Volledig scherm
Juana Muñoz in haar glazen cel. © Facebook

Vrouw met mysterieuze ziekte leeft al dertien jaar in glazen kist

Een Spaanse vrouw die al dertien jaar in een glazen kist leeft omdat ze lijdt aan meervoudige chemische overgevoeligheid (MCS), kan binnenkort misschien toch haar eerste kleinkind vasthouden. Amerikaanse wetenschappers sturen haar een speciaal stofmasker toe waardoor Juana Muñoz (53) haar glazen cel eindelijk kan verlaten.

Al 29 jaar heeft de vrouw uit Cádiz te kampen met een hele reeks symptomen, die wijzen in de richting van een weinig over bekende en omstreden ziekte: meervoudige chemische overgevoeligheid (MCS). Patiënten claimen ziek te worden door chemische stoffen en geuren en kunnen vaak geen normaal leven leiden omdat die substanties overal voorkomen in onze samenleving. Zoals in cosmetica, uitlaatgassen en reinigingsmiddelen. 

Daarbovenop heeft Muñoz te kampen met chronische vermoeidheid, elektrosensitiviteit – waardoor ze bijvoorbeeld geen televisie kan kijken of geen smartphone kan gebruiken – en fibromyalgia of reuma van de weke delen. Het resultaat is hevige pijn, jeuk, netelroos, huidontstekingen en misselijkheid. Als gevolg leeft ze al dertien jaar in isolatie in een glazen kamer van 25 vierkante meter, die haar man voor haar maakte. Die heeft dubbele beglazing zodat er geen stof naar binnen kan.

Opzwellen

Volledig scherm
© Facebook

Volgens de vrouw begonnen haar klachten kort nadat ze bevallen was van haar eerste kind. Ze was even daarvoor in contact gekomen met een insecticide in de vorm van poeder op aardappelen. Die had haar echtgenoot gekweekt. Toen ze de aardappelen aan het schillen was op een regenachtige dag in maart 1989, kreeg ze plots jeuk aan haar rechteroog. Ze krabde en even later begonnen haar ogen en haar tong op te zwellen. Haar toestand ging pijlsnel achteruit en enkele dagen later werd ze wakker op de spoedafdeling van het ziekenhuis. Haar tong was zo dik dat ze niet meer in haar mond paste en dreigde haar te verstikken. Volgens de dokters had ze geluk dat ze nog leefde.

Toen ze na enkele dagen de kracht vond om uit bed te komen, ging ze naar de badkamer en van wat ze daar in de spiegel zag, schrok ze. ,,Ik leek wel een monster'', vertelt ze aan de Spaanse krant 
El Español. ,,Mijn gezicht was helemaal vervormd en ik had overal vlekken op mijn lichaam omdat adertjes sprongen. Na 15 dagen stuurden de dokters me echter weer naar huis zonder diagnose.''

Tot overmaat van ramp raakt het ziekenhuis het bloedmonster kwijt dat het van haar had genomen, waardoor de oorzaak van haar symptomen niet meer kon worden bepaald. 

Muñoz bleek extreem gevoelig geworden te zijn voor een hele reeks stoffen en trok zich terug in haar glazen gevangenis om de symptomen zo veel mogelijk te beperken. Haar man Manuel steunde haar zo veel hij kon en kweekte biologische groenten, die zijn vrouw zonder problemen kon eten. De jaren vorderden en stuk voor stuk werden de aandoeningen waar ze aan lijdt blootgelegd.

Knuffelen

Volledig scherm
© Facebook

Het feit dat ze haar man en kinderen nooit kon knuffelen of kussen, weegt haar nog altijd zwaar. Zeker met een eerste kleinkind op komst. Het wasmiddel waarmee de babykleren zijn gewassen kan immers al een hevige reactie uitlokken. Er is echter goed nieuws uit de Verenigde Staten gekomen. Want wetenschappers van een ziekenhuis in Dallas bezorgen haar nu een speciaal stofmasker, waardoor ze eindelijk uit haar glazen cel zal kunnen komen. 

,,Over enkele weken wordt mijn kleinkind geboren'', vertelt ze. ,,Ik weet niet of ik hem ooit kan vasthouden, maar ik leef op hoop. Het ergste van deze manier van leven, is niet de pijn. Wel het psychologische lijden van nooit naar buiten te kunnen komen en geen normaal leven te kunnen leiden met de mensen die ik graag zie.''

De vrouw is inmiddels ook een campagne gestart op sociale media om steun te bieden aan andere mensen die zich door een zeldzame of verlammende aandoening moeten isoleren.