Volledig scherm
Wubbo Ockels in 2011 © anp

Wubbo Ockels: 'Ik heb een superleven gehad'

ExclusiefEen dag voor zijn overlijden wilde Wubbo Ockels nog een 'statement voor de mensheid' maken. Hij vroeg AD-verslaggever Arno Gelder hem op te zoeken in het Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis. Typisch Ockels - hij schuwde het grote gebaar niet als het ging om zijn missie, het redden van de aarde.

Volledig scherm
Wubbo Ockels met zijn superbus © anp

Weken waren we bezig om tot een afspraak te komen. Het interview, wist Wubbo Ockels zeker, zou zijn laatste vraaggesprek worden. 'Want het gaat niet goed.' Steeds moesten we de ontmoeting uitstellen.
 
Door zijn ziekte - agressieve niercelkanker, holde zijn lichamelijke conditie achteruit. We hielden geregeld contact. Want hij wilde graag nog wat kwijt. 'Eigenlijk heb ik je nog zo veel te zeggen...' 

Zaterdagochtend belde zijn zoon Martin. 'Het gaat slecht met Wubbo. Hij wil je graag vandaag spreken.' Er klonken urgentie en verdriet door in de stem van zijn zoon. Tot zijn laatste ademtocht toe blijft Wubbo Ockels een man met een missie: de mensen confronteren met de wijze waarop wij de aarde uitputten. En dat een radicale omslag nodig is om de wereld niet van al haar natuurlijke bronnen te beroven.

Quote

Wubbo wil controle houden, zelf alles regisseren. Dat is hem ten voeten uit.

Zijn vrouw Joos

'Wubbo wil controle houden, zelf alles regisseren. Dat is hem ten voeten uit,' zegt zijn vrouw Joos. Ze zucht. 'Het is zo'n zware en verwarrende tijd. Wubbo heeft een fantastisch leven gehad, maar hij beseft dat hij nog niet klaar is. Daar zit zijn hartzeer. 'Waarom krijg ik niet meer tijd?' zei hij laatst bijna wanhopig.'

Waar ik straks met Wubbo over wil spreken?, informeert ze. Over de astronaut Wubbo Ockels die in 1985 als eerste Nederlander een vlucht door de ruimte maakte? Over zijn hoogleraarschap aan de faculteit Lucht- en Ruimtevaart aan de TU Delft? Over zijn project De Groene Grachten om panden in de Amsterdamse grachtengordel te verduurzamen? Of over zijn prikkelende opvattingen over het begrip 'tijd', volgens hem een 'achterhaald begrip' dat niet op onze klokken en kalenders is te vangen? 'Ach, daar wilde hij nog veel over kwijt', mijmert Joos.   

Volledig scherm
De astronaut Wubbo Ockels in 1985. © anp


Maar we constateren beiden dat een interview veel te vermoeiend is voor Wubbo en we hem tegen zichzelf in bescherming moeten nemen. Het wordt, zoals hij had voorspeld, inderdaad het laatste gesprek.  

We schudden elkaar de hand. Hij ligt in bed en neemt zijn zuurstofkapje af. 'Dag Wubbo... ach man toch...' Maar hij is opgewekt en blij met het bezoek. 'Ik heb nog een statement, bedoeld voor jouw lezers. We moeten toe naar een nieuwe religie, een nieuwe energie. En die heet Humanity! Het staat op het bureaublad van mijn computer. Martin stuurt het je.'  

Ik vraag hem of hij bang is. 'Voor de dood? Nee, beslist niet. Ik heb een geweldig bestaan gehad, een superleven. Maar het is vreselijk voor Joos en de kinderen. Dat drukt het meest op mijn ziel...'

Waarom, denk ik, is de mens zo slecht toegerust om zijn medemens in doodsnood te troosten, om de juiste woorden te vinden? 'Dag Wubbo, bedankt dat ik je nog kon spreken.' In mijn zenuwen laat ik er 'tot ziens' op volgen. Hij zet zijn zuurstofkapje af en lacht. 'Nou, dat hoop ik nog niet voor jou.'

Lees het volledige interview met Wubbo Ockels vandaag in het AD of op AD online