Op de onderzoeksbank bij de dokter zit een vijf jaar oude kleuter. Blond haar tot op de schouders, een rood t-shirtje en een sportbroekje. Het kind zou zowel een jongetje als een meisje kunnen zijn. Als de dokter vervolgens een prik in de arm geeft, schreeuwt het kind het uit van de pijn en begint te huilen. Op een schaal van 0 (geen pijn) tot 100 (heel veel pijn): hoeveel pijn zou het kind hebben? 

Onderzoekers van de gerenommeerde Amerikaanse universiteit Yale vroegen dit aan 264 volwassenen, tussen de 18 en 75 jaar. De helft man, de helft vrouw. Allemaal kregen ze hetzelfde filmpje te zien van de kleuter die geprikt wordt. Alleen op het einde varieerde de video. Waar de kleuter bij sommige deelnemers Samuel heette, heette het kind bij andere deelnemers Samantha. Een jongen versus een meisje dus. 

En wat bleek? De deelnemers schatte de pijn van het kind hoger in wanneer ze dachten dat het een jongetje was (50.42 op de pijnschaal), dan wanneer ze dachten dat het een meisje was (45.90 op de pijnschaal). De pijn van het jongetje werd dus serieuzer genomen, dan die van het meisje. 

Hoe komt dat? Volgens de Amerikaanse onderzoekers geeft het resultaat van deze studie inzicht in hoe er in de Verenigde Staten naar gender wordt gekeken, en naar de daarbij behorende stereotypering. ,,Onze ingewortelde denkbeelden over stoere mannen en kwetsbare vrouwen zouden de oorzaak kunnen zijn van deze resultaten. Een stoere jongen die het zó uitschreeuwt van de fysieke pijn, die moet wel meer pijn hebben dan het kwetsbare meisje dat sowieso sneller huilt’, is een van de conclusies.

Om deze conclusie te onderbouwen is er bij de proefpersonen gecontroleerd op stereotype denkbeelden over jongens en meisjes. Met succes, want wanneer de personen die hoog scoorde op stereotypering werden weggelaten uit de resultaten, was er nauwelijks meer verschil te vinden in de mate van pijnbeleving tussen jongens en meisjes. 

Een extra opvallend resultaat tijdens het controleren van de resultaten was daarnaast dat het vooral de vrouwelijke deelnemers aan het onderzoek waren die de pijn bij meisjes als minder heftig bestempelde, dan de pijn bij jongens. De onderzoekers hebben hier geen verklaring voor kunnen vinden. 

Volgens de universiteit is het aan te bevelen om als ouder om op je eigen gedrag te letten als je kind pijn heeft. ,,Volwassenen kunnen duidelijker aangeven hoe zij zich voelen. Zij kunnen genuanceerd hun eigen gevoel beschrijven. Jonge kinderen kunnen dit niet. Zij gaan vaak af op de reactie van de volwassenen in hun omgeving.” Tegen je kind zeggen ‘het valt wel mee hoor’ of ‘je zal wel héél véél pijn hebben’ kan het kind hiermee een verkeerd beeld geven van zijn of haar daadwerkelijke pijnbeleving.

Het onderzoek van Yale is deze maand gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift The Journal of Pediatric Psychology.