eigen boeken, waarna ingevulde acceptgiro’s werden ingezameld, verdwijnend in een notarieel koffertje.

Daarna riep Zijlstra Lisa het podium op. Ze vertelde hoe ze in een bliksemschicht genas van bekkeninstabiliteit. Ook Nepveu werd naar voren geroepen. Zijlstra: ,,Henk, je had nog twee weken te leven! Binnen hoeveel seconden was je genezen?’’ Eén seconde, zei Henk, een antwoord dat met hoopvol applaus werd begroet.

Alle opties openhouden

Zijlstra bekende dat hij nog nooit iemand had genezen. ,,God heeft Henk en Lisa genezen. En Hij is hier vanavond. Het enige wat je moet doen, is ontvangen.’’ Helaas leuterde Zijlstra zo lang door over God, dat ik vanwege een afspraak moest vertrekken zonder een wonder te hebben aanschouwd.

Bij het verlaten van de kerk keek ik nog een keer om naar Zijlstra, naar Nepveu, naar die keurig geklede Lafeu. Waren zij gewetenloze oplichters? Ik dacht aan Louis van Gaal. Die mensen in de kerkbanken, waren die zo dom en ik zo slim? Uitsluiten dat het andersom was kon ik niet. Dus hield ik alle opties open.

In samenwerking met indebuurt Arnhem