Volledig scherm
PREMIUM
© Joost Hoving

Kinderen zijn de dupe geworden van een beleid dat enkel tot chaos leidt

Nynke de Jong schrijft meerdere keren per week over wat haar bezighoudt.

Luxemburg neemt er tien. Frankrijk en Finland hebben ook al toegezegd om mee te helpen, al hebben ze nog niet gezegd hoeveel. Nederland gaf eerst geen gehoor aan de oproep van Griekenland, dat in oktober 2019 aan de EU vroeg om 2500 kinderen uit de opvangkampen op te nemen. De Griekse kampen zitten overvol, in kamp Moira zitten tien keer zoveel vluchtelingen dan waarvoor het kamp ooit gemaakt is. De omstandigheden zijn erbarmelijk: mensen hebben geen warme kleren, vaak geen dak boven hun hoofd. De sfeer buiten het kamp wordt steeds grimmiger, omdat de originele bewoners van Lesbos zich ook geen raad meer weten met al die vluchtelingen.

En middenin de chaos lopen honderden minderjarige kinderen rond, die niemand hebben om op terug te vallen. Geen ouders of andere familie. Ze zijn gewond door de oorlog die ze ontvlucht zijn. Ze zijn getraumatiseerd. Sommigen praten niet meer. Ze zijn een makkelijke prooi voor verkrachters, voor mensenhandelaren. Want niemand kijkt naar ze om.

Je hoeft geen barmhartige samaritaan te zijn om te zien dat dit geen plek is waar een kind kan opgroeien, zonder onderwijs, zonder gezondheidszorg.