Chemokuren en eindexamen krijgen 16-jarige Tessa niet klein

VideoDe 16-jarige Tessa heeft een bewogen jaar achter de rug. Ze hoorde dat ze kanker had, vond haar droom, haalde haar eindexamen vmbo-t én ze genas. 

Arie Slob, minister voor Basis- en Voortgezet Onderwijs en Media, loopt met een hele delegatie achter zich aan richting het huis van de 16-jarige Tessa Houweling in Den Haag. Net als heel schoolgaand Nederland zit Tessa vandaag vol zenuwen te wachten op de uitslag van haar eindexamen. ,,Het duurt te lang”, zegt ze tegen haar moeder. ,,Dit kan niet goed zijn.’’ 

Volledig scherm
Minister Arie Slob feliciteert Tessa bij haar thuis omdat ze ondanks haar gezondheidsproblemen geslaagd is voor haar VMBO-t diploma. © Frank jansen

Intussen nadert de minister samen met Tessa’s mentor en de coördinator bijzonder onderwijs van het Maris College in Den Haag het huis van de familie Houweling. Mama is op de hoogte van hun komst, maar houdt haar mond en verstopt de taart achterin de koelkast. Wanneer Tessa schimmen achter de lamellen ziet, wil ze zich verstoppen. Maar dan trekt ze toch maar de deur open en staat oog in oog met de minister, die haar feliciteert met het behalen van haar eindexamen. 

Agressieve vorm van lymfeklierkanker

Het is niet de eerste keer vandaag dat de tranen over haar wangen rollen. Niet enkel het halen van haar eindexamen is een prestatie. Alleen al dat ze het examen kon maken had niemand aan het begin van het jaar verwacht. In november kreeg de familie te horen dat hun dochter en zus een agressieve vorm van lymfeklierkanker had. Daarop volgde chemo na chemo, waardoor Tessa veel lessen, toetsen en examens moest missen. 

Quote

Als moeder maak je je continu zorgen dat je kind een ongeluk krijgt, dat ze van de fiets valt en een arm of been breekt. Maar een ziekte als kanker, daar denk je zelfs niet over na.

Maar met behulp van haar familie en de school sloeg ze zich door het stormachtige jaar en haalde ze ook nog eens bovengemiddelde cijfers. ,,Maar dat is natuurlijk bijzaak”, zegt mama Nel. ,,De echte opluchting kwam twee weken geleden, toen we hoorden dat ze kankervrij was. Als moeder maak je je continu zorgen dat je kind een ongeluk krijgt, dat ze van de fiets valt en een arm of been breekt. Maar een ziekte als kanker, daar denk je zelfs niet over na. 

Het was een verschrikkelijk zwaar jaar, maar het heeft ons ook sterker gemaakt. We kunnen nu alles aan.” Tessa is overdonderd, maar glundert. Op haar hoofd krijgen korte krulletjes langzaam vorm. Het zullen snel weer sierlijke lokken worden. Mama Nel kan eindelijk de taart aansnijden. ,,Wel het goede servies nemen hoor”, zegt ze tegen zus Demi, die bordjes uit de kast haalt. Achter haar hangt een grote foto van de twee zusjes in prinsessenjurkjes, daarnaast hangt een kalender waarop de dag van vandaag is aangeduid met het opschrift ‘uitslag eindexamen’.

Motivatie en moed 

,,We hebben met de harde hand geleerd dat school niet het belangrijkste is”, zegt papa Karel. ,,Maar dit is wel de kers op de taart.” Hij is enorm trots op zijn dochter. ,,Maar ze had het niet kunnen doen zonder deze vrouw”, zegt hij, terwijl hij Tessa’s mentor fijnperst in zijn armen. ,,Ik deed gewoon mijn werk”, zegt die met glazige ogen. ,,Haar motivatie en moed gaven de doorslag.’’ Moed Waar haalt een jong meisje met een dodelijke ziekte de moed vandaan om tussen de ziekenhuisbezoeken door naar school te gaan en examens te maken? 

,,Het moeten werken voor school is wat me door mijn ziekte heen heeft getrokken”, vertelt Tessa. ,,Als ik thuis zat te studeren of naar school ging, vergat ik even alle narigheid. Dan was ik weer gewoon mezelf. Maar zonder de steun van de school had ik het niet gekund.” Het blijkt een samenwerkingsproject van verschillende partijen. Als Tessa zich niet goed voelde, belde ze haar ouders en kwamen die haar uit school halen. Haar mentor begeleidde haar thuis bij het inhalen van lessen en ze kon toetsen of tentamens uitstellen als ze zich niet goed voelde. ,,Natuurlijk heb ik af en toe willen opgeven, maar dan was er altijd wel iemand die me vertelde dat ik moest doorzetten.” 

Quote

Als ik thuis zat te studeren of naar school ging, vergat ik even alle narigheid

Tessa

Wat ook bijdroeg aan haar doorzettingsvermogen, was haar droom om verpleegster te worden. ,,Door zo veel in het ziekenhuis te liggen, zag ik wat voor een verschil goede verpleging kan maken. Door de verpleging in het ziekenhuis bezig te zien, wist ik dat ik dit ook wil gaan doen.” In september begint ze aan de opleiding verpleegkunde. Dan is het tijd om de vlag uit te hangen. Ze klimt op het trapladdertje dat tegen de muur van huisnummer 167 geplant staat. ,,Dit kan ik niet hoor”, zegt ze nerveus. Dat zij iets niet kan, gelooft niemand meer. Maar papa Karel klimt toch even op de ladder om zijn dochter op te tillen, zodat zij erbij kan. Want hindernissen overkom je niet zonder hulp.

Elke ochtend het nieuws uit Den Haag in je mailbox? Schrijf je in voor de nieuwsbrief!

In samenwerking met indebuurt Den Haag

Den Haag