Femke Hellings
Volledig scherm
PREMIUM
Femke Hellings © @bd

We staan dichter bij elkaar dan ooit in deze coronatijd

ColumnMijn schoonmoeder cremeren. In coronatijd. Dat betekent met z’n twintigen afscheid nemen zonder te kunnen knuffelen, te snikken op elkaars schouder of na te praten met een kop koffie. Dat betekent een zus in Frankrijk en naasten uit Londen en Hong Kong die er niet bij kunnen zijn. Dat betekent mijn vriend rouwend in zijn eigen huis, ik in het mijne. En een schoonvader die alleen achterblijft met alle bekende social distancing musts. Corona maakt kille tijden nog killer.

‘Je lat kan eindelijk omlaag, er gaat toch niemand boven jou.’ Het is slechts een van de vele gedichtjes die ik deze week schreef voor haar. Voor haar, die mij altijd zo goed snapte. Die dezelfde boeken las, net zo kritisch als ik en ook de enige vrouw in een mannenhuishouden met drie zoons was. Voor haar die altijd zorgde voor anderen en zichzelf daarbij niet zelden vergat. Voor haar die van dezelfde man als ik hield. Voor haar in wie ik mezelf herkende, ook al kende ik haar pas drie jaar.