Volledig scherm
PREMIUM
Vincent Cardinaal © Willem de Kam

De littekens van de jeugd van Vincent (35) staan nog altijd op zijn knieën. En zijn ziel

Opgroeien in armoedeMeer dan driehonderdduizend Nederlandse kinderen groeien op in armoede. Ooit was schrijver Vincent Cardinaal (35) een van hen. De littekens van een jeugd op straat staan nog altijd op zijn knieën. En zijn ziel.

Donderdagochtend, 11 uur. Ik kom thuis van een wandeling met mijn dochter. Naast de gebruikelijke reclametroep en een tijdschrift in cellofaan, ligt er een brief op de mat. Van een deurwaarder. Ik schrik. Terwijl ik naar de naam van het incassobureau tuur, rinkelen in mijn hoofd een paar bellen tegelijk. Ik voel angst en weerzin om de brief open te maken.

Ik denk terug aan de jaren 80, aan mijn jeugd in Rotterdam Crooswijk. Ik kom terug van school. Ik zie mijn moeder - vastgevroren in de bijstand en doodsbang voor mijn vervreemde vader - op haar hurken zitten bij de ingang van onze flat. Op de vloer ligt een pak enveloppen, samen een decimeter dik. Het zijn brieven van schuldeisers maar op dat moment snap ik dat nog niet. Of nu ja, brieven; dat zou impliceren dat ze eventueel ook leuk nieuws kunnen bevatten. Nee, dit zijn sommaties. Hoewel we geen cent te makken hebben, en de schulden vooral betrekking hebben op mijn vader, blijven ze bij ons op de deur rammen.