,,Sorry voor mijn rookgedrag.” Vanuit zijn rolstoel grijpen de vingers van Ronald van Essen onophoudelijk naar zijn aansteker en een metalen doosje met sigaretten. Een fors litteken op zijn hoofd herinnert aan de kogel die zich met kerst 1999 door zijn hersenen boorde. Sindsdien is hij gekluisterd aan een rolstoel.

De aanslag maakte hem afhankelijk van de zorg van anderen. 'Zwaar klote’, noemt hij dat. Net als dat hij dag in dag uit in dit ‘kleine rothok’ in een verzorgingshuis zit en dat zijn geheugen en spraakvermogen zijn aangetast. Maar ondanks alles is er een heimelijke twinkeling in zijn ogen. Alsof af en toe de mooie beelden van vroeger voorbijkomen. Zijn hoogtijdagen.