René Vercoutre.
Volledig scherm
René Vercoutre. © Erik van 't Woud

Drama voor oudste beademingspatiënt van Nederland: nieuwe buisjes niet goed

Voorraad opEen jaar na het hoopvolle bericht dat speciaal voor hem nieuwe beademingsbuisjes worden gemaakt, zit de volledig verlamde René Vercoutre (75) weer diep in de put. De fabrikant heeft verkeerde buisjes geleverd. De tijd dringt. De voorraad is op en zijn gezondheid gaat achteruit.

Foto van de trachea-canule (die in de luchtpijp in de keel wordt gestoken). Boven een oud exemplaar met de goede kromming; onder een nieuw exemplaar met onvoldoende kromming om goed in de luchtpijp te passen.
Volledig scherm
Foto van de trachea-canule (die in de luchtpijp in de keel wordt gestoken). Boven een oud exemplaar met de goede kromming; onder een nieuw exemplaar met onvoldoende kromming om goed in de luchtpijp te passen. © Erik van 't Woud

Het beademingsbuisje (tracheacanule) dat in de keel van René Vercoutre verdwijnt, is zichtbaar aan het eind van zijn latijn. Het rubber brokkelt af. Met eigen knutselwerk probeert zijn vrouw Gerda het te repareren. Het is eigenlijk onverantwoord en gevaarlijk voor zijn gezondheid, maar Vercoutre (75) heeft geen keus. Hij is door zijn voorraad buisjes heen.

Het wrange is dat voor hem een volle zak met nieuwe buisjes ligt. Een genereus gebaar van producent Teleflex, nadat deze krant een jaar geleden het schrijnende verhaal van Vercoutre publiceerde. Eén simpele blik leert dat deze buisjes kleiner zijn en geen scherpe curve hebben, die nodig is om door de keel te kunnen. De nieuwe canules zijn voor gebruik door de mond.

Vercoutre: ,,Ik was heel blij en dacht: nu komen ze! Ik had er een half jaar op gewacht. Maar ik zag meteen dat de bocht niet goed was en dat de maat niet klopte. Ik denk dat ze deze buisjes gewoon nog op voorraad hadden liggen.’’

De beademingsbuisjes zijn voor Vercoutre van levensbelang. Ze zorgen ervoor dat hij naar de bioscoop kan, de schaakclub, genieten van zijn kleinkinderen, en kan blijven praten. Zonder stem wil hij niet meer leven. Zijn dochter en schoonzoon zijn nu een ultieme zoekactie via sociale media gestart.

Quote

Ik zag meteen dat de bocht niet goed was en dat de maat niet klopte

René Vercoutre

Polio

Vercoutre is sinds 1956 volledig verlamd door polio en was de eerste beademingspatiënt die zelfstandig ging wonen. Al ruim 60 jaar gebruikt hij een tracheacanule – een rubberen buisje dat via de keel is aangesloten op de luchtpijp – van de Duitse fabrikant Rüsch.

De productie van dit type is in 1995 gestopt. Sindsdien zoekt hij wereldwijd naar nieuwe canules. Het komt nauw: de maat, het materiaal, de vorm. ,,Ik heb veel andere canules geprobeerd, maar daar krijg ik veel last van.’’

Het verlossende bericht van Teleflex zorgde een jaar geleden voor tranen van ontroering. Nu rollen er weer tranen over zijn wangen, van wanhoop. Zijn vrouw heeft geprobeerd het buisje met een zelfgemaakte mal in de juiste vorm te krijgen. ,,Dat gaat één dag goed, maar dan springt het weer terug. René voelt dat het niet goed zit in zijn keel.’’

Doodmoe

Vercoutre kreeg hoofdpijn, was doodmoe en hij verloor lucht omdat het buisje te klein was. ,,Het is onmogelijk’’, zegt Vercoutre. ,,Ik had heel veel hoop. Nu ben ik verdrietig en maak me elke dag zorgen.’’

Vorig jaar heeft Vercoutre zijn laatste canule opgebruikt. Nu is hij een oude canule aan het hergebruiken. Omdat het versleten buisje niet goed aansluit, ontstaan lekkages. Eind vorig jaar had hij een ernstige luchtweginfectie. ,,Met deze canule kan hij geen dag langer doorgaan’’, zegt Liselotte van Sloten, die hem thuis verzorgt. ,,Het materiaal is poreus, bacteriën groeien en er kunnen brokjes rubber in zijn luchtwegen komen. Daardoor kan hij een infectie of longontsteking oplopen. De laatste twee jaar is hij benauwder en we moeten vaker met de hand bijpompen.’’

Quote

Ik had heel veel hoop. Nu ben ik verdrietig en maak me elke dag zorgen

René Vercoutre

Stem

Nooit zal Van Sloten het gezicht van Vercoutre vergeten toen de manager van Teleflex de nieuwe canules uit zijn tas haalde. ,,We vielen allemaal stil, want we zagen gelijk dat ze niet goed waren. De tranen schoten in zijn ogen. Ik zag hem zijn hoop verliezen. Zijn blik zei: dit was het dan, hoe lang zal ik nu nog leven? Verschrikkelijk. Hij heeft nog zoveel plezier in het leven en wil niet dood. Hij kan niks bewegen, het laatste dat hij heeft, is zijn stem. Als hij die ook kwijtraakt, is alles weg.’’

Vercoutre en zijn vrouw Gerda begrijpen nog steeds niet waar het fout is gegaan. Teleflex is bij hen thuis geweest en heeft zelfs een canule als voorbeeld meegenomen. Volgens manager Bert-Jan Valk zijn er weliswaar onderdelen gebruikt voor orale buisjes, maar die zijn wel aangepast voor gebruik in de keel. Teleflex verwijst door naar een andere specialist, Medex, voor een oplossing. ,,De mallen van maat 36 bestaan niet meer, daarom heeft men maat 34 gebruikt. De bocht aanpassen, is erg lastig in verband met beschadigingen van het materiaal.’’

Vercoutre voelt zich als een drenkeling die een reddingsboei krijgt toegeworpen, die net buiten zijn bereik blijft. ,,Ik kreeg na het verhaal zoveel mooie reacties. Dat houdt me op de been. Ik hou van mensen, ik hou van het leven. Maar daarvoor moet ik wel kunnen blijven praten.’’

Quote

Ik hou van mensen, ik hou van het leven. Maar daarvoor moet ik wel kunnen blijven praten

René Vercoutre