Politie ziet explosieve stijging van eergeweld in Nederland

,,Eergerelateerd geweld komt helaas vaak voor. Het is dagelijkse kost. In een rustige maand krijgen we zeker vijftig zaken binnen”, zegt politiecommissaris Willem Timmer, hoofd van het LEC EGG in Den Haag.

De meeste zaken spelen in de politieregio’s Oost-Nederland, Midden-Nederland, Den Haag en Rotterdam. In Gelderland en Overijssel is verhoudingsgewijs een grote Syrische gemeenschap. In ons land wonen ruim 57.000 Syriërs.

Syrische gemeenschap

Eergerelateerd geweld is een behoorlijk probleem in de Syrische gemeenschap in Nederland. Dat zegt de uit Syrië afkomstige journalist en blogger Kawa Rashid. ,,Het is een taboe. Het is ook moeilijk te doorbreken. Iedereen weet dat het speelt, maar zwijgt erover”, zegt Rashid. ,,De schaamte, het verdriet en de pijn daarover is te groot.”

Rashid is een spilfiguur binnen het Informatiecentrum Syriërs in Nederland. Dat is een platform voor de ruim 57.000 Syriërs in ons land. In het afgelopen jaar heeft Rashid zo’n vijf voorlichtingsbijeenkomsten voor Syrische gemeenschappen in Nederland gehouden om eergeweld bespreekbaar te maken. Ook dit jaar gaat hij daarmee door.

Rashid: ,,Met de bestrijding van eergeweld moet je al beginnen zodra migranten en vluchtelingen Nederland binnenkomen. Dan moet de voorlichting duidelijk zijn: dit zijn de rechten, de plichten en zeden en gewoonten van dit land, waaraan je je hebt te houden.’’

Oude tradities

,,Het is inderdaad van groot belang om nieuwkomers erop te wijzen dat de vrijheid en veiligheid van ieder mens in ons land een groot goed is, en gewaarborgd moet zijn. En dat elke vorm van geweld, dus ook eergeweld, niet getolereerd wordt”, vindt Arnhems burgemeester Marcouch.

Topprioriteit voor de samenleving

Het voorkomen en bestrijden van eergerelateerd geweld moet, net zoals bij huiselijk geweld, een topprioriteit zijn voor de samenleving, vindt Nuray Kanik, grondlegger van Buro Kanik in Arnhem. Al decennialang geeft ze lezingen en workshops over complexe multiculturele vraagstukken.

Verhaal gaat verder onder de foto....

Machtsongelijkheid

Eergeweld heeft volgens de Arnhemse in sommige culturen vooral te maken met genderongelijkheid (ondergeschikte positie van de vrouw) en machtsongelijkheid binnen relaties. Vluchtelingen en statushouders hebben volgens haar een verhoogd risico om slachtoffer van eergeweld te worden, omdat ze weinig tot geen familie en vrienden in Nederland hebben.

Eergerelateerd geweld komt helaas vaak voor. Het is dagelijkse kost

Willem Timmer, commissaris van politie,Hoofd Landelijk Expertise Centrum Eer Gerelateerd Geweld in Den Haag.

In augustus werd een Syrische vrouw in Arnhem door haar man met messteken om het leven gebracht. Eerwraak, zo bleek tijdens de rechtszaak, omdat ze van hem wilde scheiden. ,,Elke vorm van geweld, dus ook eergerelateerd geweld, moeten we bestrijden”, zegt burgemeester Ahmed Marcouch van Arnhem. Daarbij is volgens hem een belangrijke taak weggelegd voor ‘professionals’, zoals agenten, docenten en huisartsen. Maar ook rekent hij op de steun van sleutelfiguren in de verschillende etnische groeperingen.

In de beginperiode zijn vluchtelingen, aldus Rashid, vooral bezig met de allesoverheersende vraag: mag ik blijven of niet. En, daarna met de naturalisatie tot Nederlander. Rashid: ,,Maar vervolgens moeten ze hun eigen weg maar zien te vinden in de Nederlandse samenleving, en vooral de mensen uit de traditionele gemeenschappen vallen dan terug op oude gewoonten, normen en waarden. Goede begeleiding en ondersteuning blijft noodzakelijk om te voorkomen dat zaken, zoals eergeweld, zich gaan voordoen of uit de hand lopen.’’

Kanik: ,,De aanpak van eergeweld lukt alleen als op verschillende niveaus, van hoog tot laag, in de maatschappij actie wordt ondernomen. Dat is niet alleen een zaak van de overheid, de multiculturele instellingen, maar ook van vooraanstaande personen, dus rolmodellen, binnen deze gemeenschappen en van ieder individu zelf. Er zijn verschillende manieren om mensen ervan bewust te maken van het feit dat eergeweld niet normaal, en zelfs strafbaar is.”

Kanik: ,,Ze hebben niemand om naartoe te gaan om hun verhaal te vertellen. Al was het maar, omdat op schaamtevolle gebeurtenissen binnen verschillende culturen een taboe heerst. Dat zijn onderwerpen, waarover je dus met anderen niet praat. En, als ze dat toch wel zouden willen doen, weten de slachtoffers van eergeweld vaak niet waar ze naartoe moeten. Er is dus op dit vlak nog veel werk te verzetten.”