Bastiaan de Groot loopt morgen letterlijk met zichzelf te koop op Den Haag CS.
Volledig scherm
Bastiaan de Groot loopt morgen letterlijk met zichzelf te koop op Den Haag CS. © Frank Jansen

Bastiaan (53) zoekt een baan, élke baan

Den HaagHij is hoog opgeleid, hij weet van aanpakken, is creatief, slim en... ten einde raad. Want na 422 sollicitaties in 16 maanden tijd is Bastiaan de Groot zelfs nergens voor een kennismakingsgesprek uitgenodigd. Dus gooit hij het nu over een andere boeg.

Quote

Armoede werkt als een appelboor. Het holt je uit als je niet oppast en tast je aan in de kern van je bestaan.

Bastiaan

Gewapend met een ladder en een groot sandwichbord posteert Bastiaan de Groot (53) zich morgen bij het Centraal Station in Den Haag. Omdat je maar nooit weet hoe een koe een haas vangt. En in de hoop dat hij na een echtscheiding en de gedwongen verkoop van zijn royaal bemeten dorpsherberg aan de Voorstraat in Voorschoten iemand tegenkomt die hem kan helpen om uit de bijstand te komen.

Op de vraag hoe De Groot in zijn ogenschijnlijk uitzichtloze situatie is beland, brandt hij los. 'Achteraf besloot ik op precies het verkeerde moment als jurist voor mezelf te beginnen. De crisis sloeg toe, opdrachten bleven uit en vervolgens ging alles mis wat mis kon gaan. Om te beginnen kon ik de hypotheek niet meer betalen. Dat leidde tot een gedwongen verkoop en een torenhoge restschuld. En terwijl ik in de schuldsanering terechtkwam, liep ook mijn huwelijk spaak.'

Vanuit een krappe tweekamerflat in Wassenaar probeerde De Groot weer enigszins grip op zijn leven te krijgen. Al was het maar omdat hij wel graag het goede voorbeeld wil geven aan zijn drie puberende zonen. 'Dat ik de auto moest wegdoen is zo erg niet,' houdt hij zich kranig. 'We hebben in dit land prima openbaar vervoer.'

Hij valt voor het eerst even stil: 'Niet zo lang geleden nam ik mijn kinderen soms mee voor een etentje in Hotel New York in Rotterdam. Gewoon, omdat het kon. Nu moet ik 3 maanden sparen en dan kan ik misschien met één kind een keer uit eten. Ineens moet ik 'nee' verkopen aan degenen van wie ik het meeste houd.'

Appelboor
Ja, geeft hij grif toe, het valt niet mee om de zon nog in het water te zien schijnen. Zelf gooit hij er trouwens een andere beeldspraak tegenaan om zijn mentale toestand te omschrijven. 'Armoede werkt als een appelboor. Het holt je uit als je niet oppast en tast je aan in de kern van je bestaan.'

Desondanks beschikt De Groot nog over voldoende veerkracht voor een ludieke actie. 'Aangeboden tegen elk aannemelijk bod', staat er op het sandwichbord waarmee hij morgen op Den Haag CS de aandacht probeert te trekken. Het is een knipoog naar de vooroorlogse werklozen die op die manier door New York trokken: Wanted, a decent job.

Om extra op te vallen, neemt hij een ladder mee, beplakt met schriftelijke afwijzingen op zijn vruchteloze sollicitaties. 'Ik ben niet groot,' grapt hij, '1.68 meter, dus ik moet extra mijn best doen om op te vallen.'

Maar intussen hoopt hij natuurlijk dat deze onorthodoxe methode waarmee hij letterlijk met zichzelf te koop loopt tot meer leidt dan bemoedigende schouderklopjes alleen. 'Het zou natuurlijk fantastisch zijn als zich tussen de duizenden mensen op het stationsplein één werkgever loopt die bij zichzelf denkt: 'goh, die vent heeft lef, daar wil ik wel eens nader kennis mee maken.'

In samenwerking met indebuurt Den Haag

Den Haag