Volledig scherm
PREMIUM
© Frank Jansen

Er schijnt weer licht op het Voorhout

ColumnEén keer per jaar deed ik het met ingehouden plezier: net iets te lang stilstaan met mijn sporttas, aan het hek van bij de Amerikaanse ambassade. Steevast werd ik binnen tien minuten aangesproken door een onecht echtpaar.

Ze zaten vaak bij de Bodega de Posthoorn, deze twee FBI-agenten. Vermomd als een stel toeristen. Ze aten er appelgebak met slagroom. Ik kan het nu wel zeggen, de undercoveragenten zijn vertrokken naar Wassenaar. Zouden ze daar hetzelfde werk verrichten? Dan is het een stuk rustiger voor ze. Hooguit valt er iemand aan te houden die bij het naastgelegen tuincentrum iets te nieuwsgierig over het hek loert. 

De Amerikaanse ambassade is, ten langen leste, vertrokken van het Korte Voorhout. Na de aanslagen van september 2001 werden de veiligheidsmaatregelen dusdanig opgevoerd dat er geen lol meer aan te beleven was. Een schandvlek in het centrum, dat was het. Metershoge hekken, anti-terreurpaaltjes, camera’s en al dan niet geheime veiligheidsdiensten: dit was onze Dark Tower van Stephen King. 

Maar de ban is gebroken. En zie: er schijnt weer licht op het Voorhout. De hekken zijn weg, de palen uit de grond getrokken, verdomd, het lijkt ineens een heel ander gebouw. 

Volgens velen is het nog steeds een afgrijselijke steenpuist. Toegegeven, het contrast met de Koninklijke Schouwburg aan de overkant kan niet groter zijn. Maar we komen nooit meer van het gebouw af: dit is een rijksmonument. Omdat het een perfect voorbeeld is van de ‘wederopbouwarchitectuur’ na de Tweede Wereldoorlog. 

Wat er met de voormalige ambassade gaat gebeuren, is nog niet geheel duidelijk, maar er wordt gesproken over een museale bestemming; het Eschermuseum maakt de meeste kans en waarom niet? Het repeterende karakter van de voorgevel past prima bij zijn welhaast wiskundige werk. Met een beetje fantasie kun je in het gebouw ons eigen moderne Alhambra zien - de grote inspiratiebron van Maurits Escher. Binnen in de betonnen kolos krijgt de nieuwe huurder nog een flinke kluif aan de verbouwing. Iemand die er jarenlang heeft gewerkt, vertelde mij dat het een ‘akelig’ gebouw is. ‘Lange gangen, kleine kamertjes, erg bedompt en weinig licht. Het voelt als een gevangenis.’ Kortom: echt iets voor Escher.

In samenwerking met indebuurt Den Haag

Den Haag