Volledig scherm
Dennis van Luling (rechts) met de speciaal gemaaktte kampioensschaal. © Brenda van der Meer-Delhaas

Kickers '69 kampioen! Zonder Gijs, voor Gijs

Vooruit dan maar, één jaartje voetballen nog. En dan stoppen we. Het is mei 2014 en de voetballers uit het derde elftal van Kickers '69 uit Leimuiden zijn het gauw eens met aanvoerder Gijs (46). Twee maanden later stapt Gijs van Duijn aan boord van vlucht MH17. Afgelopen zondag werd Dennis van Luling met het derde van Kickers '69 kampioen. Zonder Gijs. Voor Gijs.

Quote

Tijdens de herdenking zeiden we: we willen die titel pakken

Volledig scherm
De bij de MH17-ramp omgekomen aanvoerder Gijs van Duijn. © AD

Het is een rare seizoenstart, die van augustus 2015. Gijsbert is er niet meer. Zijn shirt, nummer 14, hangt ingelijst in de kantine. Nee, echt goed was onze rechtsbuiten al jaren niet meer. De sleet zat een beetje op 'Der Bomber', die vroeger vele titels vierde. Maar zijn inspirerende persoonlijkheid was dezelfde gebleven.

Inge (33) is er ook niet meer. Inge was de vriendin van Gijs. Ze was altijd bij onze thuiswedstrijden, ook als ze nog een paar uur daarvoor het licht uit had gedaan in de kroeg van ons dorp.

We besluiten met elkaar dat we kampioen willen worden in ons laatste seizoen. Voor Gijs en Inge. En we zeggen het hardop, tijdens de herdenkingsdienst in de kerk. Gijs zou 't overmoedig hebben gevonden.

Zwaarmoedig
Een minuut stilte. Rouwbanden. We beginnen in het late zomerzonnetje zwaarmoedig aan de competitie. Maar naast een ingetogen sfeer, valt op dat het middelmatige elftal opeens praat over tactiek, in plaats van over relatieperikelen en kroegavonturen. Gijs moest eens weten. Hij zou er hard om hebben gelachen.

Quote

Het lijkt wel alsof er een engel meekijkt, zeggen we tegen elkaar

Halfjaar rouw
Het gaat niet eens zo slecht. In de winterstop staan we op plek 3 in de zesde klasse, koploper Leidse Boys is nog in zicht. Maar de feestdagen zijn vreselijk. Zonder Gijs en Inge is het geen feest. Het dorp is al een halfjaar in rouw.

Maar we spelen best goed, ook na de winterstop. Goed, we trekken twee snelle twintigers aan, dat helpt. Maar met onze inzet transformeren we ons bierteam vol stramme spieren in een bijna onverslaanbare machine. Het zit vaak mee. Het lijkt wel alsof er een engel meekijkt, zeggen we tegen elkaar.

Grote concurrent
Uiteindelijk moet het in de laatste wedstrijd van het seizoen gebeuren. Op 17 mei, exact 10 maanden na die zwarte zomerdag in 2014. Leidse Boys, de grote concurrent, komt op bezoek. Nee, dat treft niet. Het is ook precies het weekend van ons geplande teamuitje naar Duitsland.

,,Maar we gaan toch. En we komen op tijd terug voor de finale,'' zeggen we. ,,Zo had Gijs het gewild.'' Eerlijk gezegd hebben we qua drankgebruik nooit rekening gehouden met de wedstrijd van de volgende dag.

Volledig scherm
Na het verlossende fluitsignaal kwamen bij de spelers de emoties los en vloeiden de tranen. © Brenda van der Meer-Delhaas
Quote

De dood van onze Gijs heeft de banden nog hechter gemaakt

Sappige anekdotes
Dus op zaterdagochtend ontbijten we bij onze sponsor en met een noodgang scheuren we richting Duitsland. De uitvalsbasis is Keulen en vanaf daar gaan we naar de wedstrijd Bayer Leverkusen-Hoffenheim. Voor die wedstrijd zitten we aan een Oktoberfesttafel vol halve liters bier, grote brokken vlees en Sauerkraut.

In vorige jaren was dit het moment voor Gijs om sappige anekdotes te vertellen over gênante avonturen met zijn maten Sander en Hage-Jan, uit de tijd dat smartphones niet alle beschamende voorvallen vastlegden. De dertigers en twintigers lachten dan de ballen uit hun broek.

Alles is anders
Alles is anders, dit weekend. Al om 1.00 uur ligt iedereen op bed. ,,Normaal beginnen we nu pas,'' is de collectieve conclusie als we afdruipen in sfeervolle straatjes van Keulen. Hier en daar een traan, stoere gasten die elkaar vasthouden en onderling hun waardering uitspreken naar elkaar.

,,Ik hou van jou.'' Het zijn opmerkingen die onze partners zelden te horen hebben gekregen. En nu zeggen mannen die tegen een midlifecrisis aanhikken dit tegen elkaar. Natuurlijk, met een slok op, maar de woorden zijn gemeend en komen aan. De dood van onze Gijs heeft de banden nog hechter gemaakt.

Volledig scherm
Kampioen voor Gijs. © Carla Wesselius
Quote

Met een harde oerkreet peppen we elkaar op, we zijn zó dichtbij

Bowlingkuit
Eén uur voor de aftrap rijden we zondagmiddag het parkeerterrein bij ons veld op, nog opgevouwen op de achterbanken. Nee, dit is niet de ideale voorbereiding op een belangrijke wedstrijd. Gijs liep bij een teamuitje eens een bowlingkuit op en piepte daar niet over. Maar vandaag moet er een masseur aan te pas komen om de selectie wedstrijdfit te krijgen.

Er staan veel supporters langs het veld. Dat hebben we al even niet meer meegemaakt. De ouders zijn er. De ouders van Gijs en Inge. Met een brok in de keel beginnen we aan de warming-up. In de sterkste opstelling vandaag. Dat is nog niet eerder gebeurd. We rouleren al jaren netjes, iedereen speelt evenveel. Maar vandaag staat zwart op wit wie de sterkste spelers zijn. De bankzitters schikken zich in hun rol en zien zich allemaal als supersub.

Vol gas
Tegenstander Leidse Boys weet van de bijzondere omstandigheden, maar gaat vol gas voor het kampioenschap. Ongelijk kun je ze niet geven. Maar waar we een maand geleden Leiden verlieten met een 3-1 nederlaag, gaat het deze keer een stuk soepeler. Gijs' beste maat Sander opent de score via een benutte penalty en nog voor rust wordt het 2-0.

Aan een gelijkspel hebben we genoeg voor de titel. De zenuwen gieren door de kleedkamer. Nog 3 kwartier alles geven. Een foto van Gijs staat als talisman in de hoek naast de douches. ,,Mooi dat je erbij bent,'' zei Gijs regelmatig. Hij mag daarom niet ontbreken vandaag. Met een harde oerkreet peppen we elkaar op, we zijn zó dichtbij.

Quote

Het laatste fluitsig­naal zorgt voor een collectief jankmoment

Piepen en kraken
Maar in de tweede helft blijken de wissels van Leidse Boys beter dan die van ons. Het wordt 2-1. En 2-2. Het piept en kraakt. Er komen gele kaarten, scheldpartijen, dreigementen zelfs. Gijs zou de situatie volledig belachelijk hebben gevonden, hoewel hij ook wel eens door het lint ging.

Ikzelf ben een van die wissels, die na de thee mag opdraven. Het is misschien wel mijn slechtste wedstrijd, de laatste na achttien jaar voetbal. De spanning zit in mijn hele lijf, de stoelgang heeft er al een week onder te lijden. Houd die 2-2 vast! Dat is de opdracht.

Verpest
Maar het gaat mis in de laatste minuut. Een strakke voorzet wordt bij de tweede paal binnengeschoten door mijn directe tegenstander. Rollend door het stof en gras kom ik tot de conclusie dat ik het heb verpest. Verpest voor de captain. Ja, hij zou de laatste zijn geweest die mij dit kwalijk had genomen, maar dat gegeven helpt me nu niet. De tranen lopen over mijn wangen, tot ik onze grensrechter Johnny met zijn vlag stijf in de lucht zie staan.

Buitenspel. De scheidsrechter honoreert zijn observatie en keurt het doelpunt af. De protesten zijn niet van de lucht. Blessuretijd. 5 surrealistische minuten volgen. Het laatste fluitsignaal zorgt voor een collectief jankmoment.

Onze voormalig elftalleider heeft een kampioensschaal laten maken met een foto van Inge en Gijs erop. Weer komen er tranen. Vier trotse ouders klemmen ons vast. ,,Bedankt, ze hebben vandaag meegekeken.''