Volledig scherm
PREMIUM
Özcan Akyol. © Marco Okhuizen

Ja hoor, Top 2000 is wéér een feest voor witte mannen van 60 jaar en ouder

COLUMNÖzcan Akyol schrijft drie keer per week over wat hem bezighoudt.

Quote

Dat Tarkan niet in de belangrijk­ste muziek­lijst van ons land is opgenomen, riekt naar moedwilli­ge tegenwer­king

Als Nederlander met een migratieachtergrond ben ik weer zeer teleurgesteld in de samenstelling van de Top 2000. De nieuwe editie blijkt, net als alle voorgaande jaren, vooral een feest voor witte mannen van zestig jaar én ouder.

Er wonen bijna vijfhonderdduizend burgers in dit land die hun roots in Turkije hebben liggen, maar als zij naar ‘de thermometer van de Nederlandse popsmaak’ luisteren, zullen ze net als ik heel boos en verdrietig worden.

Waar is Tarkan? Waar is Ibrahim Tatlıses? En waar is onze eigen transgenderturk Bülent Ersoy? Deze rasartiesten hebben kleur aan mijn jeugd gegeven en aan die van vele anderen.

Iedereen herinnert zich nog hoe Tarkan West-Europa veroverde met zijn magistrale en tijdloze song: ‘Kiss, Kiss’. In mijn kindertijd deelden we al dansend kusjes uit – dankzij dit lied. Het verbond mensen met verschillende achtergronden, van woonwagenbewoners tot Aziaten.

Dat Tarkan nu niet in de belangrijkste muzieklijst van ons land is opgenomen, riekt naar moedwillige tegenwerking, bekokstoofd op het hoofdkwartier van de NPO.