Volledig scherm
Giel Foubert eet een frietje met moeder Sabine. © Belga

Monnik Giel (15) smacht naar frietjes

De gemiddelde 15-jarige puber droomt van een scooter, maar Vlaming Giel Foubert wilde iets heel anders: een boeddhistische monnik worden. Een bezorgde jeugdrechter gaf hem na veel heisa toestemming om in zijn eentje te verhuizen naar een klooster in de Himalaya. Nu is hij even thuis, waar hij watertandend geniet van moeders keuken.

Quote

Ik droom niet van een gewoon tienerle­ven, dat interes­seert me niet

Giel

'Wat ben je klein geworden!' Een stralende Giel in traditionele, oranje pij drukt zijn moeder onmiddellijk tegen zijn borst aan. 'Toen ik vertrok, kwam je volgens mij nog tot aan mijn neus. Ik ga me straks toch eens meten,' lacht hij terwijl hij haar minutenlang knuffelt.

Giel glundert. Het doet hem duidelijk deugd om weer thuis te zijn. En ook moeder Sabine is in de wolken. 'Hij ziet er goed uit. Mooi kleurtje. En vooral: zo veel volwassener,' zegt ze. 'Toen hij 6 maanden geleden van huis ging, was hij nog echt een klein jongetje. Ik heb Lobsang Nyima (ze noemt Giel consequent bij zijn monnikennaam, red.) maar een keer of tien kunnen zien via Skype, omdat het zelden lukte met het internet in India. Het is dus fijn om elkaar weer in levenden lijve te kunnen zien en spreken, zonder dat het beeld blijft haperen.'

Toch houdt ze vol dat ze haar zoon niet echt heeft gemist. 'Dat klinkt misschien raar, maar het is echt zo. In het boeddhisme kennen we dat niet: iemand missen. Ik ben blij dat ik hem nu zie, maar als hij hier niet is, gaat mijn leven gewoon verder. Dan denk ik niet: 'Oh, ik wou dat hij nu bij mij was.' Hij is gelukkig en ik spreek hem af en toe, dat is voldoende.'

Paplepel
Giel kreeg het boeddhisme met de paplepel ingegoten van zijn moeder. 'Het is begonnen op mijn zesde: nadat ik de Dalai Lama had gezien, heb ik weken gezeurd om een monnikspij,' vertelt hij. 'Ik droom niet van een gewoon tienerleven, dat interesseert me niet.'

Vorig jaar besloot hij huis en haard te verlaten om in de leer te gaan in het Jonang-klooster in India, tegen de grens met Tibet, in de uitlopers van de Himalaya.

Nadat de tiener op de Vlaamse televisie had verteld over zijn plannen, kwam justitie in actie. Een broer van Giels moeder beschuldigde haar er bovendien van dat ze haar zoon manipuleert.

Een Gentse jeugdrechter verbood Giel te vertrekken en liet hem een maand lang observeren, om te onderzoeken of zijn moeder hem wel naar behoren opvoedde. Had ze hem niet gedwongen? Conclusie was dat Giel tóch mocht gaan. Sinds november woont hij in het klooster en heet hij Lobsang Nyima. Smartphones, snoep of meisjes zijn er niet meer bij: Giel verdiept zich van vijf uur 's ochtends tot acht uur 's avonds in het boeddhisme en de Tibetaanse taal, om na een opleiding van zo'n 15 jaar als celibatair monnik in België te gaan lesgeven.

'Het is fijn om mama te kunnen knuffelen en dat zullen we de komende dagen nog veel doen, maar ik zal het ook helemaal niet erg vinden om weer terug te gaan,' zegt Giel, die even thuis in Sint-Laureins is omdat hij in Gent naar een tentoonstelling over boeddhistische relieken gaat. 'Het klooster is mijn thuis geworden. De leraren beschouw ik als mijn ouders. En ik kan altijd even chatten met mama. Dus ik hoef haar niet te missen.'

Snackbar
Wat hij wél echt gemist heeft? Frietjes. Amper heeft hij zijn moeder en Belgisch-Tibetaanse vrienden Thupten en Tsulnam - die deel uitmaken van het welkomstcomité - begroet, of zijn oog valt al op de snackbar op de luchthaven. Nog geen 2 minuten later smult hij van een zakje frieten. 'Hmmmm... Dat smaakt! In het klooster is het alleen maar rijst wat de klok slaat. Dat ben ik echt wel een beetje zat.'

Giel heeft nog niet al te veel gepland. 'Ik heb in India geleerd om alles zo veel mogelijk op me te laten afkomen.'