Volledig scherm
Halina Reijn © Robin van Lonkhuijsen

Zo had Halina Reijn het niet bedoeld

,,Super geschrokken", is Halina Reijn van de felle kritiek op haar column in deze krant.

Quote

Dat mensen nu heel erg vallen over het woord zeekoe vind ik heel verschrik­ke­lijk

,,Ik ben hier al de hele dag verdrietig van. Die column is voor mij een dagboek waar ik heel erg vanuit mijn hart schrijf, met humor en ironie. Een plek waar ik niet probeer een perfect imago op te houden, maar ik juist heel rauw probeer te schrijven over wat ik ervaar. Dat mensen nu heel erg vallen over het woord zeekoe vind ik heel verschrikkelijk. Maar waar ik aan dacht waren de starende lome ogen van een zeekoe, zeker niet aan dikke of dunne mensen. Het is heel spijtig als ik mensen kwets, dat was niet de bedoeling. " 

Boze reacties
Halina Reijn reageerde vanmiddag tegenover deze krant op de stroom kritiek die haar column in die krant vandaag losmaakte. De actrice beschrijft in die column hoe ze, onderweg naar haar vakantieadres, het gevoel krijgt dat ze continu door haar medepassagiers wordt aangestaard. ,,Ik weet niet op wie ik bozer ben, op de starende zeekoeien die traag voorbij zeilen op de loopband van de luchthaven, en mij het gevoel geven dat ik een attractie ben, of op mezelf omdat ik geen controle heb over mijn emoties."

Bij de redactie kwamen boze reacties binnen, op twitter werd de column - en de kritiek daarop - trending topic. Verschillende meer en minder bekende Nederlanders wezen erop dat roem een eigen keuze is. Schrijfster Saskia Noort: ,,Wanneer ik word aangestaard of aangesproken en gefotografeerd, geef ik een glimlach en denk: dankzij deze mensen kan ik zo vaak op reis."

Quote

Een column is pas geestig als je heel open bent

Detail
Natuurlijk weet de 40-jarige actrice dat haar roem een gekozen lot is. ,,Daar moet ik gewoon nederig en dankbaar in zijn. Maar een column gaat vaak over een detail. Over één kant van een ervaring of een onderwerp.  Kijk, je zult nooit een interview lezen over roem waarin iemand iets zegt dat niet positief is. Omdat iedere ster weet: als ik de sympathie van mijn publiek verlies dan verlies ik mijn succes. Terwijl ik denk: een column is pas geestig als je heel open bent. En er zitten natuurlijk kanten aan die minder leuk zijn. Op fragiele momenten, op momenten dat je totaal oververmoeid bent, dat je verdrietig bent, op momenten dat je jezelf heel lelijk vindt, dat je je schaamt voor iets, of dat je niet wilt dat iets naar buiten komt, dan is het wel eens heel erg lastig. Maar: in vergelijking met iedere andere vorm van lijden betekent het natuurlijk helemaal niets. Helemaal niets!"

Halina Reijn hoopt wel dat mensen de hele column lezen, en niet alleen de meest aangehaalde citaten op internet. ,, Als je goed leest dan zie je dat ik heel duidelijk zeg: natuurlijk moet ik gewoon mijn mond houden. Ik ben kwader op mijzelf, op mijn eigen reacties dan op de mensen die staarden."

Quote

Ik staar ook. Dat is een hele logische menselijke reactie

Staren
Staart zijzelf nooit? ,,Ik staar ook. Toen ik Tom Cruise voor het eerst ontmoette staarde ik ook als een zeekoe. Dat is een hele logische menselijke reactie. Er is niets wat ik er niet van begrijp, wat ik er niet aan waardeer, alleen is het net als met alles: soms is het eventjes vervelend. En daar wilde ik op een geestige luchtige manier over schrijven, vandaar de vergelijking met dieren, maar dat bedoelde ik helemaal niet beledigend. En ik vind het heel erg jammer dat het zo is opgevat.

Zegt zij nu ook sorry? ,,Nou eh, nee niet helemaal. Dat zou ik ook raar vinden. Ik heb gewoon iets geschreven over wat ik ervaar. Wat er gebeurde was: die mevrouw en haar dochter stonden mij aan te staren en aan de andere kant op de loopband kwamen er nog tien mensen voorbij die naar me keken, snap je? Maar goed, het komt verkeerd over en dat vind ik heel spijtig. Geloof me, als je zo'n golf kritiek over je heen krijgt, daar word je heel verdrietig van. Zo voel ik me al de hele dag. Dus dat wens ik anderen ook niet toe, dat zij door woorden die ik op papier heb gezet, zich minder voelen." 

Imperfecties
Gaat Halina Reijn nu anders schrijven? ,,Ik moet juist schrijven over mijn imperfecties. Het wordt toch vreselijk saai als ik alleen maar zou schrijven over hoe dankbaar ik ben en hoe fantastisch het is om beroemd te zijn? Ik vind het zelf ook grappiger om te lezen over mensen die vechten met het leven in plaats van over mensen die alleen maar zwierezwaaiend en vol dankbaarheid en zogenaamd volledig harmonieus door het leven zeilen."