Volledig scherm
Kelly Beckers. © privé

Kelly (21) eet al bijna 5 jaar niet meer door bijzondere aandoening

Al bijna vijf jaar heeft Kelly Beckers (21) uit Breda geen hap meer gegeten. Door de ziekte CIIP leeft ze noodgedwongen met twee stoma's en een lijn in haar slagader die haar van voedingsstoffen voorziet. Minder levenslust heeft ze er niet om. ,,Je moet trots zijn op het lichaam dat je hebt.''

Volledig scherm
Kelly Beckers blijft positief, ondanks haar ziekte. © privé

Haar stoma wegmoffelen? Er geheimzinnig over doen? Nee, dan ben je bij Kelly Beckers aan het verkeerde adres. Ze houdt een blog bij over haar ervaringen en hoopt het taboe te doorbreken. Want ze is trots op de twee zakjes op haar buik. Zonder had ze nu niet haar verhaal kunnen doen. ,,Ik mag blij zijn dat ik er ben'', zegt ze opgewekt aan de telefoon. 

Aan de telefoon ja, vlak voordat ze vandaag het ziekenhuis mag verlaten na een zoveelste opname. Dit keer was het flink bal. Door een kaliumtekort ontstond er een hartafwijking (,,Dat is gelukkig een beetje hersteld''), ze had een blaasontsteking en leverontsteking. Maar ze belandt ook vaak in het ziekenhuis - vorig jaar in totaal een half jaar plus drie dagen - vanwege een simpel dingetje waarvoor verder gezonde mensen hooguit een pakje zakdoekjes uit de kast moeten trekken. 

Beckers' gestel is erg kwetsbaar. Waar normaal gesproken witte bloedcellen gaan vechten bij een infectie of virus, heeft haar lichaam die afweer simpelweg niet. 

Geen voedsel

Quote

Ik mag blij zijn dat ik er ben

Kelly Beckers

Door de ziekte CIIP is haar spijsverteringsstelsel kapot gegaan. Haar dikke en dunne darm kunnen geen voedsel verdragen en haar maag kan geen sappen verwerken. Urine en ontlasting moeten worden opgevangen in twee stoma's, een zogeheten maaghevel voert via haar neus het gal uit haar maag af. Eten kan ze niet, zelfs sondevoeding kan haar lichaam niet aan. 's Avonds koppelt ze daarom een slangetje met voedingsstoffen aan op haar slagader, een lijn die op drie millimeter van haar hart stopt. ,,Het is elke keer weer een risico als ik dat slangetje moet aansluiten, want een minuscule bacterie uit de lucht kan voor mij al een bloedvergiftiging betekenen.''

(Lees verder onder de foto)

Volledig scherm
Kelly Beckers lag vorig jaar november in zeer slechte conditie in het ziekenhuis. © privé

Daar heeft ze dan ook al vaker mee in het ziekenhuis gelegen. Antibiotica moeten helpen, en dat doen ze ook vaak. ,,Maar het houdt een keer op, op een gegeven moment werken antibiotica niet meer. Afgelopen november heb ik kantje boord gelegen door een resistente bacterie. Mijn ouders hadden al afscheid van me genomen. Doordat de lijn direct is verwijderd, heb ik het overleefd.''

Natuurlijk heeft ze momenten waarop ze denkt: moet dit nou? Neem zeven jaar geleden, toen ze als 14-jarige een belletje kreeg van de arts dat ze een stoma moest. ,,Herinner jij jezelf nog op die leeftijd? Nou, ik was onzeker als wat. Had net mijn eerste vriendje, moet je aan zo'n zakje'', vertelt Beckers. ,,Ik kwam thuis en durfde mijn moeder het niet eens te vertellen. Die was wel bij de uitslag van scans geweest, maar de arts zou telefonisch contact opnemen over 'hoe nu verder'. Uiteindelijk heb ik het haar verteld en daarna zakte ik helemaal in elkaar, moest zo huilen.''

Maar de volgende ochtend, na een nacht piekeren, maakte ze al vroeg haar moeder wakker. ,,Ik zei: 'Ik ga het anders doen.' Je moet trots zijn op het lichaam dat je hebt.'' En dat houdt ze tot op de dag van vandaag vol. ,,Ik kan wel twintigduizend verhalen vertellen over hoeveel geluk ik heb gehad in mijn leven. Daar zou ik dolgraag eens een boek of documentaire over maken.''

Ongemakkelijk

Dat ze nu sinds bijna vijf jaar niet meer mag eten - alleen een beetje water en bouillon is alles wat ze binnenhoudt - maakt voor haar levensinstelling niets uit. ,,Voor anderen is het vaak ongemakkelijker dan voor mezelf. Ik ben er wel achter hoe alles draait om eten. Kijk eens naar de reclames 's avonds op televisie: allemaal eten. En kerst, verjaardagen of andere sociale dingen met vrienden. Ja, ik mis het wel, maar ik heb ermee leren leven.'' 

,,Mijn moeder ging in het begin andersom zitten tijdens het eten, zodat ik het niet kon zien. Ik weet nog dat ze een keer Chinees hadden gehaald. Die geur! Mijn slijmvliezen werkten toen nog goed, ik kreeg er helemaal speeksel van in mijn mond. Dat is nu niet meer, ik heb geen smaaksensatie meer. Misschien komt dat ook omdat ik weet dat ik onmiddellijk buikpijn krijg en ga overgeven.''

Hulphond

Volledig scherm
Kelly met hulphond Lyfke. © privé

Sinds een paar maanden woont ze op zichzelf, met hulp van KNGF-hond Lyfke. Die trekt haar sokken uit, doet de was en - het belangrijkst - grijpt in als het misgaat. Als haar baasje flauwvalt, druk zij op een noodknop. ,,Omdat het zo snel kan gaan, kan het zijn dat ik niet eens op tijd op die knop kan drukken'', legt Beckers uit. 

Ze zet zich in voor mensen die ook deze ziekte hebben of ziek zijn. En ze heeft een studie verpleegkunde gedaan. Niet dat haar lichaam ooit toelaat om als verpleegkundige te werken, maar ze geniet van de gastlessen die ze op de opleiding geeft. ,,Niemand kan beter vertellen over hoe het is om naast het bed te staan én om in het bed te liggen.'' 

De Bredase leeft een ander leven dan haar leeftijdsgenoten. ,,Ik heb een slang in mijn neus en twee zakken op mijn buik. Als er vijf mooie meiden om me heen staan, snap ik ook wel dat iemand niet op mij afstapt. Maar je weet nooit wat er gebeurt.''

Verder neemt ze het dag voor dag. Ze weet dat de kans groot is dat ze niet oud wordt. Soms voelt ze zich niet goed, maar als het enigszins gaat, trekt ze erop uit. Met hond Lyfke en de rolstoel naar het bos, shoppen, stappen, kletsen met haar zus, naar het zwembad met haar twee kleine neefjes. ,,Ik genoot vroeger van de Efteling, nu geniet ik als mijn neefje zegt dat-ie van mij houdt. Heel cliché, ik geniet van die kleine dingen.'' 

Volledig scherm
Kelly en haar neefje. © privé