Volledig scherm
PREMIUM
Presentator Clairy Polak zorgde jarenlang voor haar man die aan alzheimer leed. Ze voelt nu geen vrijheid, wel leegte. © Rogier van 't Slot

Als je partner alzheimer heeft, ben je doorlopend afscheid aan het nemen

In de roman Voorbij, voorbij schrijft journalist en presentator Clairy Polak (1956) over een echtpaar van wie de man alzheimer krijgt. Polak verloor zelf haar partner aan de ziekte en kijkt terug op dit ‘waanzinnig pijnlijke’ proces.

Afscheid
,,Als je een partner met alzheimer hebt, ben je doorlopend afscheid aan het nemen. Van de persoon die hij ooit was, van de band die verandert. Maar er zijn geen momenten die zo’n afscheid markeren. Het is steeds pas achteraf dat je je realiseert dat er iets verdwenen is waarvan je blijkbaar afscheid hebt moeten nemen. De eerste keer dat iemand je niet meer herkent is verschrikkelijk, maar daarna volgen er momenten dat hij wel weer weet wie je bent. Dat kan een hele tijd doorgaan. Het gebeurt steeds vaker dat hij je niet herkent, maar nog steeds zijn er ook momenten waarop dat wel gebeurt. Het is geen lineair proces; dat maakt het waanzinnig pijnlijk. Verwarrend ook, zowel voor degene met alzheimer als de ander. Samen wordt steeds meer ieder voor zich. Als mantelzorger probeer je het ‘samen’ vast te houden, maar voor degene met alzheimer is het er op gegeven moment niet meer. In die zin is de dood een ander afscheid. Het is het enige moment dat duidelijk afgebakend is. Waarmee ik niet wil zeggen dat het daardoor makkelijker is.’’