Volledig scherm
Milou de Moor © prive

Familie overleden Milou: Zelfmoord was onnodig

De familie van de in april overleden Milou de Moor (19) uit Zaamslag dient een klacht tegen haar huisarts in bij het Medisch Tuchtcollege. De huisarts verzette zich volgens hen op het laatste moment tegen euthanasie, waardoor Milou uit angst en paniek zichzelf van het leven beroofde. ,,We zijn dit verschuldigd aan Milou", zegt haar moeder Nicolle de Moor.

Quote

Toen belde hij en zei dat hij goed en verschrik­ke­lijk nieuws had

Nicolle de Moor

Moegestreden zijn ze eigenlijk, de ouders en tweelingzus van Milou. Op hun boerderij ten noorden van Zaamslag gaat het werk gewoon door, maar de familie van Milou zal nooit meer hetzelfde naar de boomgaard kunnen kijken, waar Milou zichzelf nog maar enkele maanden geleden verhing aan een boom achter de schuur.

Acht jaar hebben ze aan de zijde van Milou meegevochten tegen haar ziekte en mensen er vaak van moeten overtuigen dat ze écht ziek was. Lupus, een zeldzame auto-immuunziekte aan de hersenen, zorgde ervoor dat Milou plots woedeaanvallen en zenuwpijn kon krijgen of helemaal weg kon vallen. Het werd steeds erger en Milou wilde de slopende ziekte niet uitzitten tot het eind. ,,Ze wilde niet leven zonder dat ze zich nog van iets bewust zou zijn."

Waardig
Milou koos daarom voor een waardig afscheid, euthanasie. De Nederlandse euthanasiestichting gaf een verklaring af en bij het UZ in Gent, waar Milou werd behandeld, liep er al drie jaar een procedure bij het Ethisch Comité. Ook de huisarts wist van haar wens. ,,We dachten dat alles in orde was. De neuroloog die haar al zes jaar behandelde, zou de euthanasie uitvoeren. Toen belde hij en zei dat hij goed en verschrikkelijk nieuws had.''

Het goede nieuws was dat de euthanasie van Milou was goedgekeurd door het Ethisch Comité. Maar de huisarts, die vanaf de zijlijn de ziekte van Milou had gevolgd en al drie jaar wist van de wens om euthanasie, had tot de grote verbazing van de familie naar het UZ gebeld omdat ze het er niet mee eens was. ,,Een messteek in onze rug'', zegt Nicolle.

Wantrouwig
De huisarts hoeft geen toestemming te geven voor euthanasie. ,,Maar ze was wantrouwig en dat had ze nooit eerder laten merken. We hebben nooit een duidelijk antwoord gehad waarom ze er ineens tegen was. Ze steunde Milou in het begin en na het akkoord veranderde dat compleet. In Gent waren ze er kapot van. De huisarts was heel stellig geweest en daarom durfde de neuroloog de euthanasie niet uit te voeren."

Een rechtszaak tegen het protest van de huisarts zou de familie volgens het UZ winnen, maar die tijd had Milou niet. ,,De aanvallen werden steeds erger en als ze in zo'n aanval zou 'blijven', zou ze geen toestemming meer kunnen geven voor euthanasie. En dat moet je zelf kunnen tot op het laatste moment." Het UZ probeerde de huisarts van de noodzaak te overtuigen. ,,Omdat ze de ziekte niet goed kende. Maar ze bleef wispelturig. Het ene moment vond ze het goed en vervolgens weer niet."

Dapper
Uiteindelijk kwam ze niet terug op haar beslissing, waardoor het ziekenhuis het niet aandurfde. Milou was volgens haar moeder dapper en strijdbaar, maar ze raakte erg overstuur bij het vooruitzicht de steeds erger wordende ziekte tot het eind te moeten dragen. ,,Het komt wel goed, zei ik tegen haar. Ik hoorde het mezelf op een gegeven moment ook zeggen", zegt Nicolle.

Toen Milou zei dat ze even alleen wilde zijn en de appelbloesem in de boomgaard nog eens wilde ruiken, nam ze haar lot in eigen hand. ,,Het meest wrange is dat het akkoord voor euthanasie er was. Het was alleen nog een kwestie van de datum vastleggen waarop Milou afscheid zou nemen."

Schouderklopje
Voor de familie kwam de reactie van de huisarts dan ook compleet uit de lucht vallen. ,,Ze had niets te maken met de euthanasie, Milou werd behandeld in Gent. Ze kwam de laatste een à twee jaar wel bij ons thuis langs en we waren heel open over de euthanasie. Ze gaf Milou zelfs letterlijk een schouderklopje, omdat ze het zo knap van haar vond dat ze gesprekken voor de procedure doorliep. Ze had blijkbaar nooit verwacht dat het echt zou gebeuren."

Om te voorkomen dat dit ooit nog kan gebeuren én dat de huisarts hier zomaar mee wegkomt, heeft de familie advies gevraagd aan een medisch adviseur. ,,Die zegt dat er een zaak in zit." Met hulp van een advocaat wordt de klacht opgesteld. Het Medisch Tuchtcollege gaat de feiten onderzoeken en bepaalt of ze een zaak tegen de huisarts beginnen.

Voorkomen
In het UZ wordt er onderzocht of dit in de toekomst voorkomen kan worden. ,,We zoeken totaal geen sensatie. Daarom vind ik het ook niet nodig om de naam van de huisarts te noemen. Het is eigenlijk iets tussen ons en haar én ik vind dat we dit verschuldigd zijn aan Milou. Ze is de dood ingejaagd."

De betrokken huisarts is op vakantie en laat via een collega weten dat ze op basis van vertrouwelijkheid niet kan reageren.

  1. Wegverkeer veroorzaakt 17 procent CO2-uitstoot

    Wegverkeer veroor­zaakt 17 procent CO2-uit­stoot

    Het wegverkeer heeft vorig jaar 17 procent van de emissie van kooldioxide (CO2) in Nederland veroorzaakt. Kooldioxide is een broeikasgas dat ontstaat bij de verbranding van de koolstof in brandstoffen. De totale CO2-uitstoot van het wegverkeer lag vorig jaar 2 procent hoger dan in 2017. Vergeleken met bijvoorbeeld 1990 is de uitstoot met ruim 28 procent toegenomen. Dat blijkt uit cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek over het wegverkeer in 2018.