Volledig scherm
Egbert Jan Riethof (64) is journalist. Hij heeft een dochter (25) en een zoon (23). Egbert Jan woont in z’n eentje in een huis met drie verdiepingen. © Joost Hoving

'Een goede psycholoog kan echt helpen, zeggen vrienden'

Column Egbert JanOp advies van vrienden meldt Egbert Jan zich bij een psycholoog. Met frisse tegenzin, want veel vertrouwen heeft hij niet in hulpverleners.

Huisarts R. is zich jachtig aan het oriënteren. Wat staat er in het dossier? Onderwijl mompelt hij joviale formules.
,,Dacht ik vanmorgen: eindelijk! Een zonnetje! Wat kunnen wij voor u doen?’’

Een goede psycholoog kan helpen, echt, zeggen vrienden. Maar ik zie er niks in, hulpverleners maken in mij de spotzucht los. Stap daar toch eens overheen, snauwde iemand. Die arrogantie ook.

Toch maar proberen dan.

Huisarts R. ontmoette ik jaren geleden in deze zelfde Hollandse spreekkamer. Een week later liep ik over een kade aan de kust van het Griekse schiereiland Pilion. Daar stond huisarts R., druk in gesprek met een lokale makelaar. Het was zo’n onzinnig toeval dat ik het aanvankelijk niet geloofde.
Nu zie ik aan hem dat hij terwijl ik praat, zijn geheugen afzoekt: wat was er ook weer met deze man?
Hij komt er niet uit. Geroutineerd draait hij zich, als ik klaar ben, naar z’n scherm. Intussen praat hij, en praat hij... als om te voorkomen dat ik weer aan het woord kom. Huisarts R. is al bezig mij op tijd buiten de deur te krijgen. Dat lukt met gemak.

Quote

Wil je vertellen wat je probleem is of wil je dat ik vragen stel?

De psycholoog

Met zijn verwijzing beland ik in een monumentale boerderij. In de gangen krioelt het van de glimlachende vrouwelijke psychologen; het is juist een overgang in het rooster. Het uur duurt 45 minuten, zegt de receptioniste. Nine zal mij ontvangen.
Ik mag wachten in de ‘goei kamer’, de voormalige pronkkamer. Een jonge vrouw zit achter een laptop druk te tikken. Zou dat Nine zijn?
En op de salontafel, ja hoor, daar staat hij: de klassieke, de iconische, de onvermijdelijke doos Kleenex. Ik zet hem uit zicht.
Het uur van 45 minuten is begonnen.
Het geroffel van snelle vingers op een toetsenbord.
Na dertien minuten komt Nine binnen, waarop de tikvrouw vertrekt.
Nine wrijft over haar buik.
,,Wil je vertellen wat je probleem is of wil je dat ik vragen stel?’’
Ik geef een kort exposé.
Ze zit erbij met in zichzelf gekeerde blik. Zwijgt. Wrijft.
Verheerlijkt glimlachje. Noteert iets.

Quote

Ik los het zelf wel op

Egbert Jan

,,Wil je erover vertellen? Wil je adviezen om ermee om te gaan? Of wil je leren hoe je negatieve gedachten van je af kunt zetten? Dan krijg je vast wat huiswerk mee. Wil je dat?’’
Ze is zwanger, realiseer ik me.
Het uur duurt 21 minuten.
Als ik naar huis rijd kom ik langs een korenveld, met bomen omzoomd, waar middenin een oude molen staat. Precies op dat moment licht de molen op, sierlijk in de lage zon van de namiddag.
Ik los het zelf wel op. 

Reageren? magazine@persgroep.nl