De wereldreis van 38 vluchtelingen stopte in een vuile tent in de bossen bij Bladel

Update&videoJe behoefte doen achter een boom, kinderen verschonen in een koepeltentje en een blikje kidneybonen als diner. Het zijn de trieste omstandigheden waarin een groep vluchtelingen enkele dagen doorbracht in de bossen van Bladel.

De plek diep in het Bladelse bos is zelfs voor een ervaren wildkampeerder te veel van het goede. De grond zit vol kuilen en hobbels. Daarop zijn vijf kleine, lichte koepeltenten geplaatst met in het midden een grotere tent met extra compartimenten. Al met al erg krap voor 28 volwassenen en tien kinderen. ‘Freedom Trail’ staat op een tentdoek gedrukt. Dat pad eindigde vrijdagmiddag in Bladel, vlakbij het ecoduct over de A67.

Bedeesd lopen de betrapte mannen, vrouwen en jonge kinderen vrijdag om 15.30 uur tussen de agenten door het Bladelse bos naar de bus. Die zal ze naar het azc in Budel brengen. Ouderen zitten er niet bij, de oudste zal een jaar of veertig zijn. Ze dragen joggingbroeken, sportschoenen en truien met capuchon. Een enkeling heeft een kindje op de schouders of aan de hand. Ze dragen slaapzakken en rugzakken met wat persoonlijke bezittingen. Een meisje kijkt vanaf de schouder van haar vader nieuwsgierig naar de mannen en vrouwen in uniform en naar de fotografen. Wat voor reis hebben ze afgelegd? Hoeveel van dit soort mensonterende plekken hebben ze onderweg al gehad? En hoe kwamen ze in Bladel terecht? Vragen waarop de politie de komende dagen antwoorden hoopt te vinden.

Dichtgevouwen luiers

Om bij de plek te komen, moet je diep het bos in. Het ligt vlakbij het ecoduct over de A67, kilometers buiten Bladel. Het is een mooi gebied met grasvelden, afgewisseld door naald- en loofbomen. In het kampje is de tegenstelling met de omgeving groot. Het is een zooitje. Veel plastic tassen en zakjes liggen verspreid in en aan de rand van de leefplek, maar vuilniszakken zijn niet te bekennen. Vlak buiten de toegangsflap van een tent liggen twee dichtgevouwen luiers. Enkele passen buiten het kampje liggen achter veel bomen zakdoekjes op menselijke uitwerpselen. Uit het zicht van de lotgenoten poepen, vormde het enige beetje comfort.

Volledig scherm
De vluchtelingen in het bos bij Bladel. © Bert Jansen

,,Verschrikkelijk”, zegt een medewerker van Werkvoorziening De Kempen (WVK) na een korte inspectie van het tentenkampje. En hij doelt niet alleen op de bende die hij deze vrijdagmiddag moet gaan opruimen. ,,Ik zie het normaal alleen op het journaal. Dat mensen zo leven. Ze zijn niet voor niks op de vlucht. Misselijk word ik ervan.”

Paprika op zuur

Een lepel steekt uit een glazen potje met paprika op zuur. In een plastic zak zitten kromgetrokken stokbroden. De afgelopen dagen stonden kidney bonen en witte bonen op het menu. Verwarmd op een gaspitje. Een worst met Turkse vlag op de verpakking, uien en aardappelen lagen klaar voor de komende dagen. Aan de hoeveelheid afval te zien, verbleven de 38 hoogstwaarschijnlijk nog niet zo lang in het bos.

Na een halfuur wandelen arriveert de groep bij de bus en stapt iedereen rustig in. Bijna iedereen. ,,Het zijn vooral de moeder en drie kinderen die stennis schoppen”, klinkt het door de portofoon van een agent. Een moeder is halverwege de route opstandig op het zandpad gaan zitten en weigert verder te gaan. De groep wil naar Engeland. Naar de reden is het gissen. Wellicht wacht daar familie of misschien spiegelden de mensensmokkelaars dat land voor als het Walhalla.

Als ze de overkant van het Kanaal ongezien hadden bereikt, waren ze in dat land de papiermolen in gegaan in de hoop op een verblijfsvergunning. Of de illegaliteit. Maar nu ze in Nederland zijn betrapt, worden ze hier geïdentificeerd en geregistreerd. Zeer tegen hun zin. Dat heeft de politie in Bladel snel door. Ze houden rekening met verzet, maar dat blijft beperkt tot de koppige moeder. Ze gaat nog even voor de bus liggen, maar vertrekt uiteindelijk gedwee met haar reisgenoten naar Budel. Het voorlopige einde van de reis.

Volledig scherm
De vluchtelingen in het bos bij Bladel. © Bert Jansen