Volledig scherm
Broer en zus werden opgevangen met een flesje Fanta en een Mars. © NS Service & Veiligheid

Help, per ongeluk kind kwijt! Schande, of een goede levensles?

oproepOuders zijn ook maar mensen. En dus gaat er weleens wat mis. Zo ook dit weekend op het station in Amersfoort, waar een moeder een ander gezin hielp met het inladen van koffers, maar niet doorhad dat de trein waar ze in was gestapt al ging rijden. Haar zoontje en dochtertje zagen het allemaal vanaf het perron gebeuren. Een schande? Of herkenbaar?

Laten we meteen eventuele zorgen wegnemen: met de twee verstekelingen op het Amersfoortse perron was (en is) niks aan de hand. De geschrokken moeder waarschuwde bij het wegrijden snel het treinpersoneel, dat weer de dienst Veiligheid & Service van de NS waarschuwde.

Medewerkers van deze dienst wisten het wat desolate duo snel op te sporen. De twee zijn naar het ticketloket gebracht, waar ze een flesje Fanta en een Marsje kregen. Moeder, ondertussen bijgekomen van de schrik, nam de eerstvolgende trein terug naar Amersfoort, waar ze werd herenigd met haar kinderen.

,,Eind goed, al goed”, zeggen ze na afloop bij de NS. ,,Het is niet zo dat we dit vaak horen, maar het zal ongetwijfeld eerder zijn gebeurd. Alleen wordt het niet altijd gedeeld. Omdat dit toch wel een opvallend voorval was, en omdat alles goed is afgelopen, heeft de dienst Veiligheid & Service besloten dat nu wel te doen.”

Levenservaring

Ondanks de goede afloop wordt er op social media druk gereageerd op het voorval. ,,Haastige spoed is zelden goed”, zegt Ida van der Mijn-de Kruijff bijvoorbeeld. Of: ,,Geweldig gehandeld door de NS, maar ik kan het niet plaatsen dat je als ouder je kind vergeet. Schandalig!” schrijft Yvonne Mandemaker-Oosterbaan. Maar is dat wel zo? 

,,Welnee”, zegt opvoedkundige Marina van der Wal. ,,Zoiets gebeurt iedereen weleens.” Van der Wal ziet juist iets positiefs in het verhaal: ,,Deze kinderen hebben ontdekt dat de wereld veilig is, en dat er mensen zijn die willen helpen als er iets misgaat. Zoals dit personeel van de NS ook heeft gedaan. We zijn soms geobsedeerd door gevaar, terwijl het voor kinderen ook goed is om te weten dat het allemaal ook gewoon weer goed kan komen. Eigenlijk is het voor de twee een prachtige levenservaring.”

Van der Wal denkt dat dergelijke voorvallen vast nog weleens vaker gaan gebeuren, mede omdat ouders van nu volgens haar zo vaak op hun telefoon kijken dat ze steeds makkelijker hun aandacht verliezen.

Zelf heeft ze ook nog wel een voorbeeld van hoe je op een onbewaakt ogenblik opeens een kind kwijt kan raken. ,,Toen mijn kinderen klein waren, zwaaiden ze altijd naar de vuilniswagen als deze de straat in reed om de bakken te legen. Tot ik op een gegeven moment opeens mijn peuter kwijt was. Hij was met zijn rode kaplaarsjes aan op een onbewaakt ogenblik naar buiten geglipt. Hup, achter de vuilniswagen aan. De vuilnisman kwam hem zelf terugbrengen. Door al dat zwaaien, wisten ze gelukkig waar hij woonde.”

Ook weleens per ongeluk een kind kwijtgeraakt? We zijn op zoek naar de leukste, liefste en grappigste verhalen van nieuwsgierige, reislustige kinderen, of die van menselijke ouders die per ongeluk even de aandacht verloren. Mailen kan naar oproep@ad.nl, het liefst met naam, leeftijd en foto. 

De redactie gebruikt je persoonsgegevens voor redactionele doeleinden. Meer informatie vind je in ons privacy statement.

Quote

Deze kinderen hebben ontdekt dat de wereld veilig is, en dat er mensen zijn die ze willen helpen als er iets misgaat.

Marina van der Wal