Volledig scherm
Van der Meulen samen met zijn dochter Linda © Pim Ras

Stervende sportopa vecht voor autistische kleinzoon

Voormalig wereldkampioen baanwielrennen Leen van der Meulen is ongeneeslijk ziek. Bang voor de dood is hij niet. Waar hij zich wel grote zorgen over maakt is de toekomst van zijn autistische en gehandicapte kleinzoon Daniël. Met zijn stichting wil hij 'Daan' en zijn lotgenoten helpen.

Angst voor de dood is hem vreemd. Hij is diepgelovig, overtuigd dat zijn ziel straks eeuwig verder zal leven. Daarnaast zag hij ruim 7 jaar geleden hoe vredig en mooi zijn Tineke stierf. Maar bovenal: het is zijn lot - van wie niet trouwens? Al is dat lot in het geval van Leen van der Meulen (77) wel heel helder, hard en vooral onomkeerbaar, nu de prostaatkanker uitgezaaid blijkt te zijn naar z'n lever.

De artsen geven de voormalige wereldkampioen baanwielrennen nog enkele maanden. Als je de rolstoel wegdenkt, is het haast niet voor te stellen dat de dood Van der Meulen bijna inhaalt. De handdruk is warm, de lach nooit ver weg; louter voorafgegaan door de strijdbaarheid die hem een halve eeuw geleden tijdens zijn korte carrière op de fiets nogal wat prijzen opleverde.

,,Pa heeft nog wel iets om voor te knokken,'' zegt Van der Meulens dochter Linda, aan de overkant van de keukentafel. Eric, haar broer, gaat in augustus trouwen met Mascha, die ook ongeneeslijk ziek is. Ook kanker, ook uitbehandeld. Niet te bevatten.

Tranen
En dan is er nog Daniël, zijn enige kleinkind. 'Daan', zegt Van der Meulen zelf, vertederd. Laat hem een minuut over zijn kleinzoon praten en de tranen komen vanzelf bij de gewezen sportman. Dan wel. ,,Zo'n lieve jongen, maar hij heeft het zo lastig in deze wereld als kind met autisme en een verstandelijke handicap. Ik wil tot mijn laatste dag knokken om iets moois voor hem en kinderen zoals hij na te laten.''

Samen met Linda werkt hij aan een plan, dat hij na de zomer in alle rust wilde ontvouwen - in de stellige overtuiging dat chemotherapieën en medicatie zijn leven nog aanzienlijk zouden verlengen. Maar sinds een kleine 2 weken, die fatale boodschap over de uitzaaiingen in de lever, weet hij dat hij snel moet handelen. Dus trommelt hij zo veel mogelijk mensen op om zondag de verhalen van hem en Linda aan te horen, over de stichting die ze oprichten. Van der Valk stelt een zaaltje beschikbaar, bij het brugrestaurant over de A4. Tal van Van der Meulens generatiegenoten op de fiets hebben hun komst toegezegd.

Moeilijkheden
Als iedereen zit, zal Linda vertellen over haar Daniël. Over zijn mooie, lieve kanten. Maar ook over de moeilijkheden. Het onbegrip in de buitenwereld. De spanningen die de zorg voor zo'n joch thuis veroorzaken. Het onnavolgbare gezeul met pgb's. Regels, subsidies, kastjes, muren, onvoorwaardelijke liefde, dromen en nachtmerries.

,,Mijn droom is om 110 te worden,'' vertelt ze. ,,Omdat ik op dit moment geen enkele zekerheid heb over de toekomst van Daniël en wie voor hem gaat zorgen als ik er niet meer ben.''

Wat zij en haar vader wensen is dit: een kleinschalig woonproject voor autistische kinderen, waar ze ook kunnen sporten. Want heeft Daniëls opa niet laten zien dat wie maar beweegt heel lang meegaat, zelfs als de cellen tegensputteren?

Algemeen Dagblad gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement