Eis hoger beroep Michael P.: 28 jaar cel en tbs

Michael P., vorig jaar veroordeeld tot 28 jaar cel en tbs voor het verkrachten en doden van Anne Faber, zegt dat hij zichzelf van het leven zal beroven als zijn straf zo hoog blijft. Bij het Gerechtshof in Arnhem diende vandaag het hoger beroep in de zaak , waarin P. zijn veroordeling aanvocht, maar waarin ook de nabestaanden van Anne aan het woord kwamen. De advocaat-generaal eiste opnieuw 28 jaar celstraf en tbs. Hij acht moord bewezen en zei dat herhaling koste wat het kost voorkomen moet worden. 

P. staarde roerloos voor zich uit toen advocaat Ruth Jager namens de nabestaanden het woord nam. Die hechten geen geloof aan zijn verklaringen over de verkrachting en de manier waarop Anne het leven liet. Jager stelt dat P. ‘zich heeft ingegraven in zijn eigen verhaal’. ,,Hij heeft bewezen een meester in het verleiden te zijn en is niet eerlijk.’’ De ouders en broer van Anne zijn ervan overtuigd dat P. haar doelbewust om het leven bracht, maar desondanks niet voor moord werd veroordeeld. ,,Hij is het hele systeem te slim af geweest’’, aldus Jager. ,,Deze man is zó geslepen.’’

Annes vader, Wim Faber, riep op tot een onafhankelijk onderzoek naar een eerdere veroordeling van P. uit 2012. Toen zijn, volgens hem, de eerste fouten gemaakt. ,,Rechtspraak, neem uw verantwoordelijkheid’’, maande Faber. Hij wees op de pijn die Anne ‘in doodsangst’ moet hebben ervaren, de vernederingen en het gebruikte geweld. Volgens de vader is het onacceptabel dat P., die ‘altijd gevaarlijk zal blijven’ ooit nog vrijkomt. ,,Ik vind het onmenselijk om te leven met het idee. P. mag nooit meer vrijkomen.’’

Advocaat-generaal Jan-Willem Grimbergen was duidelijk: koste wat het kost moet herhaling voorkomen worden. Volgens hem is het duidelijk dat Michael P. Anne opwachtte en dat er sprake was van voorbedachte rade. De attributen die Michael P. bij zich had, een keukenmes en tiewraps, wijzen op ‘moorddadige plannen’, in plaats van op sloopwerkzaamheden waarnaar Michael P. naar eigen zeggen op weg was. De advocaat-generaal acht moord bewezen en eiste een celstraf van 28 jaar, en tbs met dwangverpleging. 

‘Kortste route naar vrijheid’

Volledig scherm
© ANP

,,Mijn zus is verkracht, gemarteld en vermoord door Michael P. Hij koos er bewust voor om zich niet te laten behandelen, de kortste route naar vrijheid’’, fulmineerde Annes broer Rogier. P. zou er bewust voor kiezen zich voor te doen als iemand die alles maar overkomen is.  ,,Wij blijven achter met een gat in onze ziel.’’ De vrees bestaat dat P. in cassatie zal gaan tegen een nieuwe veroordeling. Rogier realiseert zich dat levenslang of een lange straf met tbs geen garantie biedt dat P. nooit meer vrijkomt. ,,Zorg ervoor dat deze pathologische moordenaar nooit meer vrijkomt. Doe er wat aan!’’

Moeder Elze had de zaak ‘graag willen afsluiten’. ,,Ik verwacht nog elke dag een appje van Anne en steeds weer realiseer ik mij dat dit nooit meer gaat gebeuren.’’ Nu heeft ze zich opnieuw op de dossiers over haar dochters lijdensweg moeten storten. ‘Puur onrecht’, klonk het uit haar mond. Ook de moeder twijfelt aan de betrouwbaarheid van P.’s woorden. ,,Mag je je onmenselijk gedragen en dan wel eisen dat je zelf menselijk wordt behandeld?’’, vraagt de vrouw zich af. ,,Ik zal nooit meer echt gelukkig zijn. Ik heb levenslang. Er is maar één persoon die ik hetzelfde toewens.’’

Diepe impact bij Annes vriend

Advocaat Sébas Diekstra sprak eerder vandaag namens de vriend van Anne. ,,Voor zijn welzijn is het niet verantwoord hier persoonlijk aanwezig te zijn’’, aldus de raadsman. Het hoger beroep heeft bij de man, die altijd buiten de publiciteit is gehouden, veel extra leed veroorzaakt, zei Diekstra. ,,Het heeft de diepe impact van zijn persoonlijk drama welhaast gekaapt.’’ Ook het feit dat hij zelfs in beeld kwam als mogelijke dader heeft traumatische gevolgen voor hem gehad. De confrontatie met het stoffelijk overschot eveneens. ,,Verschrikkelijk. Onmenselijk zelfs.’’

,,Het extreme gemis van Anne als mens en partner wordt op allerlei manieren nog dagelijks ervaren door mijn cliënt. Haar invloed op zijn leven was groot en veelzijdig, haar onvoorwaardelijke liefde een geschenk.’’ Annes vriend gaf, bij monde van de advocaat, aan dat hoger beroep niet zou mogen lonen. Hij wil levenslang en verzocht het hof met klem ‘de samenleving zo lang mogelijk, maar bij voorkeur definitief’ tegen P. te beschermen. P. reageerde op Diekstra’s woorden en zegt: ,,Het is verschrikkelijk voor die jongen, hoe hij nu door het leven moet. Dat raakt mij ook.’’

‘Geen eerlijk proces gehad’

De moordenaar van Anne Faber is van mening dat hij geen eerlijk eerste proces heeft gehad, omdat media en politiek druk uitoefenden op de rechtbank. Die kwam zo tot een hogere straf. Ook heeft hij nog altijd fysiek last van zijn behandeling bij de arrestatie. De politie paste, zo zei hij, geweld toe om er zo snel mogelijk achter te komen waar Anne zich bevond. Dat had hem strafvermindering op moeten leveren, maar de rechter ging daar niet in mee.

Hij bleef bij zijn eerdere bekentenis, hoewel ‘niet altijd logisch’, en gaf toe Anne Faber te hebben verkracht en gedood. ,,In mijn hoofd was toen alles een gevaar’’, antwoordde P. op de vraag waarom hij Anne niet liet gaan, maar doodde. Hij raakte geïrriteerd toen advocaat-generaal Jan-Willem Grimbergen doorvroeg: ,,Is dat soms per ongeluk gegaan?’’ Volgens de advocaat-generaal duidt niets erop dat P. Anne wilde laten lopen. ,,Ik kan het niet bewijzen’’, antwoordde P. ,,Ik heb haar niet bewust van het leven beroofd.’’

Het Hof gaf aan van P. de indruk te krijgen dat alles ‘hem ook maar overkomen’ is. ,,Alsof u de schuld buiten uzelf legt’’, sprak de voorzitter. P.: ,,Ik handel eerder dan ik erbij nadenk. Zo ben ik.’’ Hoewel haar dood een ‘impulsieve handeling’ was, erkende P. wel Annes lichaam te hebben schoongemaakt alvorens het te begraven. Hij zei te hebben nagedacht, toen hij Annes kleren uittrok. ,,Ik heb er geen logische verklaring voor. Ik heb gehandeld.’’

‘Ik doe verschrikkelijke dingen’

Zijn herinnering liet hem vandaag in de steek zodra het over Annes letsel ging. Dat bleek veel ernstiger dan hij zei te hebben toegebracht. ,,Ik herinner me dat niet zo. Heb ook gezien op foto’s dat het ernstiger is.’’ Niet de inzet van een bekende politieagent uit Zeewolde, maar een radio-uitzending bracht P. ertoe op te biechten waar Annes lichaam begraven lag. Toen hij hoorde dat Annes ouders ervan uitgingen hun dochter niet meer levend terug te zien, besloot hij ‘dat hier een einde aan moest komen’.

,,Het klopt, de feiten liegen niet’’, antwoordde P. op de vraag van het Hof hoe hij tegen zichzelf aankijkt. ,,Een 29-jarige met een reeks aan veroordelingen voor ernstige, strafbare feiten’’, aldus de voorzitter. ,,Ik heb nu eenmaal problemen en doe dan verschrikkelijke dingen’’, verklaarde P., die zegt vaak agressief te zijn. Uit onderzoek dat het Pieter Baan Centrum naar hem deed, blijkt dat ook. Zijn drempel om tot geweld over te gaan, ligt laag. Ook speelt wraakzucht, achterdocht en paranoia een rol. Een seksuele stoornis is niet vastgesteld, maar kan ook niet worden uitgesloten.

P. ergert zich aan de houding van de OvJ en de recherche. ,,Zij zijn er niet bij geweest.’’ Ook nu heeft hij het gevoel dat zijn straf al bepaald is. ,,Een schijnproces’’, meent P., die heeft uitgerekend dat hij 67 zal zijn als hij vrijkomt. Zo ver wil hij het niet laten komen. ,,Dan maak ik er een einde aan, aan pillen is wel te komen.’’ Hij pareert de opmerking dat hij het niet over Annes nabestaanden heeft. ,,Voor het eerst in mijn leven heb ik iets op papier gezet’’, sprak hij geëmotioneerd, terwijl hij een briefje tevoorschijn haalde. ,,Ik weet wanneer Anne jarig is. Dan vraag ik me af of de familie dan bij elkaar zit. Iedere dag ben ik bezig met die dingen.’’