Volledig scherm
PREMIUM
Özcan Akyol © Joost Hoving

Niet zo gek dat je als vreemdeling wordt gezien als je je alleen opwindt over gedoe in Turkije

columnÖzcan Akyol schrijft drie keer per week over wat hem bezighoudt.

Begin jaren 90 wandelde ik elke dag ietwat geïntimideerd langs het Turkse consulaat van Deventer naar mijn basisschool. Dat had te maken met de kolossale patrouillepost van de politie, die altijd paraat stond om eventuele aanslagen te voorkomen. Dat de Turkse gastarbeidersgemeenschap geen homogeen geheel was, was bekend. En van toenadering is na al die jaren geen sprake.

We zagen het deze week opnieuw: in Rotterdam raakten twee groepen slaags met elkaar vanwege de ontwikkelingen in Noord-Syrië. Met een obsessieve toewijding wilden zowel de Erdogansympathisanten als hun Koerdische tegenstrevers een diepgewortelde afkeer van elkaar laten blijken, wat uiteindelijk resulteerde in een agressieve clash, die één agent zelfs een gebroken pols opleverde.