Volledig scherm
Francette van Oosterhout met een Mariabeeld van de overledene. © Foto René Schotanus/Pix4Profs

Verboden liefde met een pater: ‘De grond trilde onder mijn voeten na die spontane kus’

In Liefdevolle HerinneringDe ‘onmogelijke’ liefde tussen Piet – missionaris in de Filipijnen – en de 20 jaar jongere Francette van Oosterhout, bloeide in Breda alsnog op. 

Quote

Pater Piet was zichtbaar getroffen door dit kleinood en gaf mij spontaan een kus op de wang

Francette van Oosterhout

Pater Piet was sinds 1957 missionaris in de Filipijnen. Een uitgestrekt gebied met veel parochies, plus daarbij het werk in de sloppenwijken. Om de vijf jaar ging Piet op vakantie in Nederland, onder meer om diverse sponsoren te bezoeken. Zo ook bijbelclub Wanwee. Mede-oprichtster Francette, gescheiden bijstandsmoeder, spaarde samen met de kinderen voor de kinderbibliotheek van pater Piet. Dus kwam hij langs. ,,Werkelijk, zo’n boeiende persoonlijkheid. Hij sprak over Jezus alsof het zijn beste vriend was”, vertelt Francette.

Ook na zijn reces in 1991 moest pater Piet zijn koffers weer pakken. Francette, gebiologeerd door de man, wilde hem iets kleins meegeven. Dat werd een Jezuskindje van aardewerk, gewikkeld in een dekentje. ,,Het beeldje was na mijn pijnlijke scheiding een dierbaar bezit. Pater Piet was zichtbaar getroffen door dit kleinood en gaf mij spontaan een kus op de wang. De grond trilde onder mijn voeten.” Een maand later schreef Francette hem, ze miste haar talisman. Hij schreef terug dat het Jezuskindje hem had geraakt en dat hij verward was teruggevlogen naar de Filipijnen. ,,Maar hij was ook direct duidelijk over zijn priesterschap en zijn ultieme liefde voor God.” 

Schrijven

Ze besloten correspondentievrienden te worden. Uiteindelijk trokken de Filipijnen aan Francette. Ze wilde erheen. Het gespaarde geld voor nieuwe kronen, ging naar vliegtickets voor moeder en zoon Stan. ,,Stik zenuwachtig was ik. Ongegrond. Het waren geweldige weken, waarin ik Piet als bezield ‘Jezusman’ aan het werk zag.”

Quote

Een verwijde buikaorta vormde een angstig gevaar. Piet wist dat hij niet lang meer te leven had.

Francette van Oosterhout

In maart 1995 keert de dan 67-jarige Piet, vermoeid en ziek, definitief terug naar Nederland. Hij trekt in in het klooster in Tilburg. Eenmaal hersteld aanvaardt hij een aanstelling in Alphen aan de Rijn. Francette en Piet zien elkaar in de weekenden. Zij is het ‘nichtje’ dat langskomt. Piet wostelt met de geestelijke strijd: hoe moet hij deze liefdesverhouding naar God verantwoorden. Uiteindelijk kiest hij openlijk voor Francette. ,,We spraken samen in interviews over onze relatie en hij stelde het celibaat ter discussie. Uit respect voor zijn medebroeders heeft hij die strijd na een tijd gestaakt.”

Als Piet 69 is, keert hij als praktiserend priester terug naar Breda. Dat hij daar samenwoont met Francette, levert wisselende reacties op uit de omgeving. Mettertijd werd hij ziek. ,,Hij mankeerde van alles. Een verwijde buikaorta vormde een angstig gevaar. Piet wist dat hij niet lang meer te leven had. Normaal gesproken keren broeders dan terug naar het klooster, maar hij wilde thuis sterven.” 

Warme deken

Begripvol: ,,De overste van het klooster vond het lastig: ‘Hij is wel een van ons hè’.” Piet was mager, had kou. Samen met vriendinnen en haar dochters breidt Francette een kleurrijke warme deken voor haar geliefde. ,,De overste zag het kleurrijke breisel, met zoveel handen en vol liefde gemaakt. Zijn mening kantelde. Hij zei: ‘Je krijgt carte blanche, regel het afscheid zoals jullie het willen.’ Een flinke coulance vanuit het klooster.”

Piet (82) overleed vreedzaam thuis, op 7 augustus 2010. In het klooster volgde een avondwake met zijn parochianen, opgebaard met zijn warme deken. Daar is hij ook begraven. Francette kijkt terug op een grootse liefde: ,,Het was het allemaal waard, we waren zo’n mooi liefdevol stel!”

In samenwerking met indebuurt Breda