Volledig scherm
© Privéfoto

Brabantse is eerste buitenlandse flamencozangeres

Als eerste buitenlandse studeerde de Nederlandse flamencozangeres Luna Zegers gisteren af aan het prestigieuze conservatorium van Barcelona. In die muziekvorm kan Zegers de 'oerschreeuw' kwijt die ze moet uiten, na het overlijden van haar vader, moeder en zus. Acht Nederlandse vrienden waren gisteren aanwezig bij het optreden. 'Dat is nu mijn naaste familie.'

Het had zomaar de slotscène van een film kunnen zijn, het afstudeeroptreden van Luna Zegers (40) gisteravond in Barcelona. Hoewel; dit scenario zou ongeloofwaardig geweest zijn. Te dramatisch. Te veel tissue-momenten. Overdreven.

En toch is het allemaal echt gebeurd. Hoe hard, rauw en wonderlijk ook.

Als eerste niet-Spaanse afgestudeerde flamencozangeres verliet Zegers gisteravond het Catalaanse conservatorium. Dat is op zichzelf al heel bijzonder.

Uniek
Dat zij haar optreden helemaal zelf bedacht, de teksten schreef, de muziek componeerde en arrangeerde, is uniek. ,,Dat gebeurt nooit in de flamenco-wereld, laat staan door een buitenlander,'' grinnikt Zegers.

Bij haar optreden zaten acht Nederlandse vrienden in de zaal. Geen naaste familie. ,,Die vrienden zijn nu mijn naaste familie,'' vertelt Zegers door haar tranen heen. Het zijn rare dagen. Mooi. En tegelijkertijd ontzettend confronterend.

Ze groeide op in het Brabantse Overloon. Eindeloze bossen. Muzikale ouders, Theo en Mieke. Lieve zus, Marieke. Lang leve de zorgeloosheid.

Tot haar 10de. Haar vader werd als eerste ziek. Een hersenaandoening, vergelijkbaar met vroege dementie. Binnen een paar jaar stierf hij. Marieke kreeg dezelfde ziekte en was evenmin te redden.

Luna Zegers deed ondanks alles het vwo en vertrok naar Amsterdam om politicologie te studeren. Maar het noodlot sloeg opnieuw toe. Haar moeder kreeg baarmoederkanker.

,,10 dagen voor haar overlijden vertelde ik dat ik overwoog om van studie te veranderen, auditie te doen bij het conservatorium. Zij heeft mij haar zegen nog gegeven, dat vind ik zo mooi.''

Zegers werd aangenomen. Sterker, ze studeerde cum laude af als jazzzangeres. ,,Maar ik heb wel een studiestop van een paar jaar in moeten lassen, omdat het niet meer ging. Ik ben in therapie geweest, wilde op reis. In India kwam ik Spaanse flamenco-muzikanten tegen. Toen merkte ik dat in die muziek de oerschreeuw was gegoten die ik zocht, maar niet vond in scubadoe-jazz.''

Liefde voor Spanje
Ze reisde naar Spanje. Naar Sevilla en naar Barcelona. Leerde de taal, het klappen op de muziek met handen en voeten. Ze liep recht in de armen van de Catalaanse Jordi, die nog altijd haar vriend is en haar gisteravond op de gitaar begeleidde tijdens het afstuderen. Ze geeft nu optredens, workshops aan middelbare scholieren uit Nederland die op werkweek naar Barcelona gaan en wil de Spaanse en Nederlandse theaters in met haar eigen repertoire.

En als het hen gegeven is, wil ze nu wel kinderen met haar Jordi. Net zo'n liefdevol gezin stichten als dat van haar, dat zo onbegrijpelijk bruut uiteen werd geslagen.

Zonnestraal
Haar stem, aan de andere kant van de lijn trilt. Ze zegt: ,,Ik weet natuurlijk niet zeker dat ze meekijken tijdens zoiets als mijn afstudeeroptreden. Ik ben ook niet gelovig, in de klassieke zin. Maar wij wonen hier op een zolderverdieping en hebben een dakterras. Soms zit ik daar en zie ik ineens een zonnestraal door de wolken heen schijnen. Dan denk ik: 'zijn jullie daar? Kijken jullie met me mee, vanuit de kosmos - in één of andere vorm?'. Ik denk het eigenlijk wel, ik ben via de muziek met ze verbonden.''

Algemeen Dagblad gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement