Volledig scherm
Fred en Tineke Boele bij het portret van Milly. © AD/Victor van Breukelen

Ouders van vermoorde Milly: Sterfdag blijft een rotdag

De 12-jarige Milly Boele werd exact 5 jaar geleden in Dordrecht vermoord door buurman en politieman Sander V. Pas 6 dagen later werd ze gevonden. Begraven in de tuin van de moordenaar. Ouders Fred en Tineke Boele hebben ermee leren leven, maar 10 maart blijft een beladen datum. ,,Een rotdag, ik zie er altijd tegenop.'

De slaapkamer van Milly Boele is vijf jaar na haar moord onveranderd. Het enige dat anders is dan de laatste nacht dat Milly hier sliep, zijn de honderden knuffels en duizenden brieven en kaarten die uit heel het land werden gestuurd. Als medeleven voor de moord die heel Nederland schokte.

Fred en Tineke hebben er nooit over gepeinsd om Milly's kamer op te ruimen. ,,Dat zou betekenen dat ze helemaal weg is. En wat doe je met al die spullen,'' vertelt Fred, die net als zijn vrouw nooit lang op de slaapkamer aanwezig is. ,,Ik kom er wel hoor. Om soms schoon te maken. Maar ik ga er niet lang zitten.''

Volledig scherm
Milly. © Familiebezit

Geestelijk kapot
In de huiskamer van Fred (55) en Tineke (56) is Milly overal aanwezig. Aan de muur hangt een foto met haar oudere zus Tibby en broer Pascal. Genomen toen ze allemaal nog piepklein waren. Onschuldig, onwetend. In een speciaal herdenkingshoekje voor Milly staan een schoolfoto en een grote afbeelding van de afscheidsmusical op de lagere school waarin ze de hoofdrol speelde.

Aan de andere kant van de huiskamer, tussen beeldjes van katten, prijkt de portretfoto die tijdens de vermissing van Milly ook in Nederland werd verspreid. Gemaakt tijdens een high tea van haar oma. Drie weken voordat de 12-jarige leerlinge van het Da Vinci College wordt vermoord door buurman Sander V. De politieman lokt haar met een katje op zijn arm mee naar zijn woning. Daar wurgt hij haar en begraaft haar in zijn tuin. Na zes dagen meldt V. zich op het politiebureau. Voor Fred en Tineke komt er een einde aan een helse onzekere periode, maar begint het verdriet om het verlies van hun jongste kind.

Met het naderen van 10 maart worden de herinneringen aan vijf jaar geleden ook bij Fred en Tineke weer sterker, zo vertellen ze. ,,Je leeft weer langzaam naar die datum toe,'' vertelt Tineke. ,,Het is niet zo dat je de kalender omslaat naar maart en er opeens weer aan denkt, maar het is meer het gevoel omdat het niet zo had mogen zijn. Je ziet er toch tegenop, hoewel de scherpe kantjes er wel vanaf zijn. Maar ik ben altijd blij als de maand maart voorbij is.'' Fred: ,,Het is een vervelende rotdag. Er komen soms ook opeens stukken terug van die tijd, omdat je schijf er uit komt zetten,'' en hij wijst naar zijn achterhoofd. ,,Ik was toen geestelijk helemaal kapot. Had amper geslapen. Zes uurtjes in drie dagen tijd.''

Quote

Milly zou dit jaar 18 worden. Wat voor studie zou ze bijvoor­beeld volgen? Hoe zou ons leven er nu hebben uitgezien?

Fred

Hulp
Op de sterfdag van Milly gaan de ouders eerst altijd samen naar het graf van Milly op begraafplaats Essenhof in Dordrecht. Kaarsjes aansteken. Thuis ontvangen ze die dag altijd veel bezoek. Van familie en vrienden. Maar op 11 maart begint het dagelijks leven weer. ,, Het verlies van Milly is een deel van je leven geworden. Je weet nu hoe je er mee om moet gaan,'' legt Tineke uit. ,,Je moet er zelf ook wat van maken. Je kunt wel op de bank gaan zitten, maar ik heb nog twee kinderen. En wat denk je van de rest van de familie? Als jij het zelf al moeilijk maakt, wat betekent dat voor anderen?''

Zo ging Tineke enige tijd na de moord op Milly weer aan het werk. ,,Ik stapte een vergadering binnen en zag de hoofden van mensen. Ze schrokken. Ik ben er zelf op afgestapt. ' Hoe gaat het', vroeg ik ze.''
Fred kostte het meer moeite om de draad op te pakken. Met hulp van traumapsychologie klom hij uit het dal. Pas na twee jaar kon hij weer volledig aan het werk. ,,Ik weet nu hoe ik er mee om moet gaan. Sta er niet meer mee op en ga er niet meer mee naar bed. Ook bij mij zijn de scherpe kantjes er vanaf. Maar zonder de hulp had ik het niet gered, had ik hier niet meer gezeten.''

Groot gat
De ouders worden toch vaak onverwacht geconfronteerd met het verlies. Zo komen ze bij de kassa van de supermarkt bijvoorbeeld vriendinnetjes tegen van vroeger. Of valt een winkelier stil als hij de achternaam Boele en woonadres Schuilenburg opschrijft. ,,Je denkt er altijd wel aan, maar zult ook altijd dingen tegenkomen waardoor je er op andere manieren mee geconfronteerd wordt,'' legt Fred uit. ,,Dat zal je heel je leven houden. Milly zou dit jaar 18 worden. Wat voor studie zou ze bijvoorbeeld volgen? Hoe zou ons leven er nu hebben uitgezien?''

Tineke: ,,Normaal gesproken zou Milly nog thuis hebben gewoond. Na haar dood is het huis snel leeggelopen. Tibby en Pascal zijn twee jaar en anderhalf jaar geleden uit huis gegaan. In het begin was dat niet makkelijk. In een keer is alles weg. Binnen drie jaar is er opeens een heel groot gat ontstaan.''

Volledig scherm
Tineke en Fred bij het monument voor Milly. © AD/Victor van Breukelen

De ouders gaan de confrontatie met de dood van Milly niet uit de weg. Niet in de laatste plaats door gewoon te blijven wonen in de Schuilenburg. Op twee huizen van de plek waar Milly werd vermoord en begraven. Hemelsbreed maar zes meter verderop. ,,Maar anderen zijn daar vooral mee bezig,'' reageert Fred die bij de bushalte soms maar enkele passen verwijderd is van de plek waar zijn dochter door V. werd begraven. ,,Natuurlijk komen we er dagelijks langs, maar je hebt veel meer plekken in Dordrecht waar we langs komen en waar herinneringen aan vast zitten. Maar we wonen hier al 28 jaar prima,'' zegt hij. Tineke: ,,Het is in dat huis gebeurd. Maar dat is niet de schuld van het huis, maar van de bewoner.''

De behoefte om het huis te bezoeken, hebben ze nooit gehad. ,,We gaan er nooit meer naar binnen,'' vertelt Tineke. ,,Dat is net een stap te ver.'' Fred: ,,Dan maak je het jezelf onnodig moeilijk. Bovendien het huis was vroeger van een vriend. Dus ik weet hoe de badkamer en de tuin er uit zien.''

Wegrotten
Aan een gesprek met moordenaar V. die werd veroordeeld tot 18 jaar cel en tbs, over de gebeurtenissen van 10 maart 2010, hebben Fred en Tineke evenmin ooit behoefte gehad. ,,Laat hem lekker wegrotten,'' zegt Fred met een venijnige grimas op zijn gezicht. ,,Ik weet waar hij zit en daar zit hij goed. Een uurtje per dag mag hij luchten, dat is goed. Wij levenslang, hij levenslang. De kans dat hij vrijkomt, is niet zo groot.'' Tineke is kalmer. ,,Ik heb geen wraakgevoelens. Hij is geen issue voor me. Hij is geen mens, maar een moordenaar.''

Fred en Tineke vertellen dat ze weer een normaal leven leiden. ,,Ondanks zo'n trauma kun je toch een redelijk gelukkig leven hebben,'' vertelt Tineke. Fred: ,,Ik heb nog steeds rotdagen, maar het is beter dan een paar jaar geleden.''

Komende zomer gaan ze met heel de familie, hun kinderen en partners, naar Corfu. De plek waar ze altijd met vakantie gaan. Net als vroeger. Met Milly. Ook daar zal soms toch weer de herinnering aan haar naar boven komen. ,,Dan mis je toch dat gezicht dat uit de zee komt wandelen. Maar het verpest de vakantie niet,'' besluit Fred.