Volledig scherm
Supporters van het Oranjeteam leven mee in sporthal Trefkoele in handbaldorp Dalfsen © Vincent Jannink

Dalfsen juicht ook voor zilver van handbalsters

Ineens beginnen de Nederlandse handbaldames op het scherm te scoren. Supporter Yvette Snijder schuift naar het puntje van haar stoel. Gejuich klinkt door de zaal. Oranje wordt vooruit geschreeuwd vanuit Dalfsen. Het verschil met de Noren is nog maar 5 punten. Kan het dan toch?

Quote

Handbal heeft alles: techniek, snelheid, het is een teamsport

Yvette Snijder

De WK-finale handbal vond gisteren plaats in Denemarken én een beetje in het Overijsselse Dalfsen. In het handbalepicentrum van Nederland speelden vijf van de teamleden van Oranje voor ze naar het buitenland vertrokken. Het dorp is handbalgek en 120 fans zitten hier in sporthal Trefkoele.

Estevana Polman gooit. Bam. Raak! Het eerste doelpunt voor Nederland. Geen reden voor euforie. Van dit soort doelpunten gaan nog vele komen, weten de Dalfsense dames in deze zaal beter dan wie dan ook. Veel van hen spelen ook van die wedstrijden, waarin tientallen malen wordt gescoord met gemene worpen, die als stootkogels over het veld vliegen. Waar je moet aanvallen én verdedigen. Keihard rennen ook, om voorgaande allemaal voor elkaar te krijgen.

Vrouwen
Om één of andere reden is het een sport voor vrouwen - op die ene jongen na die dapper standhoudt op de jeugdafdeling. En Dalfsen is ervan in de ban. Zeker sinds het topsportprogramma Sercodak hier op poten werd gezet, naast het 'gewone' handbal. Vijf van de dames van Oranje die vanavond aantreden tegen Noorwegen speelden hier tot ze uitvlogen naar het buitenland.

Yvette Snijder zoekt snel een plekje, nu het eerste doelpunt is gemaakt. ,,Als ik het kon, zou ik daar ook willen staan,'' zegt de 18-jarige met het lange bruine haar. Om te verzuchten: ,,Gelukkig kan ik sinds kort weer spelen, ik ben 8 maanden geblesseerd geweest. Handbal heeft alles: techniek, snelheid, het is een teamsport.''

Quote

Wat we hier 10 jaar geleden zijn begonnen met het topsport­pro­gram­ma, werpt nu vrucht af

Fred Anton Snijder

Speelster Polman heeft pijn. Het is te zien aan haar gezicht, dat groot op het scherm verschijnt. De Dalfsense dames weten hoe ze zich voelt. Yvette: ,,Soms klapt een vinger naar achteren, dat doet zo'n zeer.'' Wat je in zo'n geval niet doet? Je theatraal op de grond laten vallen. Ook not done: klagen om een beslissing van de scheids. Of klagen bij de scheids. Alles wat je bij voetbal wel doet, zeg maar.

,,Daar is bij ons allemaal geen tijd voor, het spel gaat veel te snel,'' zegt Anne-Marie Mosterman. Ze is coach, speelde vroeger zelf in het eerste. ,,En deze meiden worden ook niet gepamperd he? Ook niet als ze op topniveau spelen.''

Ombuigen
Ondertussen gaat Noorwegen als een sloopkogel tekeer. Mosterman weet dat je zenuwen kunt ombuigen in je voordeel. Maar het lijkt er nu wel op alsof dat de Nederlandse dames niet lukt. En Noorwegen is sterk, heel sterk. Niet per se reden om het hoofd te laten hangen. ,,Handbal is echt spannend, de wedstrijd kan zo maar ombuigen".

'''Mooi', klinkt het in de zaal als Noorwegen er weer een bal inramt. Wat? Mosterman: ,,Het is ook mooi om naar te kijken, Noorwegen.''

Fred Anton Snijder, de vader van Yvette, heeft de bijeenkomst geregeld. Een beetje teleurgesteld is hij wel, vertelt hij in zijn oranje shirt. ,,Voetbal kun je gewoon in een kroeg kijken, wij zitten hier bij elkaar met de liveverbinding van Ziggo.'' Aan de andere kant: fantastisch dat er 120 fans in de zaal zitten. En minstens zo gaaf, vult voorzitter Wim Holsappel van het tophandbal aan: alle ogen zijn gericht op de sport. ,,Wat we hier 10 jaar geleden zijn begonnen met het topsportprogramma, werpt nu vrucht af.''

Scoren
Dan beginnen de Nederlandse dames ineens te scoren. Gejuich en aanmoedigingen klinken door de zaal. Blijkbaar hebben de koelbloedige supportsters én Oranje het nodig dat het spel op het scherpst van de snede wordt gespeeld. De stand die eerder nog 22-9 voor Noorwegen was, slinkt tot een verschil van 5 punten.

Nee. Het kan niet. Noorwegen wint. Even grijpt een meisje wanhopig in haar lange haren. Niet voor lang. Dalfsen juicht toch. Zeg nou zelf, zilver is ook fantastisch? En wat deze finaleplaats betekent voor de sport - meer sponsors, meer fans, meer nieuwe speelsters - is enorm, klinkt het eensgezind.

Voorin de zaal laat één blond jochie zijn hoofd met gevoel voor drama vallen, ineenkrimpend om het verlies. Het is het zoontje van Anne-Marie. Die heeft aanleg voor voetbal. Dat zie je zo.

10 jaar geleden begonnen ze in Dalfsen met een topsportprogramma. ,,Dat werpt nu vrucht af.''