Volledig scherm
Jasper en Ronnie, samen thuis op de bank. © Erik van 't Hullenaar

Gemolesteerd homopaar loopt voorlopig niet meer hand in hand

Wat een dag is het geweest voor Jasper en Ronnie. Het Arnhemse stel is twee dagen na de gruwelijke mishandeling door een groep jonge jongens nog steeds niet van de schrik bekomen. Moed en hoop houden ze wel, maar het vertrouwen zijn ze voorlopig kwijt. ,,Ze zeggen wel: ‘Nederland wordt toleranter’, maar ja, hoe gaan wij dat merken?”

Het is maandagavond rond half acht als Jasper Vernes-Seratan  (35) en zijn man Ronnie Seratan-Vernes (31) eindelijk even rust hebben. Voor zover dat mogelijk is. De hele dag was het een komen en gaan bij de twee heren thuis. Een bezoek aan de kaakchirurg maakte de gevolgen van de mishandeling daarbij nog eens extra realistisch. Jasper, die er in vergelijking met zijn man Ronnie het minst slecht aan toe was, vertelt over de impact van de mishandeling, en alle aandacht die het stel kreeg vanuit het hele land.

Hoe is het nu thuis?

,,Het is een gekkenhuis. Vrienden en familie zijn enorm geschrokken, ze zijn bijna allemaal op bezoek geweest. Vaders, moeders, zusje, wat aangetrouwde familie en een hele hoop vrienden. Iedereen is verbijsterd. Zoiets verwacht je niet in je directe omgeving. Het is een desillusie.”

Werkt het inspirerend, alle reacties vanuit het hele land?

,,We halen zó veel steun uit alle reacties. Ja, het is wel echt inspirerend. Onze facebookpagina’s staan vol met meldingen en we hebben bloemen en kaartjes gekregen. Dat doet wel wat met een mens. Toen ik gisteren het bericht over de mishandeling op Facebook zette, had ik nooit kunnen bedenken dat het dit teweeg zou brengen. Ronnie vertelde me net dat het al 7000 keer is gedeeld. Dat hou je je gewoon niet voor mogelijk.”

Geeft het ook weer vertrouwen?

,,Nou, misschien is dit wel de reactie die teweeg gaat brengen wat we allemaal hopen. Wij, als homoseksuelen, maar ook alle tolerante mensen in Nederland. Dat dit opgelost kan worden, dat mensen weten dat het niet normaal is. En ook als ze het niet begrijpen, dat ze het wel gewoon accepteren, en stil blijven.”

Ben je teleurgesteld?

,,Op dit moment is het een rollercoaster voor ons. Ik denk dat we de grootste klap nog wel gaan krijgen. De mentale klap. We worden nu aan alle kanten benaderd, we hopen op het beste hierna. Als het wat rustiger is. Maar het is afwachten wat er gaat gebeuren. We houden hoop."

Maar die hoop is geen zekerheid?

,,Nee, want of we echt weer hand in hand lopen? Op korte termijn gaan we dat zeker niet doen. We zijn wel bang. Bang voor verwensingen. En daarom deden we het al nooit, dat hand in hand lopen. Maar zaterdag wel. Het was donker, ’s nachts, en we voelden ons veilig. Maar dat bleek niet zo te zijn.”

De steun vanuit het hele land, die verandert daar niks aan?

,,Hoe het dadelijk in de toekomst gaat, dat zullen we zien. Ze zeggen ‘Nederland wordt toleranter’, maar ja, hoe gaan wij dat merken? Hoe gaan wij dat dan zien? We willen het wél in Nederland, dat blijkt nu.  Maar voor ons blijft het toekomstmuziek. Wanneer dit helemaal niet meer voorkomt, dit soort dingen, of in mindere mate, dat het niet meer in het nieuws komt, dan pas kun je zeggen dat het daadwerkelijk heeft geholpen. Dat het zin gaat hebben.”

Hou je nog hoop?

,,Ja, we houden altijd hoop. Hoop doet leven. Toch?”