Volledig scherm
Daan Krake © Marcel Otterspeer / Pix4Profs

Daan zou na val door dak een kasplantje zijn, maar gaat nu naar universiteit

In 2007 viel de 13-jarige Daan Krake uit Doetinchem door het dak van een loods en liep hij zwaar hersenletsel op. Er werd gerekend op blijvende schade, een rolstoel, een kasplantje. Tien jaar later stapt hij kwiek door Antwerpen, waar hij aan de universiteit studeert. Een ongelooflijk verhaal over doorzettingsvermogen en geloof in eigen kunnen.

Nog afgelopen weekeinde ervoer Daan een deel van zijn herstel. ,,Ik merkte ineens dat de stof die ik bestudeerde, veel gemakkelijker binnenkwam. Als er werd terugverwezen naar drie pagina's geleden, hoefde ik niet meer terug te bladeren naar wat er ook alweer stond.’’

Antwerpen

Honderduit vertellend stapt Daan Krake (24) door Antwerpen. We lopen van het imposante Centraal Station over de De Keyserlei naar het centrum. ,,Ik was hier eens geweest en ik was meteen verliefd op de stad. Die mooie oude gebouwen...daarom ben ik hier gaan studeren.’’ We lopen door naar de Grote Markt, waar we plaats nemen in café De 7 Schaken.

Weinigen hadden dit voor mogelijk gehouden, toen Daan op zondag 4 februari 2007 met een traumahelikopter naar het Radboudumc werd gevlogen.

Alles zwart

Daan is dan een 13-jarige jongen uit een gewoon Nederlands gezin, wonend in de Doetinchemse uitbreidingswijk De Huet. ,,Ik was een sociale jongen, ik maakte graag vrienden. Ik was druk, altijd lachen, altijd praten. Ik zat in 2 vwo op het Ludger College en had daar een leuke groep vrienden. In Langerak (dorpje bij Doetinchem) woonden twee meiden uit de klas, een tweeling.’’

Volledig scherm
Daan Krake op 5 februari, één dag na zijn val door het dak van een loods © familie Krake

,,Eén had net een blindedarmontsteking gehad. We gingen haar die zondag opzoeken. Het ging wel weer goed met haar, dus we gingen naar buiten. Achter het huis waren leegstaande industrieloodsen. Daar kon je opklimmen via een boompje. Ik weet nog dat mij dat eerst niet lukte. Daarna is alles zwart.’’

Daan wordt toch op het dak geholpen en het groepje loopt naar de nok. Als ze aan de andere kant naar beneden lopen, stapt Daan op een lichtdoorlatend stuk golfplaat, dat zijn gewicht niet houdt. Hij probeert zich nog vast te grijpen, maar hij valt acht meter naar beneden, op een betonnen vloer. Hij landt op zijn rechterzij, misschien een reflex omdat hij toen keeper was bij het voetbal, denkt hij achteraf.

De broer van de tweeling rent naar huis, om zijn ouders te waarschuwen. De vrienden kunnen aanvankelijk de loods niet in. Eén van hen trapt een deur in. Ze komen bij  Daan en horen dat hij nog ademt. Zijn ogen zijn weggedraaid, een indicatie dat hij mogelijk hersenletsel heeft. Een ambulance is er snel, een traumaheli volgt. Daan wordt naar het Radboudumc in Nijmegen gevlogen. 

Kasplantje?

Quote

Toen ik het hoorde, dacht ik: dat kan niet, dat ik dat overleefd heb!

Mechanisch mankeert hem opvallend weinig: een gebroken pols en één gebroken rib. De meeste schade zit in zijn hoofd. Opvallend genoeg aan de linkerkant. Kennelijk zijn zijn hersenen na de klap teruggeslagen tegen de linkerkant van zijn schedel. Daan heeft vocht in zijn hersenen, wat duidt op een hersenkneuzing, en kleine bloedingen in zijn hoofd. Hij wordt een dag kunstmatig buiten bewustzijn gehouden. 

,,Van de eerste week heb ik niet echt beelden, ik was in een soort schemerzone. Op de tweede dag kregen mijn ouders na het bezoek telefoon, toen ze op de terugweg waren. De verpleging zei dat ik zelf vla had gegeten. Dat was echt geweldig nieuws! Mijn ouders waren bang dat ik een kasplantje zou worden, of op zijn minst in een rolstoel zou komen. Van de tweede week weet ik meer. Alle prikkels waren heel vermoeiend, want er waren veel hersencellen kapot. Ik vroeg aan mijn ouders wat er gebeurd was. Toen ik het hoorde, dacht ik: dat kan niet, dat ik dat overleefd heb!’’

Alles opnieuw

Na twee weken gaat hij naar het revalidatiecentrum Groot-Klimmendaal in Arnhem. ,,Ik moest alles opnieuw leren. Lopen, praten. Maar ik ging vanaf het begin vooruit. De artsen zeiden dat ik wel heel snel ging en waarschuwden voor een terugslag. Ik ging een keer buiten oefenen met een fysiotherapeut. Ik begon een zin met: als ik straks weer normaal kan lopen..., maar hij zei: jij zult nooit meer normaal kunnen lopen, daarvoor is de schade te groot. Dat kwam wel binnen. Een andere keer zaten we te ontbijten. Ik vroeg of iemand me de boter kon geven, terwijl die naast mijn bord stond. Dat had ik in die periode wel vaker. Toen zei de begeleider: je moet er op rekenen dat je dit soort dingen altijd zult houden. Ik dacht alleen maar: wie ben jij om zoiets te kunnen zeggen? Jij kunt niet in mij kijken. Ik ben er nog niet, maar ik ga hier wel uit komen.’’

Na vijf maanden gaat Daan weer thuis wonen. Hij wordt elke ochtend om half acht gehaald door een busje dat hem brengt naar Mariëndaal, school voor speciaal onderwijs. 

Volledig scherm
Daan Krake in het ziekenhuis op 10 februari, zes dagen na zijn val © familie Krake

Herstel

Confronterend, voor een jongen die een half jaar daarvoor nog op de fiets naar het vwo ging? ,,Nee. Ik wist immers wat er gebeurd was. Ik heb de val sowieso nooit als iets negatiefs gezien. Ik accepteerde alles en werkte aan mijn herstel. Ik was eerder blij dat ik het er nog zo had afgebracht. Het had veel erger kunnen zijn."

,,Ik kwam in een klas voor kinderen met niet-aangeboren hersenletsel, maar ik ging al heel snel naar een reguliere klas. Na de kerstvakantie mocht ik weer naar het Ludger College.’’ Hij komt er in 2 havo. ,,Ik merkte wel dat leren veel meer moeite kostte dan voor de val. Ik kon me maar vijf minuten concentreren op wat de leraar zei, dan ging ik om me heen zitten kijken.’’ Verder heeft hij, zoals hij zelf zegt, 'lood' in zijn rechterarm en been. De linkerhersenhelft bestuurt immers de rechterhelft van het lichaam. Na een dag school is hij kapot, soms gaat hij dan in bed liggen. 

Karate

Toch doorloopt hij in één keer de havo, waarna hij communicatie gaat studeren aan de Hogeschool  van Arnhem en Nijmegen. ,,Ik ging aan karate doen. Voetbal ging niet meer, en karate leek mij goed voor mijn  herstel.’’ Het blijkt een goede inschatting. ,,Tot mijn 19de had ik moeite met lopen. Ik moest bij elke stap nadenken wat ik moest doen, al liep ik voor het oog net als ieder ander mens. Op een gegeven moment stapte ik in Arnhem uit de bus en merkte ik dat het vanzelf ging. Dat gaf een heel goed gevoel.’’ Dan, met een blik vol blijdschap: ,,Weet je, de val heeft absoluut iets toegevoegd aan mijn leven. Ik ervaar nu een geluk over mijn volledige herstel dat zo puur is, daar kan iemand anders niet bijkomen.’’

Oefenen

De laatste plek waar Daan na het herstel van zijn been nog 'lood' voelt, is zijn arm. Schrijven gaat dan nog lastig. ,,Ik was in die tijd, een jaar of vier geleden, erg geïnteresseerd geraakt in Azië en vechtsporten. Ik las een oud Chinees boek, The Art of War. Het was in het Engels vertaald, maar ook  dat was nog heel moeilijk leesbaar. Een goede Nederlandse vertaling kon ik niet vinden. Toen besloot ik het zelf in het Nederlands te vertalen, en het met de hand op te schrijven. Als training voor mijn rechterarm. 300 pagina's. Ik heb mezelf niet ontzien. Het heeft ook te maken met hoe mijn ouders mij hebben opgevoed. Ze hebben me veel doorzettingsvermogen bijgebracht. Ik had ook kunnen denken: dat boek is te dik, ik begin er niet aan. Maar ik heb altijd in mezelf geloofd.’’

Als hij zijn hbo-diploma heeft, besluit hij verder te studeren aan de universiteit. 

Niveau

,,Voor mijn val zat ik op het vwo, dus ik wilde bewijzen dat ik het niveau van de universiteit aankon.’’ Hij wil graag onderzoeksjournalist worden, dus kiest hij voor communicatiewetenschappen, in zijn geliefde Antwerpen. Hij treedt toe tot de redactie van dwars, een Antwerps studentenmaandblad. ,,Ik was een paar maanden geleden in de universiteitsbibliotheek aan het schrijven, toen ik merkte dat ik de letter -n weer schreef zoals voor het ongeluk. Toen voelde ik dat ik mijn schrijfvermogen weer terug had.’’

Dan acht Daan de tijd rijp om met zijn verhaal naar buiten te treden. Tot dan toe weten alleen familieleden en enkele goede vrienden van de val. ,,De redactie van dwars is een hechte vriendenclub. In mei dit jaar zaten we een weekend in een scoutinggebouw. Daar heb ik het voor het eerst aan een grotere groep verteld. Ik hield het niet droog. Mensen vonden het heel bijzonder dat ik het vertelde, een paar meisjes moesten ook huilen, mensen knuffelden me. Het was heel speciaal.’’

Quote

Ik wil graag mensen inspireren met mijn verhaal

Een gevoel

Daan dacht toen dat hij er was. Maar nog afgelopen weekeinde voelde hij iets in zijn hoofd gebeuren. ,,Ineens merkte ik dat ik teksten veel makkelijker tot me nam. Daarvoor las ik vaak een pagina, maar was ik zo bezig met de technische handeling van het lezen, dat amper tot me doordrong wat er stond. Nu is het herstel compleet. Terwijl de artsen na mijn val zeiden: als je niet-aangeboren hersenletsel hebt en je hebt na twee jaar nog klachten, dan raak je die niet meer kwijt.’’

Daan benaderde zelf de redactie van deze krant. ,,Ik wil graag mensen inspireren met mijn verhaal. Ik weet dat er ook mensen zijn met hersenletsel die niet verder kunnen komen, ik heb misschien geluk gehad. Maar ik wil ook zeggen: als je in jezelf blijft geloven, kun je zo veel bereiken.’’

Nelson Mandela

Na het gesprek wandelen we door Antwerpen. ,,Ik lag gisteravond in bed en dacht aan Nelson Mandela. Hij zei: It always seems impossible, until it is done (het lijkt altijd onmogelijk, tot het gedaan is). Ik heb daarvan gemaakt: je kunt beter heel lang wachten op iets moois, dan meteen al denken: dit wordt niks.’’

Volledig scherm
© Marcel Otterspeer / Pix4Profs