Courtney (rechts) gaf de Amerikaanse president een hand.
Volledig scherm
Courtney (rechts) gaf de Amerikaanse president een hand. © Pim Ras.

Courtney (16) ontmoette Obama: 'Hij is net als op tv'

'Hey, how are you?' Wat kan je daar anders op zeggen dan 'I am fine', zelfs als de machtigste man van de wereld tegenover je staat? Courtney Donker, een 16-jarige scholiere uit Amsterdam, is broodnuchter over haar ontmoeting met Barack Obama, gisteren bij het Rijksmuseum.

Courtney had het geluk president Obama een hand te geven.
Volledig scherm
Courtney had het geluk president Obama een hand te geven. © Marco Okhuizen

Het meisje is één van de 65 leerlingen van het Sweelinck College, een vmbo-t-school in Amsterdam Zuid, die de president mag verwelkomen. Haar buurvrouw geeft Obama een bosje oranje tulpen, van Courtney krijgt hij een stevige hand. Ze twijfelt even, maar knoopt toch maar geen praatje aan.

Gympies
'Ik wist niet wat ik hem moest vragen. Ik had ook niet verwacht dat hij zó dichtbij zou komen.' De president kijkt haar recht in de ogen en grijnst. Daar staat ze dan, op haar gympies. De brunette had zich niet helemaal in het nieuw gestoken voor het hoge bezoek.

Haar oude Allstars piepen onder haar nette broek uit. Ze gniffelt. 'De ontmoeting was stiekem wel erg leuk, maar om nu nieuwe schoenen te kopen voor Obama gaat wel een beetje ver.'

Jaloerse familie en vrienden
Het was maar goed dat Courtney Donker (16) haar mobiel niet mee mocht nemen naar de ontmoeting met Obama, want het ding piepte en trilde gisterochtend non-stop. Het zijn sms'jes van haar familie en vrienden, die stikjaloers voor de buis zitten. Zij zien de Amsterdamse scholiere oog in oog staan met de machtigste man ter wereld, Obama.

'Geen knuffel, kus of high five'
'Het was wel jammer dat we geen selfie mochten maken,' lacht Courtney. De beveiliging liet gisterochtend niets aan het toeval over. Voordat de president in een helikopter achter het Rijksmuseum landde, moesten de 65 scholieren en 13 docenten van het Sweelinck College hun zakken omkeren, hun paspoort laten zien en kregen ze een waslijst aan instructies.

'Geen knuffel, kus of high five. Geen mobiels, geen tassen. Blijf achter de afzetting en wees niet te opdringerig,' somt Courtney op. Bij het zien van al die ijsberende en gewapende beveiligers, haalt geen scholier een geintje in zijn hoofd.

Obama, daarentegen, lapt de regels aan zijn laars. Hij tekent spontaan het jubileumboek van de 100-jarige school, ook al zegt een beveiliger dat dat niet de bedoeling is. 'Dream big dreams, Obama' schrijft hij sierlijk.

Net als op tv
Courtney krijgt een ferme hand van de president. Ze heeft voldoende tijd om hem in zich op te nemen. 'Hij zag er precies zo uit als op tv.' Eigenlijk is het een doodnormale vent, peinst ze.

'Hij is helemaal niet hooghartig. Hij kwam met een vrolijk gezicht op ons af lopen en stelde allerlei vragen: hoe oud we zijn, vanaf welke klas we Engels leren en wanneer we vakantie hebben. En toen hij afscheid nam, zei hij: bedankt voor jullie tijd.' Ze lacht. Alsof de president háár moet bedanken?

Een zesje voor Engels
Courtney heeft geen idee waarom uitgerekend zij tot de uitverkorenen behoort. Volgens de schoolleiding was de selectie vooral gebaseerd op leerlingen die 'nooit te laat komen en het goed doen in de klas'. Courtney, nuchter: 'Ik heb maar een zesje voor Engels.'

Haar tweelingzus Samantha had vette pech. Die zit op een andere school en mocht niet mee. Courtney grinnikt. 'Ja, die heeft wel even gebaald.'