OM: Michael P. had vooropgezet plan om Anne Faber te doden

Michael P. had volgens het Openbaar Ministerie een vooropgezet plan om Anne Faber te verkrachten en te vermoorden. De aanklagers probeerden hem vanmiddag klem te zetten en hem zo ver te krijgen dat toe te geven, maar P. gaf geen krimp. ,,Ik heb daar helemaal niet over nagedacht.’’ 

Dat zei hij vandaag in de rechtbank, waar de zaak voor het eerst inhoudelijk behandeld werd.

Volledig scherm
Verdachte Michael P., vandaag in de rechtbank. © Renée van den Kerkhof.

Een soortgelijk antwoord gaf P. op tientallen vragen van de aanklagers, op momenten dat hij in een hoek werd gedreven. Hoe was het mogelijk dat er geen bloed op de kleding van Anne zat, terwijl hij haar met zwaar bloedende handen over een hek tilde? Waarom nam hij het risico honderden meters met haar naakte lichaam te gaan rijden om haar ergens anders te begraven? Waarom kreeg ze zijn helm op haar hoofd terwijl hij haar verplaatste? ,,Geen idee.’’

De aanklagers vermoeden dat P., net als hij in 2010 met twee eerdere slachtoffers had gedaan, Anne op meerdere plekken had willen verkrachten om haar daarna te doden. P. blijft echter bij zijn verklaring dat hij haar ergens af wilde zetten om vervolgens zelf weg te vluchten. Het liep volgens hem alleen allemaal gruwelijk uit de hand.

Voordat hij Anne doodde, was op de computer van Michael P. al gezocht naar termen als ‘hoe vermoord ik mijn vriendin?’ en ‘dead peoples pictures’. P. zei in de rechtbank dat anderen dat moeten hebben opgezocht.

Verantwoordelijkheid

P. gaf wel toe dat hij haar gedood heeft, maar dat was geen vooropgezet plan, hield hij vol. Hij zei in de rechtbank wel de volledige verantwoordelijkheid voor de dood van Anne Faber op zich te nemen. Hij weet zijn gruwelijke daad ook aan zijn verslaving en het feit dat Anne Faber zich hevig verzette, maar de schuld ligt volledig bij hem. ,,Ik ben fout geweest, de verantwoordelijkheid ligt volledig bij mij.’’

De 28-jarige P. zei dit na vragen van de rechtbank. ,,Het lijkt wel of u alleen maar reageerde op acties van Anne, alsof u de schuld bij de ander neerlegt”, aldus de rechters. P.: ,,Nee, ik ben volledig fout, ik heb een probleem.’’

P. vertelde dat hij helemaal niet van plan was geweest Anne te verkrachten of te doden, maar dat hij getriggerd werd door de inname van grote hoeveelheden ritalin en haar reacties. ,,Ze zei: ‘Je gaat me verkrachten hè?’ Toen knapte er iets bij mij. Er zit nog steeds woede in mij om die eerdere verkrachtingen.’’

Voorbedachte rade

Quote

Ik word rustig van ritalin en voel me er lekker door. Bij vier of vijf word je er paranoia van

Michael P.

Het Openbaar Ministerie verwijt Michael P. dat hij Anne Faber met voorbedachten rade verkracht en vermoord heeft. Dat ontkent hij. Op de gewraakte dag stond Michael P. vroeg op, om kwart voor zeven. Waarom weet hij niet meer precies. ,,Dat doe ik wel vaker, om te gaan werken bijvoorbeeld.’’

P. nam deze ochtend echter een grote hoeveelheid ritalin, een verslavend ADHD-medicijn. Hij sloeg de pillen stuk, vergruisde ze en snoof ze op. Volgens de rechter werken de pillen bij P. libidoverhogend. ,,Ik vind het relaxend, ik word er rustig en van en voel me er lekker door. Bij vier of vijf word je er paranoia van’’, zei hij. De rechter houdt hem voor dat hij er die dag wel tien heeft genomen. ,,Dat is wat de verslaving met je doet.’’

Hij zegt zelf die dag alleen naar de Action in Zeist te zijn geweest. Een getuige zag hem die ochtend in Zeewolde. Dat zou kunnen betekenen dat hij toen al voorbereidingen pleegde voor zijn daad. P. ontkent dat hij daar die dag geweest is

’s Avonds wilde P. sloopwerk gaan verrichten in een oude keuken op het terrein van Aventurijn. Zijn vriendin, die ook bij Aventurijn woont en inmiddels een kind van P. heeft, wilde niet dat hij dat ging doen. Waarom is niet duidelijk, maar het bracht P. er naar eigen zeggen toe om gereedschap daarvoor in het bos te verstoppen. Daar stuitte hij op Anne.

Botsing

Volledig scherm
Het bospad waaraan Anne werd verkracht door Michael P. © AD

Volgens Michael P. botsten ze op elkaar. Hij hielp haar overeind, vroeg hoe het met haar ging, en realiseerde zich opeens dat zijn scooter niet verzekerd was. ‘Zullen we het hier maar bij laten?’, zou hij gezegd hebben. Maar Anne wilde de politie bellen, zegt hij. Daarom nam hij haar mee het bos in. Ze stribbelde tegen en vroeg of hij haar ging verkrachten. Toen ging het gruwelijk mis.

P. verkrachtte Anne inderdaad, zei hij in de rechtbank. Daarna ontstond een worsteling en ontfutselde Anne hem het mes dat hij bij zich had. Ze stak hem twee keer in zijn handen, waardoor hij bloedde als een rund. Michael P. overmeesterde Anne weer, bond haar handen vast met tiewraps en zette haar achter op zijn scooter. Hij tilde haar bij de vliegbasis Soesterberg over een hek, waar hij haar achter wilde laten.

De rechters vroegen zich hardop af hoe hij dat gedaan heeft met zijn zwaar bloedende handen. ,,Op de kleren van Anne is geen bloed gevonden, hoe kan dat’’, vroeg een van de rechters. ,,Geen idee, misschien er door de regen afgespoeld.’’

Schreeuwen

Op dat moment begon Anne te schreeuwen, naar iemand die voorbij fietste. P. zei dat ‘ze haar bek moest houden’, omdat hij bang was betrapt te worden. Hij haalde het mes langs haar keel om haar bang te maken. P. zag geen bloed, maar voelde het wel warm over zich heen stromen.

Na de moord nam hij haar spullen mee, om ze op verschillende plekken weg te gooien. ,,Ik wist niet wat ik ermee aan moest. Ik ben ze hier en daar weg gaan gooien.’’ Op vragen van het Openbaar Ministerie antwoordt P. kort. ,,Ik deed maar wat”, zegt hij over zijn vermeende plan om Anne vrij te laten na de verkrachting. Zo klom hij over het hek achter Anne aan bij de Vliegbasis Soesterberg, maar had hij ook kunnen vluchten. ,,Geen idee.” 

Als het OM vraagt of hij van plan was Anne nog een keer te verkrachten, zoals hij met slachtoffers bij een eerdere verkrachtingszaak deed, wordt P. boos: ,, 2010 was 2010”, refererend naar het jaar waarin die zaak plaatsvond. Als het OM daarna naar details vraagt, wil hij niks zeggen en beroept hij zich op zijn zwijgrecht. Het OM gelooft niet dat hij Anne pas uitkleedde na haar dood. 

Volledig scherm
Het fietspad waar P. op Anne botste, zoals hij zelf zegt. © AD

Uit onderzoek bij Het Pieter Baan Centrum blijkt dat P. een ernstige persoonlijkheidsstoornis heeft. Hij kan emoties en impulsen maar moeilijk aan, en wordt snel agressief. Hij heeft een borderline- en een antisociale stoornis. En hij heeft kenmerken van een psychopaat. Bovendien is hij verslaafd aan ritalin en cocaïne. Al deze omstandigheden kwamen op de dag van het doden van Anne Faber bij elkaar.

Op vragen van het OM over de sieraden van Anne, die verdwenen zijn, zegt P. niets te weten. ,,Ik heb ze niet gezien.”' De ketting van Anne had een groeibriljantje, die haar vader had gekocht. Het sieraad heeft een grote emotionele waarde voor de familie Faber. ,,Dat snap ik, maar ik heb ze niet gezien.”

Toerekeningsvatbaarheid

Volgens de psychologen van het Pieter Baan Centrum is P. verminderd toerekeningsvatbaar, als zijn daad een impuls was. Dan is de kans op herhaling erg groot. Als hij het gepland heeft, is hij wél toerekeningsvatbaar.

Volledig scherm
Het hek waar Anne Faber overheen werd gegooid door Michael P. © AD

Volgens de advocaten van P. wordt hij al sinds 2013 behandeld. Dat ging volgens de verdachte best goed. ,,Maar niet alles sloeg aan.” Toen hij naar behandelkliniek Aventurijn kwam, stopte de behandeling.

De psychologen van het Pieter Baan Centrum, waar hij is onderzocht, zeggen dat P. weinig wilde vertellen over zijn seksualiteit. Hij vond dat lastig. ,,We proberen in zo’n geval over gewone seksuele zaken te praten, om dan langzaam toe te gaan naar seksuele afwijkingen, maar dat lukte niet bij P.”, zegt een van de psychologen. ,,Dan begon hij te vragen of wij geen afwijkingen hadden.”

Het is dan ook niet duidelijk geworden of P. een seksuele afwijking heeft. Ook kunnen de psychologen niet met zekerheid vaststellen of het een vooropgezet plan was. Er zijn meerdere scenario’s mogelijk, van een vooropgezet plan, tot triggers in zijn omgeving. 

Pillen

Dat P. op de dag van de verkrachting veel pillen opsnoof, heeft volgens een van de psychologen die hem onderzocht hebben geen effect: als er veel pillen tegelijk ingenomen worden, verlengt dat de werking niet per se. Bovendien slikte P. de pillen niet, maar snoof hij ze op. ,,We weten niet goed wat daar het effect van is.” Ritalin gaat na een halfuurtje werken en heeft een werking van drie tot vier uur.

Volledig scherm
© ANP

Volgens de psychologen zou P. aan zijn agressieve impulsen behandeld kunnen worden. Als hij zou herkennen wanneer hij agressief wordt, kan er wat aan gedaan worden. ,,Voordat hij de fout inging met Anne Faber, ging het best goed met hem. Hij herkende zijn agressie en toomde die steeds beter in. Als je ouder wordt, neemt het af. In combinatie met goede behandeling is het te genezen”, aldus de psychologen.

Op de dag na de moord kocht P. chloor, om sporen te verwijderen. Vervolgens, zegt P., ging hij naar Spakenburg, waar zijn moeder woont. Met haar auto reed hij naar Zeewolde, om te kijken of hij Annes lichaam daar kon begraven. Daarna reed hij terug naar Den Dolder, waar hij het lichaam opgroef, naar Zeewolde bracht en daar opnieuw begroef. Voordat hij haar daar begroef, maakte hij haar met chloor schoon. Zo wilde hij sporen uitwissen. Dat zag hij bij het tv-programma CSI.

Zoekopdrachten

Voor en na de moord werden op de computers van P., die in beslag werden genomen, zoekopdrachten gedaan naar moord en hoe DNA te verwijderen. P. ontkent in eerste instantie dat hij een deel van die zoekopdrachten heeft gedaan. Later geeft hij toch toe op zoek te zijn geweest naar manieren om zelfmoord te plegen. Ook wilde hij weten hoe lang DNA ‘goed’ blijft. Ook nu heeft hij nog gedachten over zelfmoord. Daar krijgt hij medicatie voor. 

De rechtbankvoorzitter wil nog weten hoe Michael P. zich voelde na zijn daad. In de rechtbank lijkt hij vrij emotieloos. ,,Het is verschrikkelijk. Je bent bang om gepakt te worden, je denkt aan de familie. Maar ik heb het gedaan.’’ In de eerste dagen na zijn aanhouding zweeg P. bij de politie: ,,Ik was boos omdat ik zo hardhandig gearresteerd ben.’’ Na drie dagen bekende Michael P. ,,Mijn geweten begon op te spelen. Ik kon het niet langer maken tegenover de familie van Anne om te blijven zwijgen. Als ik naar mijn handen keek, zag ik de handen van een moordenaar.’’

Volledig scherm
© ANP

Geobsedeerd

Volgens jeugdvrienden en bekenden is Michael P. altijd al geobsedeerd geweest door vrouwen, verkrachting en moord. Hij zei weleens dat hij zijn ex-vriendin aan een ketting achter zijn auto aan wilde sleuren, net zolang tot je alleen nog maar het geratel van de ketting zou horen. Hij reed met zijn auto achter meisjes op de fiets aan en zei dan tegen vrienden: ,,Zullen we die verkrachten?’’ Ook zou hij tegen zijn vriendin hebben gezegd dat hij weleens seks zou willen hebben in het bos, tussen de beestjes. Dat ontkent hij nu. 

Quote

Uw hand bloedde als een rund, maar op Anne was geen enkel bloedspoor te vinden. Hoe kan dat?

Rechter

Als hij ruzie had met zijn zus, rende hij met een mes achter haar aan. Hij was bijna altijd agressief, zegt een vriend. ,,Verder kon je er geen fatsoenlijk woord mee wisselen. Hij was vrij dom.’’

P. vertelt nu een slecht zelfbeeld te hebben, na drie verkrachtingen in zeven jaar. ,,Het is verschrikkelijk voor de slachtoffers.”

P. geeft in de rechtbank aan mishandeld te zijn bij zijn aanhouding. Hij deed dan ook aangifte, maar die werd geseponeerd. Volgens P. kreeg hij knietjes, werd zijn rechterarm omgedraaid en werd hij in zijn kruis gegrepen. Later raakte hij betrokken bij een vechtpartij met drie medewerkers in het Pieter Baan Centrum, toen hij werd aangesproken omdat hij te lang belde. Daar liep hij zelf een gebroken middenhandsbeentje op. Na die vechtpartij viel hij in de isoleercel nog twee medewerkers aan. ,,Ik maak je kapot, vuile kankerhond!’’ riep hij in de isoleercel. Daar bleef hij nog ruim een week. Ook schreef hij met bloed teksten op de muur. 

Volledig scherm
© ANP

Klik hier voor een interactieve tijdlijn over de zoektocht naar Anne Faber in de periode na de moord.