Volledig scherm
De Rijsbergse Jeanne Braspenning verloor haar 29-jarige zoon Mark van Dongen nadat zijn jaloerse ex-vriendin hem had overgoten met zwavelzuur. Sinds kort heeft zij een tatoeage met zijn portret. ,,Iedereen mag zien hoeveel Mark voor ons betekende." © ron magielse / pix4profs

Mark sterft pijnlijke dood na wraak van jaloerse ex: Hoe wreed is zo'n einde?

interviewHet was de hel. Voor Rijsbergenaar Mark, maar ook voor zijn familie. Vijftien maanden en tien dagen leefde hij nog nadat zijn jaloerse ex-vriendin een emmer zwavelzuur over hem heen had gegooid. Zijn botten en spieren aangetast, compleet verlamd, op het zwaar verminkte hoofd na. 

Jeanne Braspenning (57) is een sterke vrouw. Lang wilde ze niet openlijk praten over wat haar zoon en hun gezin is overkomen, maar nu vindt ze dat het móet. 

Omdat Mark gisteren dertig jaar zou zijn geworden, omdat hij een half jaar geleden volledig gesloopt de geest moest geven, maar vooral hij haar verhaal verdient. Pas geleden heeft ma een forse tatoeage met zijn beeltenis op haar rechter onderarm laten zetten. ,,Daar heb ik lang over nagedacht. Maar iedereen mag hem zien, iedereen mag weten hoeveel ik van Mark hou."

Quote

Mark hield zelf tot het laatst toe hoop, maar het ging niet meer

Wraak

Terug in de tijd. Dinsdag 22 september 2015 heeft ze uitgebreid telefonisch contact met hem, 's avonds om tien uur. Hij klinkt niet goed, daar in zijn appartement in het Engelse Bristol, waar hij al zes jaar woont. Een moeder voelt dat. Mark vertelt dat hij een andere vrouw heeft leren kennen.

Dat hij echt niet meer verder wil met zijn vriendin, de Zuid-Afrikaanse Berlinah Madikeledi (dan 47) die hij op Bristol University heeft leren kennen. Ze claimt hem te veel, zegt Mark tegen zijn moeder. Hij heeft de relatie een maand eerder verbroken, maar maakt zich nog wel zorgen om Berlinah. 'Ze heeft hier niemand', zegt hij en vraagt Jeanne in dat gesprek herhaaldelijk of zij haar af en toe wil bellen. 

Nog diezelfde nacht, om drie uur, sluipt zijn ex met een eerder gestolen sleutel binnen. Mark ligt te slapen en schrikt wakker van Berlinah die schreeuwt: 'Als ik jou niet mag hebben, zal niemand jou hebben.' Nog voor hij zich kan verweren, wordt de civiel ingenieur overgoten met een emmer zwavelzuur. Mark rent gillend van pijn in zijn boxershort naar buiten. Buren denken eerst dat ze met een geflipte drugsklant te maken hebben, maar beseffen plots dat hij in doodsnood is. Hij wordt onder de koude douche gezet, totdat de ambulance hem meeneemt naar Southmead Hospital.  

Sterk

Volledig scherm
Vijftien maanden en tien dagen leefde de familie tussen vrees en hoop nadat Mark door zijn ex-vriendin was overgoten met zwavelzuur. De voor ruim tachtig procent verbrandde Mark vocht, maar kon niet meer winnen. © ron magielse / pix4profs

Na de gruwelijke aanslag is ruim tachtig procent van Marks lichaam ernstig verbrand. Zijn linkeroog en grote delen van zijn neus en bovenlip zijn weg. Later moet zijn linkerbeen geamputeerd. Mark zweeft bij herhaling tussen leven en dood, ligt acht maanden aan de beademing.

Even lijkt het beter te gaan, kan de Rijsbergenaar moeizaam woorden uitbrengen, vertellen wat die dramatische nacht is gebeurd, wat hem bezighoudt, zeggen dat hij ondanks alles zijn pijnlijke leven nog steeds de moeite waard vindt.

,,Ongelofelijk, zo sterk als hij aan het leven bleef hechten, hoe hij bleef vechten", vertelt moeder Jeanne nu, een half jaar na zijn dood. ,,Een tijd lang kwam iedere dag een pastoor bij hem langs in het ziekenhuis omdat hij dat zo graag wilde. Ik kon het bijna niet geloven. Mark was in zijn jeugd geen lieverdje, ging al vroeg werken. Werd straatmaker.

Hij kreeg in Engeland zijn leven op de rails, had het naar zijn zin, wilde daar wél studeren, was zelfs een van de besten toen hij afstudeerde. En hij wilde meer. Had bijbaantjes bij bouwprojecten, zodat hij zelf zijn vervolgstudie kon betalen. Hij nam Berlinah herhaaldelijk mee naar Nederland. Zij was zijn keuze en wij hadden daar wel vrede mee, hadden de indruk dat ze goed voor hem was. Totdat..."

Moord

Na haar aanslag wordt Berlinah meteen aangehouden en vastgezet. Zij zit nog steeds in hechtenis. Uit onderzoek zou zijn gebleken dat ze de verschrikkelijke werking van zwavelzuur op internet heeft bestudeerd, dat de verdachte het giftige spul ruim tevoren persoonlijk zou hebben gekocht. Maar Berlinah ontkent tot op de dag van vandaag.  

De rechtszaak in de Bristol Crown Court wordt verscheidene malen uitgesteld. Als de rechter hoort dat Mark dit jaar op 2 januari is overleden, 'diskwalificeert' hij de rechtszaak en moet alles overnieuw. Officier van justitie Rachel Drake klaagt zijn voormalige vriendin nu immers niet langer aan voor poging tot doodslag, maar verzwaart de aanklacht naar 'moord'. Volgens ingewijden kan dat de jaloerse ex op twee maal levenslang komen te staan. De hervatting van de rechtszaak staat vooralsnog gepland in november, ruim twee jaar na die gruwelijke nacht.

Trauma

Quote

Een horrorfilm kun je afzetten. Mijn beeld van Mark en hoe hij heeft geleden echter niet

,,Weet je", verzucht moeder Jeanne, ,,een horrorfilm kun je afzetten. Mijn beeld van Mark en hoe hij heeft geleden echter niet. Onze hele familie is met hem in de hel beland en wij zijn daar nog niet uit. Zeker niet zolang zij niet is veroordeeld. Ik heb wel eens gedacht dat zij hem beter in zijn hart had kunnen steken."

Ze werkte zelf in de zorg, maar volgt nu nog steeds therapie om trauma's te verwerken. Jeanne sport veel, heeft wel degelijk plezier met acht kleinkinderen. En de Rijsbergse heeft veel steun aan haar echtgenoot Peter (61) en de vader van haar vier kinderen, ex-man Kees van Dongen (56). 

De laatste, een vrachtwagenchauffeur, woont al jaren in het Vlaamse Hamont-Achelt. Toen Mark in Groot-Brittannië werd verpleegd, reisde zijn pa vrijwel elk weekeinde naar Bristol om hem te bezoeken en kwesties te regelen. ,,Kees heeft er ongelofelijk veel voor gedaan, ook al was het nog zo zwaar en financieel eigenlijk niet op te brengen.

Dan moest hij zelfs in zijn auto naast het ziekenhuis slapen", looft zij diens inzet. 

Jeanne en Peter zijn er ook regelmatig geweest. ,,Dan praat je uren tegen jouw jongen, voert hem koude puddinkjes en appelmoes. Streelt zijn armen. Die beelden vergeet je nooit meer, zoals ik ook de geur van zijn verbrandde huid mijn hele leven niet meer zal vergeten. We zullen zijn dood nooit kunnen aanvaarden.

Wij niet, maar ook zijn broers Johan en Bart en zus Suzanne niet. Dit valt nooit te aanvaarden, ongeacht de straf die ze aan die vrouw zullen opleggen. Daar zijn wij ook niet mee bezig. We gaan ook niet naar de rechtszaak in november. Als zij niet meewerkt, kan dat weken gaan duren en dat kunnen we gewoon niet aan." 

Quote

Dit valt nooit te aanvaarden, ongeacht de straf die ze aan die vrouw zullen opleggen

Traan

De laatste maanden van zijn leven wordt Mark verpleegd in het Vlaamse Overpelt, in het Maria-ziekenhuis. Vlakbij het huis van zijn vader Kees.  Praten lukt niet meer, alleen nog letters aanwijzen met zijn hoofd. De hoeveelheden morfine gaan nóg hoger.

,,Alleen zijn hersenen mankeerden niets. Hoe wreed is dan zo'n einde? Elke seconde pijn, elke seconde jeuk en in het volle besef dat het nooit meer goed komt, hoe hard je ook vecht. Mark hield zelf tot het laatst toe hoop, maar het ging niet meer."

Jeanne: ,,Toen praten nog wel lukte en Mark zelf nog hoop had dat hij ooit iets zou kunnen doen, zei hij dat hij wilde werken voor minderbedeelden.  Hij, die niks meer kon bewegen, hij die zó verminkt was. Zelfs uit het linkeroog dat hij niet meer had, kwam een traan. Dáárom verdient hij dit verhaal." 

In samenwerking met indebuurt Breda