Georgisch wonderdrankje of de dood

VideoHij staat al ingeschreven bij een Levenseindekliniek, want Sven van der Woude (42) kan niet meer verder leven met de allesoverheersende piep in zijn oren. In Georgië bestaat wellicht de oplossing, maar zijn zorgverzekeraar vergoedt de behandeling niet. Dus pakt hij zelf z’n 20 jaar oude Renault naar de Kaukasus. ,,Zo kan ik niet meer verder.’’ 

Hij houdt niet van lang autorijden en slaapt liever geen nacht in een vreemd bed. En toch stapte Sven van der Woude (42) vanochtend in de auto voor een rit van zo’n 4300 kilometer, naar Georgië. En over een week of drie rijdt hij pas weer terug. Hopelijk verlost van die gekmakende piep in zijn oren. Zo niet, dan ziet hij nog maar één uitweg: de dood.

,,Zo kan ik gewoon niet meer verder,’’ vertelt de autistische Van der Woude in zijn stacaravan op het erf van zijn vader, in het Groningse Opende. Bij de laatste van een reeks ooroperaties, in 2004, liep hij een bacteriële infectie op. ,,Het klinkt misschien raar, maar al toen ik bijkwam uit de narcose dacht ik: dit voelt anders, niet goed. Sindsdien heb ik last van enorm veel pus in mijn oren, soms pijnklachten, maar de laatste tijd vooral die piep die me helemaal dol maakt. Elke nacht lig in bed met een koptelefoon en harde muziek op, om die suizen maar niet te hoeven horen. Maar daardoor slaap ik nauwelijks en dat zorgt er natuurlijk niet voor dat ik me beter voel.’’

Stilte. Een slok koffie. Dan: ,,Ik zie om heen iedereen vrolijk verder leven. De jongens die vroeger mijn vrienden waren hebben banen, vrouwen, kinderen, sport. Ik zit in de bijstand, woon in deze caravan met een hond en een kat en kan verder niets. Vroeger schreef ik graag, nu krijg ik geen zin meer normaal op papier. Ik kan me nergens meer op concentreren door die piep in mijn oren. In de Nederlandse ziekenhuizen ben ik uitbehandeld en dat is ook de reden dat ik me heb aangemeld bij de Levenseindekliniek. Dit leven wil ik niet meer.’’