Oorspronkelijk was er in Nederland een vanzelfsprekende tolerante houding jegens moslims. Rond de eeuwwisseling veranderde dat. Het 'multiculturele drama' werd benoemd en het thema ging in de politiek de boventoon voeren. De discussie veroorzaakte in belangrijke mate de negatieve houding jegens de islam in Nederland.

Nederlandse moslims, vaak gevoelig en trots, trokken zich de harde toon in het debat, de discriminatie en de scheve blikken op straat sterk aan. Het SCP heeft een relatie aangetoond tussen deze negatieve houding en de versterking van hun geloof en identiteit. Een duidelijk teken is het groeiend aantal meisjes dat een hoofddoek draagt. Een vergelijkbaar signaal geven de Marokkaans-Nederlandse profvoetballers, toch redelijk geïntegreerd zou je zeggen, die kiezen voor het Marokkaanse elftal.

En met een restrictief immigratiebeleid, want het absorptievermogen van met name de grote steden is de afgelopen decennia veel te zwaar op de proef gesteld. Dit is overigens te wijten aan de beleidsmakers in de vorige eeuw, niet aan moslims.

Je mag zijn wie je bent, als je je maar aan de regels houdt. Dat moet het signaal zijn. Moslims zomaar in de hoek blijven zetten, heeft in het beste geval een sterke en langdurige nieuwe verzuiling tot gevolg, in het slechtste geval maatschappelijke ontwrichting, de selffulfilling prophecy van Wilders.

Iedereen die door de meerderheid met de nek wordt aangekeken, trekt zich terug in de eigen veilige groep. Daarom ligt hier voor alle Nederlanders een schone taak: geef onze moslims weer het gevoel hier welkom te zijn. Toon interesse, vraag hoe ze de ramadan ervaren. Organiseer samen een iftar-maaltijd in de buurt. Nodig ze uit voor een kerstdiner. Zoek naar de overeenkomsten in plaats van naar de verschillen. Maak plaats voor humor in plaats van zurigheid. Wens ze komend weekend 'Eid Mubarak', ofwel 'vrolijk Suikerfeest'. Kortzichtige burgers zien dit als een knieval voor de islam. De wijzeren zien dat dit het juiste recept is voor wie meer goed geïntegreerde moslims wil.