Volledig scherm
De besmetting met de Mycobacterium ulcerans komt vooral voor op de schiereilanden Mornington en Bellarine. © Google/Wikicommons

Vleesetende zweren stellen Australische wetenschappers voor een raadsel

Een vleesetende zweer neemt in Australië epidemische vormen aan. De infectie verspreidt zich zo snel, dat het haast lijkt op het scenario van een goedkope griezelfilm. Gek genoeg komt de kwaal alleen in de deelstaat Victoria voor. Deskundigen hebben geen idee hoe de gruwelijke zweren worden verspreid. Wat begint als een klein plekje op de huid, vreet zich uiteindelijk een weg daar dwars doorheen.

#aupol news on Twitter

Epidemic of African flesh-eating 'Buruli ulcer' is spreading through Australia - and experts still have no idea what is causing a 400 per cent spike in victims. https://t.co/RIC7rvAnuO

De afgelopen vier jaar is het aantal gevallen van de Buruli-zweer, zoals de uiterst pijnlijke aandoening heet, met vierhonderd procent toegenomen. Vorig jaar vielen 275 mensen ten prooi aan de infectie. In de eerste drie maanden van dit jaar raakten al dertig personen besmet, schrijven onderzoekers in de Medical Journal of Australia. Ook honden, kittens en koala’s lopen de zweren op. Waarom alleen in Victoria is een compleet raadsel. In andere deelstaten worden vrijwel geen gevallen gemeld.

De zweer begint meestal als een plekje op de huid, dat lijkt op een insectenbeet. Daarna breidt de infectie zich uit naar de vetlaag tussen huid en de spieren. Daar vreet hij weefsel weg, tot de zweer uiteindelijk weer door de huid komt. De onderzoekers breken zich nu het hoofd over de toename van de zweren en luiden in het artikel de noodklok. Het vermoeden bestaat dat de bacterie Mycobacterium ulcerans, die in Afrika veel voor komt en de infectie veroorzaakt, wordt overgebracht door muggen of buidelratten.

Misvormde lichaamsdelen

MJA on Twitter

A severe case of Mycobacterium ulcerans (Buruli ulcer) osteomyelitis requiring a below-knee amputation ... med/ed #openaccess for 1 week only ... https://t.co/CAxGQSqCDs

De ziekte, die voor het eerst werd waargenomen in 1930, komt voor bij mensen van alle leeftijden. Ook heel jonge kinderen raken geïnfecteerd. Slachtoffers van de zweer voelen zich behoorlijk ziek en lopen het risico aangedane lichaamsdelen te verliezen. Het risico op besmetting lijkt het grootst te zijn gedurende de zomermaanden en komt vooral voor op de schiereilanden Mornington en Bellarine, ten zuiden van regiohoofdstad Melbourne.

Volgens het artikel kost een behandeling tegen de Buruli-zweer zo’n 14.000 Australische dollars per patiënt, bijna 9.000 euro. Behalve de zichtbare schade aan het lichaam is ook de emotionele en psychologische impact op de slachtoffers groot. Hoewel het succes van de behandeling de afgelopen jaren bijna tot 100 procent is gestegen, worden de gebruikte antibiotica door de ziektekostenverzekering niet vergoed. De weg naar genezing is voor patiënten daarom een kostbare zaak.

Geen idee hoe te stoppen

Michele McKenzie on Twitter

Flesh-eating ulcer outbreak 'exploding epidemic' in Victoria https://t.co/R7i3OY9pnF via @smh good god this is a bit scary

Ook blijkt de behandeling bij een kwart van de geïnfecteerden zware bijwerkingen te hebben, waardoor ze meerdere plastisch chirurgische ingrepen nodig hebben en vaak lang in het ziekenhuis verblijven. De onderzoekers roepen de Australische overheid daarom op meer geld beschikbaar te maken voor onderzoek. ,,We zien een snel uitbreidende epidemie van een ernstige aandoening, terwijl we geen idee hebben hoe we hem moeten stoppen’’, zegt hoogleraar Daniel O'Brien.

Gus Charles, een jongen uit Melbourne, raakte besmet tijdens een familievakantie in Sorrento op het schiereiland Mornington, meldt The Age. Kort na het uitje klaagde hij over een bultje op zijn knie. Zijn ouders lieten hun zoon door twee huisartsen onderzoeken en klopten drie keer bij het ziekenhuis aan voordat de juiste diagnose werd gesteld. Een chirurg die het bultje opensneed, stuitte op een enorme onderhuidse ontsteking.

Het kostte Gus uiteindelijk een half jaar, waarin hij niet kon sporten of naar school gaan, om te herstellen. ,,Hij is een sterke jongen’’, zegt Gus’ moeder. ,,Maar dit heeft hem flink geraakt. Als we het eerder hadden ontdekt, had dat een groot verschil gemaakt. Het was verschrikkelijk.’’ Wat de familie het meeste verontrust, is dat het stellen van de diagnose zo lang duurde. Het Australische Ministerie van Gezondheid laat weten de ziekte nauwlettend in het oog te houden en afgelopen tien jaar bijna 800.000 dollar aan onderzoek te hebben besteed.