Leg je als Arnhemmer het uitgaansleven langs de meetlat met een Nijmegenaar, ben je vlug uitgeluld

ColumnAls een boer met kiespijn stond ik in 2007 tussen uitzinnige klasgenoten met mijn communicatiediploma, behaald na vier jaar op de Hoge School in Arnhem. Mijn klasgenoten, net als ik gekleed in een belachelijke toga, vierden hun bachelordiploma alsof ze een Nederlandse voetbalclub waren die zich kwalificeerde voor de lucratieve Champions League. Eindelijk konden ze het armoedige studentenbestaan van zich afschudden. De weide wereld in, werken, een leaseauto rijden, een huis kopen.

Ik dacht precies omgekeerd. Ik ervaarde mijn studentenleven als pure rijkdom. Geen verantwoordelijkheid, geen bezittingen, zeeën van vrije tijd. Het was één groot feest. Een 9 tot 5 bestaan, maar dan in het uitgaansleven. Een kantoorbaan betekende voor mij niet het begin maar het einde.

In samenwerking met indebuurt Arnhem