Volledig scherm
© AD/Joost Hoving

Amnesty verspeelt in rap tempo haar gezag

CommentaarAmnesty International sprak ooit iedereen aan die de universele mensenrechten hoog had zitten, of je nou links was of rechts. Inmiddels verliest de club door eigen toedoen steeds meer aanhang.

Amnesty International is in rap tempo bezig haar gezag te verspelen. De mensenrechtenorganisatie heeft een negatief reisadvies uitgebracht voor de Verenigde Staten uit protest tegen de wapenwetgeving. Hoewel de recente moordpartijen uiteraard verschrikkelijk zijn, is dit de zoveelste zwaar aangezette, politiek geladen actie van wat ooit een gerespecteerde organisatie was.

In de jaren ’80 voerde Amnesty actie tegen marteling, de doodstraf en vóór een eerlijk proces van politieke gevangenen. De club was apolitiek en wist mensen massaal in beweging te krijgen om bijvoorbeeld brieven te schrijven om mensen in dictaturen vrij te krijgen. Maar in de jaren ’90 is de doelstelling van de mensenrechtenorganisatie steeds breder geworden. Amnesty werd steeds meer een getuigenisclub die politiek stelling nam. Zo werd toenmalig PvdA-leider Samsom op hoge toon verweten ‘moreel failliet’ te zijn, omdat hij pleitte voor een vluchtelingendeal met Turkije. Terwijl sinds de vluchtelingenroute via Turkije is afgesloten daar nog amper kinderen verdrinken die zich in gammele bootjes wagen. Vorige week oogstte de club hoon door in Nederland te protesteren tegen de invoering van het verbod op gezichtsbedekkende kleding in overheidsgebouwen. Amnesty zette dat verbod op één lijn met vrouwen die in Iran verplicht zijn een hoofddoek te dragen. Alsof het een te vergelijken is met het ander. Een boerka is als symbool van vrouwenonderdrukking ook in sommige islamitische landen niet voor niets volledig verboden. Dat het Europees Hof voor de Rechten van de Mens een boerkaverbod in Frankrijk goedkeurde, legde de organisatie die ooit rechtsstatelijkheid nastreefde in een verklaring naast zich neer.

Het staat elke organisatie vrij om te protesteren tegen wat ze wil. En je mag tegen de wapenwetgeving in de VS zijn. Maar er gaat iets mis als je als belangrijkste mensenrechtenclub ter wereld je prioriteiten niet op orde hebt. Als je alleen nog een politieke agenda nastreeft die niet aansluit bij wat de meerderheid in fatsoenlijk democratische landen wil, hoe denk je dan de burgers in die landen nog te mobiliseren voor acties die wél echt nodig zijn?