Volledig scherm
PREMIUM
Garmt van Soest: ,,Ik houd een paar laatste dingen droog boven mijn hoofd, maar het water blijft stijgen en verdrinkt me straks." © Shody Careman

ALS-patiënt Garmt: Aan elke gedachte kan ik wennen, behalve het afscheid van mijn dochtertje

Hij is bij zijn volle verstand, maar de ziekte ALS heeft zijn lichaam kapotgemaakt. Komende week stapt Garmt van Soest (40) uit het leven. Hij laat een dochtertje, zijn organen en een laatste boek na.

Garmt kent de plek waar hij straks komt te liggen. Op een natuurbegraafplaats, een metertje of wat onder de grond, op een uur rijden van Utrecht. Hij ging er een paar jaar geleden al eens naar toe.

Ze doen hier niet aan grafstenen, zegt hij. Wel aan houten naamschijfjes met een houdbaarheid van vijftien jaar. Dat is toch niet voldoende? ,,Wat nou, geen grafsteen? Een kei is ook natuur, eikels. Ik wil langer dan vijftien jaar mijn grafschrift tonen aan de wereld", denkt hij.

Het is dertien dagen voor zijn dood. De verpleegkundige gooit de sleutels uit het raam. Of het bezoek zelf kan opendoen. Garmt heeft een slechte dag. Hij zit in een elektrische rolstoel aan de keukentafel, hij ademt zwaar door een buisje in zijn keel. Praten lukt allang niet meer. Bewegen evenmin.