Volledig scherm
Fotograaf Martijn Fabrie komt vaak op verboden terreinen om foto's te maken. © Martijn Fabrie

Fotograaf omzeilt beveiliging en legt vervallen plekken vast

Verlaten psychiatrische inrichtingen, kerkgebouwen die jarenlang leeg staan en vervallen ziekenhuizen uit de Eerste Wereldoorlog. Ze laten het hart van fotograaf Martijn Fabrie uit Den Haag sneller kloppen. 'Ik wil de lugubere, onveilige sfeer vastleggen in beeld.'

Quote

Liepen we daar, in het donker op een plek waar vroeger psychia­trisch patiënten rondschui­fel­den

Martijn Fabrie

Een paar jaar terug begint Fabrie met fotograferen. Hij legt van alles vast: de natuur, mensen, dieren... Maar die 'normale' onderwerpen gaan hem al snel vervelen. ,,Er is niets spannends aan. Ik vind het saai, kan mijn creativiteit er niet in kwijt," vertelt de 25-jarige Hagenaar.

Net als hij besluit dat fotografie misschien toch niet 'zijn ding' is, vraagt een bekende hem mee op pad te gaan tijdens een van zíjn fotoklussen. ,,Hij neemt me mee naar een gebouw dat vroeger diende als psychiatrische inrichting. Enorm spannend, want eigenlijk is het vanwege de onveiligheid strikt verboden er te komen."

Kapot ruitje
Ondanks de politiepatrouilles rond het pand, lukt het Fabrie en zijn compagnon midden in de nacht onopgemerkt door een kapot ruitje naar binnen te glippen. ,,Liepen we daar, in het donker, nat van de regen die door het slechte plafond naar binnen druppelde, op een plek waar vroeger psychiatrisch patiënten rondschuifelden. Luguber. Spannend. En daardoor heel erg kicken.'' Uren dwalen ze door het gebouw. Fabrie duikt via de lens van zijn camera in het verleden. ,,Het bad, dat vroeger diende als plek om psychiatrische patiënten rustig te krijgen, maakte diepe indruk op me," vertelt Fabrie. ,,Men werd er uren, soms dagen in vastgebonden, bleek uit research die ik achteraf thuis deed.''

Eenmaal thuis beseft Fabrie dat dít is wat hij wil. Achter zijn computer gaat hij op zoek naar andere verborgen parels. Inmiddels heeft hij tientallen verlaten ziekenhuizen, uitgestorven fabrieken en lugubere kerken gezien. Altijd stiekem en dus met het risico om gepakt te worden. ,,Het komt wel eens voor dat ik ergens naar toe gereisd ben, maar dat het me dan niet lukt de beveiliging te omzeilen. Of ik kan geen ingang vinden, waardoor ik niet zonder een ruitje in te tikken naar binnen kan. En dan gaat het over. Niets kapot maken, dat is één van de belangrijkste regels. Regel twee: laat geen troep achter, behalve je eigen voetsporen.''

Volledig scherm
© Martijn Fabrie

Urbex
Fabrie is niet de enige die verlaten gebouwen en uitgestorven panden fotografeert. ,,Het wordt ook wel Urban exploring, of Urbex, genoemd. Zelf noem ik het liever niet zo, dan wordt het zo 'hype-achtig.' Ik wil juist unieke kunst maken.''

In de drie jaar dat hij nu 'tijdreisjes' maakt, heeft Fabrie al heel wat landen gezien. ,,In Nederland blijven panden nooit écht lang leeg staan en als dat wel het geval is, is de beveiliging extreem goed," legt hij uit. ,,In België daarentegen staan te gekke gebouwen die soms jarenlang verlaten zijn, zonder dat er ook maar iets mee gebeurt. Midden in een bekende Belgische stad - ik noem geen naam - staat bijvoorbeeld een verlaten beursgebouw. Als je het niet weet, loop je er zo voorbij. Ik ben er al een paar keer binnengeglipt: prachtig. Ook in Italië, Oostenrijk en Engeland staan hele mooie gebouwen."

Een tijdje terug bezocht Fabrie een oud gebouw dat in de Eerste Wereldoorlog diende als sanatorium voor chronisch zieke patiënten. ,,Ook Hitler zou er als soldaat hebben gelegen. Bijzonder om zo dicht bij een stukje geschiedenis te komen.''

Té spannend? Dat wordt het voor Fabrie nooit. Bordjes met daarop in schreeuwerige letters 'radioactief' en 'verboden terrein' schrikken hem niet af. ,,In Engeland liep ik in een keer recht in de armen van een beveiliger: 'You'd better run,' riep hij. Naast hem stond een enorme grommende hond. Dat is wel even eng, ja. Maar gek genoeg krijg ik daar juist adrenaline van.''

Volledig scherm
Chambre du Commerce in Frankrijk. © Martijn Fabrie

In samenwerking met indebuurt Den Haag

Den Haag