Volledig scherm
Christy (rode bikini) en Roanne komen snel weer uit de zee. © AD/Frank Jansen

Christy laat warm bed achter zich en springt in zee

Op nieuwjaarsdag lag verslaggever Christy Dollen (23) altijd in haar warme bed, maar vandaag niet. Ondanks de berichten over het warme weer, liep ze al te bibberen bij het idee van een sprong in de golven. Toch waagde ze de plons.

Voor iemand die zo heet doucht dat de badkamer na een minuut in een stoomsauna verandert en je vijf uur na mijn douchebeurt nog van de wc-bril af glibbert, lijkt de Scheveningse nieuwjaarsduik misschien wat hoog gegrepen. ,,Maar'', dacht ik een paar weken geleden, ,,dit moet je een keer gedaan hebben en ik ben nu nog jong.'' Vriendin Roanne (23) werd gevraagd om mee te gaan en met haar antwoord 'dat zou wel stoer zijn', was de afspraak gemaakt.

En daar sta je dan op 1 januari in de ochtend met een lichte kater in Scheveningen. Na een chocolademelk in een restaurantje begeven Roanne en ik ons naar het strand. Met moeite, want de boulevard is volgestroomd met gespannen duikers en toekijkers. Tussen het publiek lopen mensen in gekke pakjes. Een paar twintigers dragen een minion-onesie, twee mensen lopen in een powerranger-outfit en ook de 2016-brillen ontbreken niet.

Bikini
Eenmaal op het strand trekken we onze onesie, die zo lekker warm is, uit. In bikini staan we voor het afzetlint waar de nieuwjaarsduikers achter moeten wachten tot het startsein is gegeven. Terwijl het ochtendzonnetje op mijn rug brandt, beginnen mijn blote voeten na een minuut te bevriezen door het koude zand. Samen met Roanne begin ik te springen om warm te blijven.

Om ons heen staan een paar die-hards die vertellen de nieuwjaarsduik al vaker te hebben gedaan. ,,Deze is voor watjes'', meent een van hen, hintend naar het warme winterweer. Voor watjes of niet, de adrenaline giert voor mijn lichaam, vooral als een aantal mensen verderop gaan aftellen. Vals alarm.

Ik kijk om mij heen, dein mee met de muziek en ben verrast door de aanblik van de Pier, die bomvol toeschouwers staat. Opeens is daar het moment van aftellen. Na de 3, 2, 1 grijpen Roanne en ik elkaars hand en zetten we het op een rennen.

Volledig scherm
Hand in hand de zee in. En snel weer uit. © AD/Frank Jansen

IJssculptuur
Zodra mijn grote teen het zeewater raakt, heb ik het gevoel in een ijssculptuur te veranderen. Ik kijk achterom en ben sprakeloos door het gebeuren. Duizenden mensen met oranje Unox-mutsen op stormen op de Noordzee af. Ik besluit om mee te gaan in de massa en verder de zee in te lopen.

Het water is niet ijskoud maar baantjes trekken zit er niet in.
Na een paar keer met Roanne in golven te hebben gesprongen, besluiten we klappertandend de warmte op te zoeken. Nadat we onze kleren weer aan hebben en door de uitgang zijn gegaan, halen we een broodje worst en erwtensoep om op te warmen.

,,Dit was zo gaaf. Volgend jaar weer?'', vraagt Roanne. Ik kijk even om me heen en kan nog niet helemaal bevatten wat er zonet is gebeurd. ,,Volgend jaar weer'', beloof ik, nog steeds klappertandend.

In samenwerking met indebuurt Den Haag

Den Haag