Volledig scherm
PREMIUM
Hugo Borst © Joost Hoving

'Ma komt ook in zo’n dichtgeritste lijkzak te liggen'

Mijn MaHugo Borst schrijft over zijn moeder, die aan alzheimer lijdt. Kort na elkaar overlijden twee medebewoners in het Verpleeghuis.

I

Het was op een zaterdag rond een uur of 4 en ik hoorde dat de man die dinsdag zijn intrek had genomen op de andere woongroep was gestorven. ,,Jeetje, wat snel’’, zei ik. Nou, zo gek was dat niet, want deze bewoner was heel ziek binnengekomen.

Ik had een beeld bij de man. Ik wist dat hij de opa was van een voetballer die morgen een eredivisiewedstrijd moest spelen. Ik was benieuwd of hij mee zou spelen. Hij was een dragende kracht.

Ik keek opzij naar ma. Ze keek naar de gang. Alsof ik nog moest arriveren. Ik vroeg haar aandacht, maar die kreeg ik niet. ,,Joehoe’’, zei ik in haar oor en wierp me toen in haar blikveld. ,,Moeder, kopje thee?’’ Ze glimlachte flauw.